રાજા યુધિષ્ઠિરના દરબારમાં, નારદજી અને તુંબુરુએ આવીને સંદેશ આપ્યો કે ધૃતરાષ્ટ્રે હવે સંપૂર્ણ રીતે માયા અને તેના ગુણોથી મુક્ત થઇ, ઇન્દ્રિય અને મનને સંયમમાં રાખી, સર્વ ભોજન ત્યાગી, સ્તંભ સમાન અડગ રહી ગયા છે. તેમણે સર્વ કર્મો ત્યાગી દીધા છે, અને કોઈ અડચણ ન આવે એવી પ્રાર્થના કરી. પાંછમા દિવસે, ધૃતરાષ્ટ્ર પોતાના શરીરનું ત્યાગ કરશે અને તેનો દહ સંસ્કાર થશે. જ્યારે પતિનું શરીર અગ્નિમાં દહાય છે, ત્યારે તેની ધર્મપત્ની અને ભાઈ-પત્ની બહાર ઊભા રહી, પતિના અગ્નિ પ્રવેશને નિહાળે છે. આ અદભુત સમાચાર સાંભળીને, વિદુર આનંદ અને દુ:ખથી ભરાઈ, તીર્થયાત્રા માટે નીકળી જાય છે. નારદજી અને તુંબુરુ વાત કરી સ્વર્ગમાં ચાલ્યા જાય છે. યુધિષ્ઠિર એ તેમની વાતો હૃદયમાં રાખી, પોતાનો શોક ત્યાગી દે છે. આ દરમિયાન, યુધિષ્ઠિર વિચારે છે કે વાસુદેવ, સર્વજીવના આત્મા, તેમના presence ને કારણે વ્રજમાં લોકો અને બાળકોમાં અનન્ય પ્રેમ વધ્યો છે. ત્યાં મનુષ્યો અને પશુઓ, કુદરતી દુશ્મન હોવા છતાં, પરસ્પર મિત્રતા સાથે રહેતા હતા, કારણ કે અજય ભગવાન, વ્રજમાં, હરણ અને અન્ય પ્રાણીઓ સાથે વસતા હતા. અહિં, અદ્વિતીય, અનંત, સર્વજ્ઞ ભગવાને ગોપ બાળ તરીકે પોતાના બાળલીલાઓ enact કરી, ગાય અને મિત્રોને શોધતા, હાથમાં ભોજન રાખી, બ્રહ્મા દ્વારા દર્શન પ્રાપ્ત કર્યો. બ્રહ્માજી, પોતાના વાહન પરથી ઉતરી, જમીન પર સુવર્ણ દંડ સમાન નમન કરી, પોતાના ચાર માથાની મુકુટથી ભગવાનના ચરણ સ્પર્શી, આનંદના અશ્રુઓથી અભિષેક કર્યો. વારંવાર ઉઠી, શ્રીકૃષ્ણના ચરણોમાં પડતા, અગાઉ જોઈલીલાઓનું સ્મરણ કરતા, બેઠા. ધીમે ધીમે ઉઠી, આંખો પાંછડી, ગળું ઝુકાવી, મુકુન્દને જોયા, હાથે જોડીને, વિનમ્રતા અને શાંતિથી, કંપન અને અશ્રુભર્યા અવાજે બોલ્યા. આ સમયે, સુતજી કહે છે: અર્જુન, પોતાના સગા અને શ્રીકૃષ્ણના કાર્ય જાણવા માટે દ્વારકાને ગયા હતા. કેટલાય મહિના વીતી ગયા, છતાં અર્જુન પાછા ફર્યા નહીં. કુરૂ વંશના શ્રેષ્ઠ, યુધિષ્ઠિર, ભયજનક અશુભ શાક્તિઓ જોવા મળતી. તેણે કાળની ભયંકર ગતિ, કુદરતી ક્રમનો ઉલટાવ, અને લોકોના વર્તનનો બગાડ જોયો—ક્રોધ, લોભ અને અસત્યથી સંચાલિત. વ્યવહારોમાં કપટ, મિત્રતા ખોટી, પિતા-પુત્ર, માતા-પુત્ર, મિત્રો, ભાઈઓ, પતિ-પત્ની વચ્ચે ઝઘડા વધ્યા. આવા અશુભ લક્ષણો અને કાળની વૃદ્ધિ જોઈ, રાજાએ પોતાના નાના ભાઈને બોલાવ્યા. યુધિષ્ઠિર કહે છે: અર્જુન દ્વારકાને ગયા હતા, સગા અને શ્રીકૃષ્ણના કાર્ય જાણવા માટે. હવે સાત મહિના વીતી ગયા, તમારો નાના ભાઈ ભીમસેન પણ પાછો આવ્યો નથી; કારણ શું છે, ખબર નથી. શું એ સમય આવી ગયો છે જે નારદજી foresight કરી ગયા હતા, જયારે ભગવાન પૃથ્વી પરની લીલા સમાપ્ત કરવા ઈચ્છે છે? એમની કૃપાથી અમને ધન, રાજ્ય, પત્નીઓ, જીવન, કુટુંબ, પ્રજાજન, દુશ્મનો પર વિજય, અને લોક પણ પ્રાપ્ત થયા. જુઓ, મનુષ્યોમાં, દૈવી, ભૂમિ અને શરીર પર ભયજનક, અશુભ લક્ષણો દેખાય છે, જે અમને ભય અને ગભરાટ આપે છે. મારા જાંઘ, આંખ અને હાથ વારંવાર કંપે છે, હૃદય અશાંત છે; ચોક્કસ, કંઈક અશુભ આવતું લાગે છે. માદા શિયાળ, અગ્નિમુખથી, ઉગતા સૂર્ય સામે હૂંકાર કરે છે; અને આ કૂતરો, ડરાવેલા જેવો, મારી સામે રડે છે. પશુઓ ડાબી-જમણી બાજુએ ફરતા, ઘોડા રડતા દેખાય છે. આ કબૂતર, મૃત્યુના દૂત, અને ઘુવડ, મનમાં ઉલટાવ લાવે છે; રાતના ઘુવડના ચીસથી નિંદ્રા અને સુનાશીનો સંકેત મળે છે. દિશાઓ ધુમ્મસથી ભરાઈ, કિનારા અને પર્વતો કંપે છે; વીજળી સાથે મોટા ગર્જન થાય છે. પવન ઉગ્ર રીતે ફૂંકાય, ધૂળ અને અંધકાર ફેલાય; વાદળો સર્વત્ર રક્તવર્ષા કરે છે, ભયંકર રીતે. સૂર્યની તેજસ્વિતા ઓછી થઈ, ગ્રહો આકાશમાં અથડાય છે, અને આકાશ અજાણ્યા જીવોથી ભરાઈ, આગની જેમ દેખાય છે. નદીઓ, સરોવરો, અને મન ઉલટાવમાં છે; અગ્નિ ઘી હોવા છતાં જ્વાળાથી જલતો નથી. આવતો સમય શું લાવશે? વાછરાઓ માતાના સ્તનમાંથી દૂધ પીતા નથી, ગાય દૂધ આપે નથી; ગાય દુ:ખી ચહેરાથી રડે છે, અને બળદોમાં આનંદ નથી. દેવતાઓ રડે, પસીના થાય અને કંપે છે; શહેરો, ગામો, બગીચા, સરોવરો અને આશ્રમો તેજ અને આનંદ ગુમાવી બેઠા છે. શું દુ:ખદ સંકેત બતાવે છે? મને લાગે છે, આ અશુભ લક્ષણોથી, પૃથ્વી ભગવાનના પગ અને એ વિશિષ્ટ વ્યક્તિઓથી, જે એમના સૌભાગ્યથી સમૃદ્ધ હતા, વિહોણી થઈ ગઈ છે, અને સમૃદ્ધિ ગુમાવી છે. આ રીતે મનમાં વિચારો કરતા, યુધિષ્ઠિર, અશુભ સંકેતોથી ચિંતિત, બ્રાહ્મણ, વાનરધ્વજ (અર્જુન) યદુઓના શહેરથી પાછા આવે છે. અર્જુન, અત્યારે, યુધિષ્ઠિરના પગે પડી, પહેલા જેવો નહોતો, દુ:ખી, ચહેરો ઝૂકાવેલો, કમળ જેવી આંખોમાંથી અશ્રુ ટપકે છે. યુધિષ્ઠિર, ભાઈના દુ:ખી હૃદય અને બદલાયેલા સ્વરૂપને જોઈ, મિત્રોની વચ્ચે, નારદજીની વાત યાદ કરીને, પ્રશ્ન કરે છે: શું અનર્તા શહેરમાં આપણા સગા સુખી છે—મધુ, ભોજ, દશાર્હ, અહુક, સાત્વત, અંધક અને વૃષ્ણિ? શું શૂર, આપણા માતામા, અને એમની પત્ની સુખી છે? શું આપણા કાકા અનકદુંદુભિ અને તેમના નાના ભાઈઓ સુરક્ષિત છે? શું સાત બહેનો, તેમના પતિઓ, અન્ય મામા અને તેમના પુત્રો, અને એમની વહુઓ, દેવકીના નેતૃત્વમાં, બધા સુખી છે? શું રાજા અહુક જીવિત છે, અને એમનો દુષ્ટ પુત્ર અને નાના ભાઈ? શું હ્રદિકા, તેમનો પુત્ર, અક્રુર, જયંત, ગદા અને શરણ સુખી છે? શું શત્રુજિત અને અન્ય લોકો સુરક્ષિત છે? શું રામા, સાત્વતના ભગવાન, સુખી છે? આ રીતે, યુધિષ્ઠિર, અર્જુન પાસે પોતાના સગા અને શ્રીકૃષ્ણ વિશે પૂછે છે, અને સમગ્ર દરબાર, અશુભ સંકેતો અને દુ:ખથી ભરાઈ, ઉત્તરની રાહ જોતી રહે છે.