શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ભીષ્મ પિતામહના અવસાન પછી, યુધિષ્ઠિર, ભારગવ વંશી પુત્ર, departing વિધિઓનું યોગ્ય રીતે પાલન કરે છે, પણ તેમ છતાં, થોડા સમય માટે તેઓ ઊંડા દુઃખમાં ડૂબેલા રહે છે. એ સમયે, પ્રસન્ન ઋષિઓ શ્રીકૃષ્ણના ગુપ્ત નામોથી તેમની સ્તુતિ કરે છે અને હૃદયપૂર્વક કૃષ્ણમાં ભક્તિ ધરાવી, પોતાના આશ્રમો તરફ પાછા વળી જાય છે. પછી, યુધિષ્ઠિર, કૃષ્ણ સાથે ગજાહ્વયા જાય છે અને પોતાના પિતાને તથા વ્રતધારી ગાંધારીને આશ્વાસન આપે છે. પિતાની મંજૂરી અને કૃષ્ણની સંમતિથી, શક્તિશાળી યુધિષ્ઠિર પિતાની અને પિતામહની વારસાગત રાજ્યને ધર્મપૂર્વક શાસન કરે છે. વીર પુત્રોની માતા, repeatedly, પોતાના પુત્રને દૂધ અને શુભ આશુભાંવથી અભિષેક કરે છે; તેમના નયનમાંથી શુભ આશ્રુ વહે છે. પ્રજાએ રાણી પાસે કહ્યું: “સૌભાગ્યથી, તમારો પુત્ર, દુઃખનો નાશક, લાંબા વિયોગ પછી પાછો આવ્યો છે અને પૃથ્વી પર રાજ્યની રક્ષા કરશે.” તેઓ કહે છે, “નિશ્ચયે, હે રાણી, તમે distressedની નાશક ભગવાનની પૂજા કરી છે; જે મનથી ભગવાનમાં સ્થિર રહીએ, તે મૃત્યુ જેવી અઘરી વિપત્તિને પણ જીતે છે.” પ્રજાએ યુધિષ્ઠિર અને તેમના ભાઈઓને સ્નેહપૂર્વક cherished કરે છે; આનંદિત રાજા હાથી પર ચઢી, સર્વત્ર પ્રશંસા સાથે શહેરમાં પ્રવેશ કરે છે. શહેરના દરેક દ્વાર પર ઝવેરાતથી શોભિત મકર-અર્ચ, કેલા-સ્ટેમ્સના ગુચ્છ અને સુપારીના ઢગલા સુંદર રીતે સજાયેલા છે. દરેક ગેટવે પર પાણીના ઘડાઓ, દીવો, કાચી કેરીનાં પાંદડાંની માળા અને મોતીની ઝાંઝર લટકાવવામાં આવી છે. શહેર ચારે બાજુ, ramparts, gateways, અને ઘરો સુવર્ણ આભૂષણોથી શોભિત છે; મહેલોનાં ચમકતા શિખરો પણ દેખાય છે. આંગણાં, રસ્તા અને ચોરાહા ચોખ્ખા છે, ચંદનના પાણીથી છાંટેલા છે, અને સર્વત્ર લાવા, અખંડ ધાન, ફૂલો, ફળો અને ભાતનાં અર્પણ છે. રાજા રસ્તે પસાર થાય છે ત્યારે શહેરની સ્ત્રીઓ વિવિધ જગ્યાએ શુભ સામગ્રી—ભાત, અખંડ ધાન, દહીં, પાણી, કુશા, ફૂલો અને ફળો—લાવીને અર્પણ કરે છે. સ્નેહથી, સદાચારી સ્ત્રીઓ આશીર્વાદ આપે છે, જ્યારે રાજા પિતાના મહેલમાં પ્રવેશ કરે છે અને તેમના મીઠા બાળકના ગીતો સાંભળે છે. તે વૈભવશાળી મહેલમાં, મોટા રત્નોના ગુચ્છોથી શોભિત, રાજાનો પિતા તેમને ખૂબ પ્રેમથી cherished કરે છે; રાજા ત્યાં સ્વર્ગમાં દેવ જેવો રહે છે. ત્યાં, પથારી દૂધના ઝાગ જેવી સફેદ, સુવર્ણ આભૂષણોથી શોભિત; બેઠકો અમૂલ્ય અને સૌ ફર્નિચર સુવર્ણથી બનેલા છે. ક્રિસ્ટલની દીવાલો અને મહાન પન્નાનો પર, રત્નથી શોભિત દીવો ઝલકતો છે; સ્ત્રીઓના આભૂષણોમાંથી રત્નો લગાડવામાં આવ્યા છે. આનંદદાયક બગીચાઓમાં, અદ્ભુત દેવવૃક્ષો છે, જ્યાં પક્ષીઓના જોડા અને મધમાખીઓ ગીત ગાય છે. પાંડે લાપિસ લાઝુલીના પગથિયા છે, જેમાં કમળ, જલકુમુદ અને કુમુદ ફૂલો ખીલે છે; હંસ, કાગડા અને ચક્રવાક પક્ષીઓ તલાવમાં રમે છે. રાજા ઉત્તાનપાદ, રાજઋષિ, પોતાના પુત્ર ધ્રુવની અદભૂત મહિમા સાંભળી અને જોઈને, શ્રેષ્ઠ આશ્ચર્યથી ભરાઈ જાય છે. પુત્રને પ્રજાના પ્રિય અને મંત્રીઓની મંજૂરીથી, રાજા ધ્રુવને પૃથ્વી પર રાજા બનાવે છે. પોતાની વૃદ્ધાવસ્થા સમજીને, મનુષ્યોના સ્વામી, વૈરાગ્યધારી, આત્માની યાત્રા વિચારી, વનમાં જવા નીકળી જાય છે. શૌનક કહે છે: “હે શ્રેષ્ઠ ધર્મી, યુધિષ્ઠિરે પોતાના રાજ્ય અને ધન લલચાવનાર દુશ્મનોને મારે પછી, ભાઈઓ સાથે ભોજન નિશ્ચિત થયા પછી, હવે શું કર્યું? કેવી રીતે આગળ વધ્યા?” સુત કહે છે: “હરિ, જગતના સર્જક, કુરૂ વંશને, જે પોતાના સંતાનોના અગ્નિથી નાશ પામ્યું હતું, પુનઃ સ્થાપિત કરે છે અને યુધિષ્ઠિરને તેમના રાજ્યમાં સ્થિર કરે છે; અને હૃદયથી પ્રસન્ન થાય છે.” ભીષ્મ અને અચ્યૂતના વચન સાંભળી, યુધિષ્ઠિરના સંશયો સાચા જ્ઞાનથી દૂર થાય છે; તેઓ પૃથ્વી પર, પોતાના અપરાજિત ભાઈઓ સાથે, ઈન્દ્ર જેવું શાસન કરે છે. મેઘો ઇચ્છા મુજબ વરસે છે, પૃથ્વી ઇચ્છે તે બધું આપે છે, અને ગાયો આનંદથી ગામોને દૂધથી ભીંજવે છે. નદીઓ, સમુદ્રો, પર્વતો, જંગલો, વનસ્પતિ—સર્વ ઔષધિઓ—યુધિષ્ઠિર માટે ઇચ્છિત ફળ આપે છે. રાજાના શાસન દરમિયાન, કોઈ રોગ, દુઃખ કે વિપત્તિ—ભાગ્ય, અન્ય જીવો કે પોતેથી—કોઈ પ્રાણી પર ક્યારેય આવતી નથી; કારણ કે રાજા ક્યારેય શત્રુથી હાર્યા નથી. હરિ, થોડા મહિના સુધી હસ્તિનાપુરમાં રહ્યો, પોતાના મિત્રોને આનંદ આપવા અને પોતાના પ્રિય બહેનને પ્રસન્ન કરવા માટે. વિદાય લઈને, સૌનો આશીર્વાદ લઈ, embrace અને honor મેળવી, કૃષ્ણ રથ પર ચઢે છે. સુભદ્રા, દ્રૌપદી, કુંતી, વિરાટપુત્રી, ગાંધારી, ધૃતરાષ્ટ્ર, યુયુત્સુ, કૃપ, અને જોડી (નકુલ અને સહદેવ) હાજર છે. વૃકોદર, ધૌમ્ય અને મત્સ્યરાજની પુત્રી જેવી સ્ત્રીઓ, કૃષ્ણના વિયોગને સહન કરી શકતી નથી; તેઓ bewildered અને distressed છે. દુશ્થ સંગcompanyથી મુક્ત થઈ, સદ્ગુણવંતોની companyમાં રહેનાર વિવેકી વ્યક્તિ, એકવાર ભગવાનની સુંદર કથા સાંભળે પછી, company છોડવા અસમર્થ રહે છે. પૃથાપુત્રો, જેમના મન શ્રીકૃષ્ણમાં સ્થિર છે, કેવી રીતે વિયોગ સહન કરે—જ્યારે તેઓ ભગવાનને જોઈ, સ્પર્શી, વાત કરી, સાથે સૂઈ, બેઠા, ભોજન કર્યા છે? સર્વ, હૃદયથી કૃષ્ણ પાછળ દોડે છે; affectionથી બંધાયેલા, આંખ blink કર્યા વિના, અહીંથી ત્યાં સુધી તેમને અનુસરે છે. કુરુ કુટુંબની સ્ત્રીઓ, કૃષ્ણ માટે longingથી, પ્રવાહિત આશ્રુ રોકે છે; વિચારે છે, “કૃષ્ણ leaving કરતાં કોઈ અશુભ ન થાય.” મૃદંગ, શંખ, ભેરી, વીણા, પણવ, ગોમુખ, ધુંધુરી, અનક, ઘંટ અને દુндુભી વગાડાઈ છે. કુરુ કુટુંબની શ્રેષ્ઠ સ્ત્રીઓ, કૃષ્ણને જોવા ઉત્સુક, મહેલો પર ચડી, ફૂલો વરસાવે છે; તેમની આંખોમાં પ્રેમ અને લાજ ઝલકે છે. ગુડાકેશ, કૃષ્ણના પ્રિય મિત્ર, સફેદ છત્રી, મોતીની ઝાંઝર અને રત્નથી શોભિત હેન્ડલ લઈને આગળ ચાલે છે. ઉદ્ધવ અને સાત્યકી, અદભૂત ચામર લઈને, માર્ગ પર ઝળકતા મધુપતિ કૃષ્ણને ફૂલોની વર્ષા વચ્ચે પંખા કરે છે. આ રીતે, યુધિષ્ઠિરના રાજ્યમાં સર્વત્ર સુખ, સમૃદ્ધિ, અને ભગવાન કૃષ્ણના આશીર્વાદથી ધર્મનો વિજય થાય છે; સુંદર શહેર, પ્રેમથી ભરેલી પ્રજા, અને ભગવાનની company—all harmoniously united in જીવનની મહિમા.