શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ગોપીઓ, જેઓની ચાલ અતિ સુંદર અને હાસ્ય મનમોહક હતું, કૃષ્ણના રમણीय ક્રીડા અને તેના પ્રેમભર્યા, કઠોર નજરને અનુકરતા, તેના સ્વભાવમાં એટલી મગ્ન થઈ ગઈ કે તેઓ પાગલપણાં અને અંધપણાંમાં પણ કૃષ્ણની લીલાઓને અનુસરી રહી હતી. મહાભારતના રાજસૂય યજ્ઞમાં, યુધિષ્ઠિરની સભામાં, જ્યાં મહાન ઋષિઓ અને રાજાઓ ભેગા થયા હતા, ત્યાં માત્ર કૃષ્ણ જ પૂજનીય હતા અને મારા નજરે પ્રગટ થયા—તે જ, જે પોતાનું સાચું સ્વરૂપ મને દર્શાવે છે. હવે હું એ અજન્મા પરમાત્માને ઓળખી શક્યો છું, જે દરેક જીવોના હૃદયમાં વસે છે, અને દરેક વ્યક્તિ પોતાના મન પ્રમાણે તેને જુદા-જુદા રૂપમાં અનુભવે છે, જેમ એક જ સૂર્ય અનેક જળકુંડમાં જુદા-જુદા રૂપે દેખાય છે; મારા ભેદભાવનો ભ્રમ દૂર થયો છે. સૂતા કહે છે: ભીષ્મે પોતાના મન, વાણી અને દૃષ્ટિ કૃષ્ણ પર સ્થિર કરી, આત્માને પરમાત્મામાં લીન કરી, શ્વાસ ખેંચી અને સ્થિર થઈ ગયા. ભીષ્મ બ્રહ્મમાં લીન થઈ રહ્યા છે એ જાણીને, બધા હાજર રહેલા લોકો શાંત થઈ ગયા, જેમ પંખીઓ સાંજના સમયે શાંત થઈ જાય છે. તે સમયે દેવો અને મનુષ્યોના વાદ્ય વગાડાયા, સજ્જનોએ ભીષ્મની પ્રશંસા કરી, અને રાજા પર સ્વર્ગમાંથી ફૂલ વરસ્યા. ભીષ્મના અવસાન પછી, યુધિષ્ઠિરે યોગ્ય અંત્યક્રિયા કરી, પણ થોડો સમય દુઃખમાં ડૂબેલા રહ્યા. ઋષિઓ આનંદિત થઈ કૃષ્ણને ગુપ્ત નામોથી સ્તુતિ કરી, અને પોતાના હૃદયમાં કૃષ્ણ માટે ભક્તિ લઈ, તેઓ પોતાના આશ્રમોમાં પાછા ફર્યા. પછી યુધિષ્ઠિર, કૃષ્ણ સાથે, ગજાહ્વય પાસે ગયા અને પોતાના પિતા તથા તપસ્વિ ગાંધારીને શાંતિ આપી. પિતાની અને કૃષ્ણની મંજૂરીથી, શક્તિશાળી યુધિષ્ઠિરે પોતાના પિતા અને પિતામહથી મળેલી રાજસત્તા ધાર્મિક રીતે સંભાળી. વીરપુત્રની માતા, repeatedly, પોતાના પુત્રને દૂધ અને શુભ આંસુથી અભિષેક કરતી હતી. લોકોએ રાણી પાસે કહ્યું: "સૌભાગ્યથી, તમારા પુત્ર, દુઃખ દૂર કરનાર, લાંબા સમય પછી પાછા આવ્યા છે અને પૃથ્વીનું રક્ષણ કરશે." "નિશ્ચિતપણે, હે રાણી, તમે ભગવાનની પૂજા કરી છે, દુઃખ દૂર કરનાર ભગવાનનું ધ્યાન કરનાર મનુષ્ય, મરણ જેવા કઠિન દુઃખને પણ જીતે છે." લોકોએ યુધિષ્ઠિર અને તેના ભાઈઓને ખૂબ સન્માન આપ્યો; આનંદિત રાજા હાથી પર ચઢી, સર્વત્ર પ્રશંસા પામી, શહેરમાં પ્રવેશ કર્યો. શહેરના દરેક પ્રવેશદ્વાર પર સુંદર મકર-તોરણ, કેળના થડ અને પાનના ઢગલા મનોહર રીતે સજાયેલા હતા. દરેક દ્વાર પર પાણીથી ભરેલા ઘડા, દીવો, કાચી કેરીના પાંદડા અને મણિની હાર લટકતી હતી. શહેરના ચારેય બાજુ, કિલ્લા, દ્વાર અને ઘરો સોનાના આભૂષણ અને મકાનના તેજસ્વી શિખરો સાથે શણગારાયેલા હતા. આંગણાં, રસ્તા અને ચોરાહા સ્વચ્છ અને ચંદનથી છાંટેલા હતા; સર્વત્ર ભાજા ચોખા, અખંડ દાણા, ફૂલો, ફળો અને ચોખાની ભેટો હતી. સ્થિર રાજા જ્યારે રસ્તે પસાર થયા, શહેરની સ્ત્રીઓએ વિવિધ જગ્યાએ શુભ ચોખા, અખંડ દાણા, દહીં, પાણી, દુર્વા, ફૂલો અને ફળો અર્પણ કર્યા. પ્રેમથી, સજ્જન સ્ત્રીઓએ આશીર્વાદ આપ્યા, જ્યારે રાજા પોતાના પિતાના મહેલમાં પ્રવેશતા, તેઓના મીઠા બાળગીતો સાંભળતા. તે ભવ્ય મહેલમાં, મોટા મણિ-માણિકથી શણગારેલા, પિતા દ્વારા ખૂબ પ્રેમ મળતો, અને રાજા ત્યાં દેવતાને સ્વર્ગમાં રહે તેમ રહેતા. મહેલમાં, પથારી દૂધના ફેન જેવી સફેદ, સોના વડે શણગારેલી, બેઠકો અતિમૂલ્ય, અને તમામ સામાન સોનાના હતા. ક્રિસ્ટલની દીવાલો અને મોટા પન્ના પર, સ્ત્રીઓના આભૂષણોમાંથી મળેલા મણિથી શણગારેલી દીવો ઝળહળતા હતા. મહેલમાં અદભુત દેવવૃક્ષોવાળા આનંદદાયક બગીચા હતા, જ્યાં પંખીઓના જોડી અને મધમાખીઓ ગાન કરતા. લાપિસ લઝૂલીના પગથિયાંવાળા તળાવો, કમળ, જલકુંડ અને કુમુદ ફૂલો, હંસ, બગલા અને ચક્રવાક પક્ષીઓથી ભરેલા હતા. રાજા ઉત્તાનપાદે, પોતાના પુત્રની અદભુત મહિમા જોઈ અને સાંભળી, પરમ આશ્ચર્યથી ભરાઈ ગયા. પુત્રને વિકાસ પામેલો, લોકપ્રિય અને મંત્રીઓ દ્વારા માન્ય જોઈ, રાજાએ ધ્રુવને પૃથ્વીના રાજા બન્યા. પોતાની વૃદ્ધાવસ્થાની જાણકારી લઈ, રાજાએ વૈરાગ્યથી, આત્માની યાત્રા વિચારી, વન તરફ ચાલ્યા. શૌનક કહે છે: "હે ધર્મમાં શ્રેષ્ઠ, યુધિષ્ઠિરે પોતાના શત્રુઓને હરાવી, ભાઈઓ સાથે ભોજન નિશ્ચિત કર્યા પછી, પછી શું કર્યું? કઈ રીતે આગળ વધ્યા?" સૂતા કહે છે: હરિ, જગતના સર્જનહાર, કુરુ વંશને, જે પોતાના વંશજોના અગ્નિથી નાશ પામ્યો હતો, પુનઃ સ્થાપિત કર્યો, અને યુધિષ્ઠિરને પોતાના રાજ્યમાં સ્થાપિત કરી, હૃદયથી પ્રસન્ન થયા. ભીષ્મ અને અચ્યુતના ઉપદેશ સાંભળ્યા પછી, યુધિષ્ઠિરના શંકા સાચા જ્ઞાનથી દૂર થયા, અને તેણે પૃથ્વી પર રાજ કર્યું, અવિજય ભાઈઓ સાથે, ઈન્દ્રની જેમ. વૃક્ષો, નદીઓ, પર્વતો, જંગલો અને વનસ્પતિઓ—સર્વે, યુધિષ્ઠિરના શાસનમાં, ઇચ્છા મુજબ ફળ આપતા. વૃષ્ટિ ઇચ્છા મુજબ વરસતી, પૃથ્વી ઇચ્છિત ફળ આપતી, ગાયોએ ગામમાં દૂધથી વહેલી ખુશી પામેલી. કોઈ રોગ, દુઃખ કે કષ્ટ—ભલે ભવિષ્ય, અન્ય જીવો કે સ્વયંથી—ક્યારેય રાજાના શાસનમાં પ્રજાને કષ્ટ ન આવ્યું. હરિ, થોડા મહિના હસ્તિનાપુરમાં રહી, મિત્રોને આનંદ આપ્યા અને પ્રિય બહેનને પ્રસન્ન કર્યા. પછી, વિદાય લઈ, embraced and bowed, કૃષ્ણ રથ પર ચઢ્યા, અને કેટલાકે તેમને embraced અને સન્માન આપ્યો. સુભદ્રા, દ્રૌપદી, કુંતી, વિરાટપુત્રી, ગાંધારી, ધૃતરાષ્ટ્ર, યુયુત્સુ, કૃપ, અને જોડી (નકુલ-સહદેવ) હાજર હતા. વૃકોદર, ધૌમ્ય અને મત્સ્યરાજની પુત્રી જેવી સ્ત્રીઓ, કૃષ્ણના વિયોગને સહન કરી શકી નહીં, bewildered and distraught. દુષ્કૃત સંગથી મુક્ત થઈ, સજ્જન સંગમાં રહેલા, એકવાર ભગવાનની કથા સાંભળ્યા પછી, તેને છોડી શકતા નથી. પૃથાપુત્રો, જેમના મન ભગવાનમાં સ્થિર છે, કૃષ્ણ સાથે જોવા, સ્પર્શવા, વાત કરવા, સૂવા, બેસવા, અને ભોજન કરવા પછી, વિયોગ સહન કેવી રીતે કરી શકે?