શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

એક સમયની વાત છે, જયારે અજાતશત્રુએ પોતાના શત્રુ માધુની સલામતી માટે ચારેકોર સેનાને તૈનાત કરી હતી, જેથી તે અન્ય ખતરાઓથી સુરક્ષિત રહે. આ દરમિયાન, શૌરી, જે કૌરવોને દૂરથી આવતાં અને વિદાયના દુઃખમાં હતા, તેમને પ્રેમપૂર્વક પાછા જવા માટે સમજાવ્યા અને પોતાના પ્રિયજનો સાથે પોતાના શહેર તરફ આગળ વધ્યા. તેમણે કુરુ, જાંગળ, પાંચાલ, શૂરસેન, યમુના કિનારે, બ્રહ્માવર્ત, કુરૂક્ષેત્ર, માટ્સ્ય અને સારસ્વત પ્રદેશોમાંથી પસાર થયા. મારુધન્વા રણને પાર કરીને, તેઓ સૌવીર અને આભીર પ્રદેશોમાં ગયા, અને પછી આનર્તમાં પહોંચ્યા, જ્યાં ભારગવ સાથે તેમની થાકેલી ઘોડીઓ હતી. દરેક સ્થળે, હરિનું યોગ્ય સ્વાગત કરવામાં આવ્યું; સાંજના સમયે, તેમણે પશ્ચિમ તરફ વળીને ઘાસની શોધમાં ગાયોના દેશમાં પ્રવેશ કર્યો. ત્યારે, તેમણે કહ્યું, "હે પરમેશ્વર, અમને, તમારા સેવકોને, જવા દે; સંન્યાસી દ્વારા કૃપાથી, અમને તમારું દર્શન મળ્યું છે." તેઓ પ્રાર્થના કરતા કહેવા લાગ્યા, "અમારી ભાષા તમારા ગુણગાનમાં વપરાય, આપણા કાન તમારી કથા સાંભળવામાં, હાથ તમારામાં સેવા કરવા, મન તમારા પદમાં, અને માથા તમારી યાદમાં વણજાય." શુકાએ કહ્યું: આ રીતે, જ્યારે બંનેએ હરિની પ્રશંસા કરી, ત્યારે ગોકુલના સ્વામી, જેમણે મોરા દ્વારા બાંધવામાં આવ્યા હતા, સ્મિત સાથે દેવતાઓને બોલ્યા. ભગવાને કહ્યું, "આ મને પહેલેથી જ જાણ હતું, કૃપાળુ સંન્યાસી દ્વારા પ્રગટ થયું કે, ધનથી અંધાયેલા લોકોના શબ્દો દ્વારા, તમે તમારા સ્થાનથી વંચિત થયા અને મારી કૃપા પ્રાપ્ત કરી." જેઓ ધર્મી, સમતાવાદી અને સંપૂર્ણ રીતે મારા પર નિર્ભર છે, તેમના માટે મારી દ્રષ્ટિથી કોઈ બંધન નથી, જેમ કે સૂર્ય માણસની આંખોને બંધન નથી કરે. "હવે તમારું પોતાના નિવાસમાં જાઓ, ઓ નલકૂબર, કારણ કે તમે બંને માટે જે શ્રેષ્ઠ ભક્તિ ઈચ્છતા હતા તે તમારા હૃદયમાં ઉદય થયો છે." શુકાએ કહ્યું: આ રીતે સંબોધન થયા પછી, બંનેએ હરિની પરિક્રમા કરી, ફરીથી વંદન કર્યું, મોરાને છોડીને ઉત્તર દિશામાં જવા નીકળ્યા. આ રીતે, પરમેશ્વર ભક્તિ દ્વારા પ્રગટ થયા; આવા ભક્તિ વિના, જ્ઞાનીઓ પણ તેમને જોઈ શકતા નથી. હરિના કર્મો, જન્મ અને અન્ય બાબતો અન્ય લોકોના નિયમો હેઠળ નથી; આ બધું માયા દ્વારા તેમને અપનાવવામાં આવ્યું છે, માત્ર એ માટે કે તેઓ કર્મના અભિપ્રાયને નકારી શકે. આ બ્રહ્માના કલ્પા કહેવાય છે, જેમાં ભેદો છે; તેમાં, સર્જનનો સામાન્ય પ્રક્રીયા થાય છે, પ્રાથમિક અને દ્વિતીયક બંને. હવે હું સમયની માપ, કલ્પાને દર્શાવતી સ્વરૂપ અને પદ્મ કલ્પાને સમજાવું છું—હવે સાંભળો. શાઉનકએ કહ્યું: "ઓ સૂતા, તમે અમને કહ્યું હતું કે વિદુર, શ્રેષ્ઠ ભક્ત, પોતાના કઠિન સંબંધોને છોડીને પવિત્ર સ્થળોએ ભ્રમણ કરવા ગયા." વિદુર, વ્યાસના પુત્ર, અને સંન્યાસી કૌશારવ વચ્ચેની વાતચીત આધ્યાત્મિક શોધ પર આધારિત હતી; અથવા, તે મહાન આત્માએ, જ્યારે પૂછવામાં આવ્યું, ત્યારે તેને સત્ય કહ્યુ. "કૃપા કરીને અમને કહો, નમ્રજ્ઞાની, વિદુરે શું કર્યું, અને કયા કારણસર તેણે પરિવારનો ત્યાગ કર્યો અને પછી પાછો આવ્યો." સૂતા કહે છે: જ્યારે રાજા પરિક્ષિતે તેને પૂછ્યું, ત્યારે મહાન સંન્યાસીએ જે જવાબ આપ્યો તે હું હવે તમને કહેવા જઈ રહ્યો છું—સાંભળો, કારણ કે તે રાજાના પ્રશ્નોને અનુસરે છે. રાજાએ કહ્યું: "ભગવાન, વિશ્વના સર્જક અને મારા સ્વયં, ક્યા કાર્યમાં કૃષ્ણે તેનાં પ્રસિદ્ધિ વધારી?" શ્રી નારદે કહ્યું: જ્યારે દેવતાઓએ દૈત્યોને યુદ્ધમાં પરાજિત કર્યા, ત્યારે તેઓ માયાને, જે માયાના મહાન અધિકારીએ, આશ્રય માટે ગયા. તેણે, શક્તિશાળી, ત્રણ શહેરો—સોનાના, ચાંદીના અને લોખંડના—જ્યાં સુધી નજરે ન પડે, બનાવ્યા, જે એકબીજાને સુંદર રીતે જોડવામાં આવ્યા હતા અને કલ્પનાની બહારની રક્ષા સાથે સજ્જ હતા. આ શહેરો સાથે, દૈત્યોના સૈન્યોએ, તેમના પ્રાચીન શત્રુઓને યાદ કરીને, ત્રણ જગતને નાશ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો, હે રાજા. ત્યારબાદ, જગતના શાસકો અને તેમના સ્વામીઓ ભગવાનના સમક્ષ ગયા, વંદન કર્યું અને કહ્યું: "હે ભગવાન, અમને રક્ષો! અમે ત્રિપુરાના રહેવાસીઓ દ્વારા નાશ થઈ રહ્યા છીએ." ત્યારે ભગવાને તેમને આશ્વાસન આપતા કહ્યું, "ભય ન કરો," અને તીરને ધનુષ પર રાખીને, શહેરો પર એક શસ્ત્ર છોડ્યું. ત્યારબાદ, સૂર્યના ગોળા જેવા આગ જેવા તીર ઉઠ્યા; તેઓ શહેરો તરફ આવી રહ્યા હતા, જેમ કે પ્રકાશના કિરણો, પરંતુ તેઓ દેખાતા નથી. આ તીરોથી, શહેરોના તમામ રહેવાસીઓ મૃત્યુ પામ્યા અને પડી ગયા; માયા, મહાન યોગી, તેમને એકત્રિત કરી અને અમૃતના કૂણમાં નાખી દીધા. અમૃતના સ્પર્શથી, તેઓ, વજ્ર જેટલા શક્તિશાળી અને મહાન ઊર્જાથી ભરપૂર, ઉંચા ઉઠી ગયા, બાદલને ચીરી નાખતા. તેઓનો સંકલ્પ તૂટતા અને વૃષધ્વજ નિરાશ થતા, ભગવાન વિષ્ણુએ ત્યાં બીજી રીત શોધી. તે સમયે, બ્રહ્મા બાલક બન્યા, વિષ્ણુ પોતે ગાય બન્યા, અને ત્રિપુરામાં યોગ્ય સમયે પ્રવેશીને, કૂણમાંથી અમૃત પીધું. જ્યારે દૈત્યોએ આ જોયું, ત્યારે તેઓએ તેને અટકાવ્યું નહીં, કારણ કે તેઓ ભ્રમિત હતા; આને સમજતા, મહાન યોગી માયાએ અમૃતના રક્ષકોને કહ્યું. હસતાં અને શોકમુક્ત, તેણે દુઃખમાં પીડિતોને અને નસીબની કામગીરીને યાદ કરી; કારણ કે દેવ, દૈત્ય, માનવ અથવા અન્ય કોઈ—અહીં કોઈપણ સ્વતંત્ર નથી. જેને પોતાને અથવા બીજાને નિર્ધારિત છે, તે બંને દ્વારા ટાળી શકાયું નથી, કારણ કે નસીબ જંગલમાં છે; ત્યારબાદ, પોતાના શક્તિઓથી, તેણે શિવના મુખ્ય કાર્યને નિર્વાહિત કર્યું. ધર્મ, જ્ઞાન, વેરવિખેર, સમૃદ્ધિ, તપસ્યા, શીખવણ અને ક્રિયાના માધ્યમથી, તેણે રથ, રથચાલક, ધ્વજ, ઘોડા, ધનુષ, કવચ, તીર અને બાકીના બધું પ્રગટ કર્યું. પૂરું સજ્જ, રથ પર ચઢીને, તેણે ધનુષ અને તીર ઉઠાવ્યા; તીરને ધનુષમાં મૂકી, એક પળમાં, વિજયના સ્વામી પોતાને તૈયાર કર્યા. ત્યારે, હે રાજા, હરાએ ત્રણ અવિનાશી શહેરોને બળીને નાશ કર્યો; સ્વર્ગમાં ડફલ્સ વાગ્યા, અને આકાશમાં સેકડા દેવજનોના વાહનો ભીડમાં હતા. દેવતાઓ, સંન્યાસીઓ, પૂર્વજો અને પૂર્ણતાને પ્રાપ્ત કરનારાઓ, આનંદમાં, ફૂલો વરસાવ્યા અને વિજયની ઘોષણા કરી; apsarasની ટુકડી આનંદમાં નૃત્ય કરી. આ રીતે, ત્રણ શહેરોને બળીને, ભગવાન, શહેરોને નાશક, બ્રહ્મા અને અન્યોએ પ્રશંસા કરી, પોતાના નિવાસમાં પાછા ફર્યા. આ રીતે, હરિના કર્મો, જેમણે પોતાના શક્તિને કારણે માનવના માર્ગોને રમૂજપૂર્વક નકલ કરી, સંતોએ ગાતા રહે છે; વધુમાં શું કહું, કારણ કે આ દુનિયાને શુદ્ધ કરે છે.