શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

સાંવત્સરં પુંસવનં વ્રતમેતદવિપ્લુતમ્। ધારયિષ્યસિ ચેત્તુભ્યં શક્રહા ભવિતા સુતઃ

જો તું એક વર્ષ સુધી આ પુંસવન વ્રત અખંડ રાખીશ, તો તને ઈન્દ્રને હરાવનાર પુત્ર થશે.

બાઢમિત્યભ્યુપેત્યાથ દિતી રાજન્મહામનાઃ। કશ્યપાદ્ગર્ભમાધત્ત વ્રતં ચાઞ્જો દધાર સા

'જેમ તું કહેશ તેમ,' એમ માની, દિતીએ મહાન મનથી કશ્યપનો બીજ ગ્રહણ કર્યો અને વ્રત નિષ્ઠાપૂર્વક ધારણ કર્યું.

માતૃષ્વસુરભિપ્રાયમિન્દ્ર આજ્ઞાય માનદ। શુશ્રૂષણેનાશ્રમસ્થાં દિતિં પર્યચરત્કવિઃ

માન આપનાર રાજા, ઈન્દ્રે પોતાની માવતર દિતીનો ઇરાદો જાણી, આશ્રમમાં રહેતી દિતીની ખૂબ સેવા કરી.

નિત્યં વનાત્સુમનસઃ ફલમૂલસમિત્કુશાન્। પત્રાઙ્કુરમૃદોઽપશ્ચ કાલે કાલ ઉપાહરત્

તે રોજ જંગલમાંથી તાજા ફૂલો, ફળો, સમિદ, કુશ, પાંદડા, કળીઓ, માટી અને પાણી યોગ્ય સમયે લાવતો.

એવં તસ્યા વ્રતસ્થાયા વ્રતચ્છિદ્રં હરિર્નૃપ। પ્રેપ્સુઃ પર્યચરજ્જિહ્મો મૃગહેવ મૃગાકૃતિઃ

એ રીતે જ્યારે દિતી વ્રત પાળતી હતી, ત્યારે હરિએ તેનો ભંગ કરવા ઈચ્છી, મૃગ જેવો રૂપ લઈને, વાંકું વર્તન કર્યું.

નાધ્યગચ્છદ્વ્રતચ્છિદ્રં તત્પરોઽથ મહીપતે। ચિન્તાં તીવ્રાં ગતઃ શક્રઃ કેન મે સ્યાચ્છિવં ત્વિહ

પછી પણ, રાજા, ઈન્દ્રને દિતીના વ્રતમાં કોઈ ખોટ મળી નહીં; તેથી તે ખૂબ ચિંતામાં પડી ગયો કે હવે શું કરવું.

એકદા સા તુ સન્ધ્યાયામુચ્છિષ્ટા વ્રતકર્શિતા। અસ્પૃષ્ટવાર્યધૌતાઙ્ઘ્રિઃ સુષ્વાપ વિધિમોહિતા

એક સાંજે, વ્રતથી થાકી અને ભોજન કર્યા પછી, દિતી પગ ધોઈયા વિના અને પાણીથી શુદ્ધ થયા વિના, વિધિના પ્રભાવે ભુલાઈને સુઈ ગઈ.

લબ્ધ્વા તદન્તરં શક્રો નિદ્રા પહૃતચેતસઃ। દિતેઃ પ્રવિષ્ટ ઉદરં યોગેશો યોગમાયયા

એ સમયે, ઈન્દ્રે એ અવસર પકડ્યો અને જ્યારે દિતી ઊંઘમાં હતી, ત્યારે યોગશક્તિથી તેના ગર્ભમાં પ્રવેશ્યો.

ચકર્ત સપ્તધા ગર્ભં વજ્રેણ કનકપ્રભમ્। રુદન્તં સપ્તધૈકૈકં મા રોદીરિતિ તાન્પુનઃ

તે પછી, ઈન્દ્રે પોતાના વજ્રથી સોનાની જેમ તેજસ્વી ગર્ભને સાત ભાગે વિભાજિત કર્યો; દરેક ભાગ રડતા હતા, ત્યારે તેણે ફરી કહ્યું, 'રડો નહીં.'

તમૂચુઃ પાટ્યમાનાસ્તે સર્વે પ્રાઞ્જલયો નૃપ। કિં ન ઇન્દ્ર જિઘાંસસિ ભ્રાતરો મરુતસ્તવ

ત્યારે, રાજા, તેઓ બધા હાથ જોડીને ઈન્દ્રને પૂછવા લાગ્યા: 'ઈન્દ્ર, તું અમને કેમ મારવા માંગે છે? અમે તો તારા ભાઈઓ, મારુત છીએ.'

મા ભૈષ્ટ ભ્રાતરો મહ્યં યૂયમિત્યાહ કૌશિકઃ। અનન્યભાવાન્પાર્ષદાનાત્મનો મરુતાં ગણાન્

કૌશિકે કહ્યું: 'ભાઈઓ, ડરશો નહીં, તમે તો મારા પ્રિય છો. તમે મારા સહાયકો, મારુતોના જૂથો, મારા પર સંપૂર્ણ ભક્તિ ધરાવતા છો.'

ન મમાર દિતેર્ગર્ભઃ શ્રીનિવાસાનુકમ્પયા। બહુધા કુલિશક્ષુણ્ણો દ્રૌણ્યસ્ત્રેણ યથા ભવાન્

શ્રીનિવાસની કૃપાથી દિતીનો ગર્ભ મર્યો નહીં; વજ્રથી વારંવાર ફાટ્યો છતાં, જેમ તમે દ્રોણના શસ્ત્રથી બચ્યા તેમ.

સકૃદિષ્ટ્વાદિપુરુષં પુરુષો યાતિ સામ્યતામ્। સંવત્સરં કિઞ્ચિદૂનં દિત્યા યદ્ધરિરર્ચિતઃ

પ્રથમ પુરુષની એકવાર પણ ભક્તિ કરવાથી મનુષ્ય સમાનતા પામે છે; દિતીએ લગભગ એક વર્ષ સુધી હરિની પૂજા કરી હતી.

સજૂરિન્દ્રેણ પઞ્ચાશદ્દેવાસ્તે મરુતોઽભવન્। વ્યપોહ્ય માતૃદોષં તે હરિણા સોમપાઃ કૃતાઃ

ઈન્દ્ર સાથે મળીને, એ પચાસ દેવતાઓ મારુત બન્યા; માતાની ભૂલ દૂર કરીને, હરિએ તેમને સોમપાનના અધિકારી બનાવ્યા.

દિતિરુત્થાય દદૃશે કુમારાનનલપ્રભાન્। ઇન્દ્રેણ સહિતાન્દેવી પર્યતુષ્યદનિન્દિતા

દિતિ ઊભી થઈ અને તેણે પોતાના દીકરાઓને જોયા, જે અગ્નિ જેવી તેજસ્વી કાંતિ ધરાવતા હતા. તેઓ દેવી સાથે અને ઇન્દ્ર સાથે આનંદપૂર્વક એકત્ર હતા.

અથેન્દ્રમાહ તાતાહમાદિત્યાનાં ભયાવહમ્। અપત્યમિચ્છન્ત્યચરં વ્રતમેતત્સુદુષ્કરમ્

પછી દિતિએ ઇન્દ્રને કહ્યું: 'બેટા, મેં દીકરો મેળવવાની ઇચ્છાથી આ અત્યંત કઠિન વ્રત લીધું હતું, જે આદિત્યોને ભય આપે છે.'

એકઃ સઙ્કલ્પિતઃ પુત્રઃ સપ્ત સપ્તાભવન્કથમ્। યદિ તે વિદિતં પુત્ર સત્યં કથય મા મૃષા

'મારે એક જ દીકરો થવો હતો, પણ હવે સાત સાત થઈ ગયા છે—આ કેવી રીતે થયું? જો તને ખબર હોય, તો સાચું કહેજે, મને ખોટું ના બોલજે.'

ઇન્દ્ર ઉવાચ। અમ્બ તેઽહં વ્યવસિતમુપધાર્યાગતોઽન્તિકમ્। લબ્ધાન્તરોઽચ્છિદં ગર્ભમર્થબુદ્ધિર્ન ધર્મદૃક્

ઇન્દ્ર બોલ્યા: 'મા, તારો ઇરાદો સમજીને હું તારા નજીક આવ્યો હતો. મને તક મળી ત્યારે મેં તારો ગર્ભ ભાગ્યો, પણ એ સમયે મારું મન ધર્મમાં નહોતું, ફક્ત મારા હિતમાં હતું.'

કૃત્તો મે સપ્તધા ગર્ભ આસન્સપ્ત કુમારકાઃ। તેઽપિ ચૈકૈકશો વૃક્ણાઃ સપ્તધા નાપિ મમ્રિરે

'મેં તારો ગર્ભ સાત ભાગે વિભાજિત કર્યો અને એમાંથી સાત દીકરાઓ થયા. પછી દરેકને ફરી સાત ભાગે વહેંચ્યા, છતાં પણ કોઈ મર્યા નહીં.'

તતસ્તત્પરમાશ્ચર્યં વીક્ષ્ય વ્યવસિતં મયા। મહાપુરુષપૂજાયાઃ સિદ્ધિઃ કાપ્યાનુષઙ્ગિણી

'પછી, જ્યારે મેં આ અદ્દભુત ઘટના જોઈ કે જે મારા દ્વારા બની, ત્યારે સમજાયું કે મહાપુરુષની પૂજા દ્વારા જ આવી સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય છે.'

આરાધનં ભગવત ઈહમાના નિરાશિષઃ। યે તુ નેચ્છન્ત્યપિ પરં તે સ્વાર્થકુશલાઃ સ્મૃતાઃ

'જે લોકો ભગવાનની નિશ્વાર્થ ભક્તિ કરે છે અને કશું ઈચ્છતા નથી, તેઓ સાચા સમજદાર કહેવાય છે—even જો તેઓ કશું વધુ માંગતા પણ નથી; પણ જે ફક્ત પોતાનું જ હિત જુએ છે, તેઓ એવા નથી.'

આરાધ્યાત્મપ્રદં દેવં સ્વાત્માનં જગદીશ્વરમ્। કો વૃણીત ગુણસ્પર્શં બુધઃ સ્યાન્નરકેઽપિ યત્

'જે ભગવાન પોતાનું સ્વરૂપ આપે છે, જગતના સ્વામી છે અને આપણા આત્મા છે, એવા ભગવાનની આરાધના છોડીને કોણ બુદ્ધિશાળી માણસ છે જે ગુણોના સ્પર્શને પસંદ કરે, જે નરક સુધી લઈ જાય છે?'

તદિદં મમ દૌર્જન્યં બાલિશસ્ય મહીયસિ। ક્ષન્તુમર્હસિ માતસ્ત્વં દિષ્ટ્યા ગર્ભો મૃતોત્થિતઃ

'માતા, હું નાદાન અને નીચ છું, તેથી મારો આ મોટો અપમાન માફ કરી દે. સદભાગ્યે તારો ગર્ભ ફરીથી જીવતો થયો છે.'

શ્રીશુક ઉવાચ। ઇન્દ્રસ્તયાભ્યનુજ્ઞાતઃ શુદ્ધભાવેન તુષ્ટયા। મરુદ્ભિઃ સહ તાં નત્વા જગામ ત્રિદિવં પ્રભુઃ

શ્રીશુકદેવજી કહે છે: ત્યારબાદ, માતાએ સ્વચ્છ હૃદયથી અને સંતોષથી ઇન્દ્રને અનુમતિ આપી. ઇન્દ્રે અને મારુતો સાથે માતાને વંદન કરીને સ્વર્ગમાં પાછા ગયા.

એવં તે સર્વમાખ્યાતં યન્માં ત્વં પરિપૃચ્છસિ। મઙ્ગલં મરુતાં જન્મ કિં ભૂયઃ કથયામિ તે

'તમે જે પૂછ્યું તે બધું, એટલે કે મારુતોનો શુભ જન્મ, મેં કહી દીધું. હવે તને બીજું શું કહું?'

સૂત ઉવાચ । મહીપતિસ્ત્વથ તત્કર્મ ગર્હ્યં વિચિન્તયન્ નાત્મકૃતં સુદુર્મનાઃ । અહો મયા નીચમનાર્યવત્કૃતં નિરાગસિ બ્રહ્મણિ ગૂઢતેજસિ

સૂતજી કહે છે: રાજાએ, જે પોતે એ કાર્યનો કર્તા નહોતો, એ દોષારોપણ લાયક કર્મ વિશે ઘણી ચિંતામાં પડી ગયો. 'અરે, મેં પાપી અને અનારીની જેમ નિર્દોષ અને ગુપ્ત શક્તિવાળા બ્રાહ્મણ સાથે એવું દુષ્કર્મ કર્યું!' એમ વિચારવા લાગ્યો.

ધ્રુવં તતો મે કૃતદેવહેલનાદ્ દુરત્યયં વ્યસનં નાતિદીર્ઘાત્ । તદસ્તુ કામં હ્યઘનિષ્કૃતાય મે યથા ન કુર્યાં પુનરેવમદ્ધા

'નિશ્ચિત છે કે દેવતાઓનું અપમાન કરવાને કારણે હવે ટૂંક સમયમાં મારા પર મોટું દુઃખ આવવાનું છે, જે પાર પડવું અઘરું છે. એ દુઃખ આવવા દેજે—એ જ મારા પાપનું પ્રાયશ્ચિત્ત થાય, જેથી હું ફરી ક્યારેય આવું ન કરું.'

અદ્યૈવ રાજ્યં બલમૃદ્ધકોશં પ્રકોપિતબ્રહ્મકુલાનલો મે । દહત્વભદ્રસ્ય પુનર્ન મેઽભૂત્ પાપીયસી ધીર્દ્વિજદેવગોભ્યઃ

'આજે જ, મારા પર ગુસ્સે થયેલા બ્રાહ્મણના શાપરૂપ અગ્નિએ મારું રાજ્ય, શક્તિ અને ધન-દોળ બળીને ખાખ કરી નાખે. હું દુર્ભાગી, ફરી ક્યારેય બ્રાહ્મણ, દેવતા કે ગાય પ્રત્યે દુષ્ટ વિચાર ન લાવું.'

સ ચિન્તયન્નિત્થમથાશૃણોદ્ યથા મુનેઃ સુતોક્તો નિર્‌ઋતિસ્તક્ષકાખ્યઃ । સ સાધુ મેને ન ચિરેણ તક્ષકા નલં પ્રસક્તસ્ય વિરક્તિકારણમ્

એ રીતે વિચારતા-વિચારતા તેણે સાંભળ્યું કે મુનિના પુત્રે તેના માટે મૃત્યુ, એટલે કે તક્ષકનું નામ લીધું છે. રાજાએ એને સારું માન્યું, કેમ કે ટૂંક સમયમાં તક્ષક તેને સંસારથી વિમુખ કરી દેશે.