શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ભીષ્મ પિતામહ, પોતાના અંતિમ ક્ષણે, ભગવાન કૃષ્ણના રૂપ પર અડગ ભક્તિ રાખવાની કામના કરે છે—એ ભગવાન, જે અર્જુનના રથ પર દોરી અને ચાબુક પકડીને ઊભા છે, જેઓના સૌંદર્યને જોતા, અહીં યુદ્ધમાં મૃત્યુ પામેલા યોદ્ધાઓએ પોતાના સાચા સ્વરૂપને પ્રાપ્ત કર્યું. ગોપીઓ, જેઓની ચાલ મોહક હતી, હાસ્ય આકર્ષક અને આંખોની કટાક્ષ પ્રેમ અને રીસથી ભરપૂર હતી, તેઓ ભગવાનના રમણિય ક્રીડા ને પાગલપણામાં અનુસરીને, તેમના સ્વરૂપમાં જ લીન થઈ ગઈ હતી. યુધિષ્ઠિરના રાજસૂય યજ્ઞમાં, મહારાજા, ઋષિ અને રાજાઓની વચ્ચે, ભગવાન કૃષ્ણ જ પૂજા માટે યોગ્ય હતા, અને પિતામહના આંખો સામે પોતાનું સ્વરૂપ દર્શાવ્યું. હવે ભીષ્મને સમજાયું કે એ અજન્મા ભગવાન, સર્વજીવોના હૃદયમાં વસે છે, અને દરેક મનुष्य પોતાની બુદ્ધિ પ્રમાણે તેને જુદા-જુદા રૂપે જાણે છે, જેમ એક સૂર્ય અનેક પ્રતિબિંબોમાં જુદો જુદો દેખાય છે; તેમનો ભેદભાવનો મોહ દૂર થયો. ભીષ્મે પોતાના મન, વાણી અને દૃષ્ટિ કૃષ્ણમાં સ્થિર કરી, આત્માને પરમાત્મામાં લીન કરીને, શ્વાસ ખેંચી અને સ્થિર થઈ ગયા. બધાએ જોઈ લીધું કે ભીષ્મ અવિભાજ્ય બ્રહ્મમાં લીન થઈ રહ્યા છે, અને સૌ શાંત થઈ ગયા, જેમ પંખીઓ સાંજ સમયે શાંત રહી જાય છે. એ સમયે દેવો અને મનુષ્યો દ્વારા ડોલ વગાડવામાં આવ્યા, પુણ્ય આત્માઓએ ભીષ્મની પ્રશંસા કરી અને આકાશમાંથી પુષ્પવૃષ્ટિ થઈ. ભીષ્મના વિલય પછી, યુધિષ્ઠિર, ભારગવના પુત્ર, વિધિવત અંત્યક્રિયા કરી, છતાં થોડા સમય માટે દુ:ખમાં ડૂબી રહ્યા. ખુશ થયેલા ઋષિઓએ કૃષ્ણની ગુપ્ત નામોથી સ્તુતિ કરી અને કૃષ્ણમાં ભક્તિ રાખીને પોતાના આશ્રમોમાં પાછા ફર્યા. ત્યારબાદ, યુધિષ્ઠિર, કૃષ્ણ સાથે, ગજાહ્વય ગયા અને પિતા અને તપસ્વિ ગાંધારીને શાંત કર્યા. પિતાની અનુમતિ અને કૃષ્ણના સંમતિથી, યુધિષ્ઠિર, શક્તિશાળી રાજા, પિતા અને પિતામહ પાસેથી મળેલ રાજ્યને ધર્મપૂર્વક શાસન કરવા લાગ્યા. વીર પુત્રોની માતાની સ્તનમાંથી દુધ અને આંખોમાંથી શુભ આંસુ વહેતા, repeatedly પોતાના પુત્રને અભિષેક કરતાં. પ્રજાએ રાણીને કહ્યું: “શુભ છે કે તમારો પુત્ર, દુ:ખ દૂર કરનાર, લાંબા વિયોગ પછી પાછો આવ્યો છે અને પૃથ્વીને રક્ષશે.” “નિશ્ચિત, રાણી, તમે દુ:ખ દૂર કરનાર ભગવાનની પૂજા કરી છે; જેમ steady મનથી ભગવાનને ધ્યાન કરે છે, તેઓ મૃત્યુ જેવી અઘરી વસ્તુને પણ જીતે છે.” આમ, પ્રજાએ યુધિષ્ઠિર અને તેમના ભાઈઓને પ્રેમપૂર્વક cherished કર્યા, આનંદિત રાજા હાથી પર ચઢી, સૌની પ્રશંસા વચ્ચે શહેરમાં પ્રવેશ કર્યો. શહેરમાં દરેક દ્વાર પર સુંદર મકર-તોરણ, કેલાના થડ અને સુપારીના ઢગલા સુંદર રીતે ગોઠવેલા હતા. દરેક પ્રવેશદ્વાર પાણીના ઘડા, દીવો, કાચી કેરીના પાંદડા અને મોતીની માળાઓથી શોભિત હતા. શહેરનાં ramparts, gateways, ઘરો—all were adorned with gold ornaments and shining spires. આંગણાં, રસ્તા અને ચોક વળી, ચંદનના પાણીથી પાવન અને everywhere offerings of parched rice, unbroken grains, flowers, fruits, and rice. steadfast રાજા રસ્તે પસાર થાય ત્યારે, શહેરની સ્ત્રીઓ વિવિધ જગ્યાએ શુભ સામગ્રી—ચોખા, અખંડ ધાણા, દહીં, પાણી, દુર્વા, ફૂલ અને ફળ લઈને આવી. પ્રેમથી, સારા સ્ત્રીઓ રાજા પર આશીર્વાદ વરસાવતા, તે પિતાના મહેલમાં પ્રવેશ કરે છે, બાળકોના મધુર ગીતો સાંભળે છે. તે મહેલ, મોટા રત્નોના સમૂહથી શોભિત, પિતાએ રાજાને ખૂબ જ પ્રેમથી cherished કર્યો, અને રાજા ત્યાં દેવતાની જેમ રહેવા લાગ્યા. ત્યાં, બેડ્સ દુધના ફેન જેવી સફેદ, સોનાની શોભા, ઉત્તમ બેઠકો અને સોનુંથી બનેલ ફર્નિચર હતું. ક્રિસ્ટલ દિવાલો અને મોટા પન્ના પર, સ્ત્રીઓના આભૂષણમાંથી રત્નોથી સજેલ દીવો ઝળહળતા. મહેલમાં delightful gardens, અદભુત દેવવૃક્ષો, પંખીઓના જોડી અને મધમાખીઓના ગીતોથી ભરપૂર. તળાવમાં લાપિસ લાઝુલીના પગથિયાં, કમળ, જલકુમુદ અને કુમુદ ફૂલો, હંસ, કાગડા અને ચક્રવાક પક્ષીઓની હાજરી. રાજા ઉત્તાનપાદ, જ્યારે પોતાના પુત્રની વિશિષ્ટ મહિમા સાંભળી અને જોઈ, તો અતિશય આશ્ચર્યથી ભરાઈ ગયા. પુત્રને પ્રજાના પ્રેમ અને મંત્રીઓની સંમતિથી જોઈ, રાજાએ ધ્રુવને પૃથ્વીનો સ્વામી બનાવ્યા. પોતાનો વૃદ્ધાવસ્થા જાણીને, રાજા, વૈરાગ્યથી, આત્માની માર્ગ પર ચિંતન કરીને, વન તરફ જતા. શૌનકએ પૂછ્યું: “ધર્મી સૃષ્ટિમાં શ્રેષ્ઠ, યુધિષ્ઠિરે, દુશ્મનોને મારી, ભાઈઓ સાથે ભોજન સુનિશ્ચિત કર્યા પછી, પછી શું કર્યું? કેવી રીતે આગળ વધ્યા?” સૂતજીએ કહ્યું: હરિ, જગતના સર્જક, કુરૂ વંશ, જે પોતાના વંશજોના આગથી નાશ પામ્યો હતો, તેને પુનઃસ્થાપિત કર્યો અને યુધિષ્ઠિરને તેમના રાજ્યમાં સ્થાપિત કરીને, હૃદયથી પ્રસન્ન થયા. ભીષ્મ અને અચ્યુતના ઉપદેશ સાંભળીને, સાચા જ્ઞાનથી શંકા દૂર થઈ, યુધિષ્ઠિર, અજય ભાઈઓ સાથે, ઈન્દ્રની જેમ પૃથ્વી પર શાસન કરવા લાગ્યા. વાદળો ઇચ્છા પ્રમાણે વરસાદ આપતા, પૃથ્વી ઇચ્છીત ફળ આપતી, ગાયોએ ખુશીથી ગામોમાં દુધ વહાવ્યું. નદીઓ, સમુદ્રો, પર્વતો, જંગલો, વનસ્પતિ—all produced fruits as desired. રાજાના શાસનમાં, કોઈ રોગ, દુ:ખ, કે આપત્તિ—દૈવ, પરપીડા કે સ્વપીડા—કોઈ પણ પ્રાણી પર ન આવી. હરિ, થોડા મહિના સુધી હસ્તિનાપુરમાં રહ્યા, મિત્રોને અને બહેનને ખુશ કરવા. વિદાય લઈ, embraced and bowed to them, કૃષ્ણ પોતાના રથ પર ચઢ્યા, કેટલાકે embrace અને honor કર્યા. સુભદ્રા, દ્રૌપદી, કુંતી, વિરાટની પુત્રી, ગાંધારી, ધૃતરાષ્ટ્ર, યુયુત્સુ, કૃપા, અને નકુલ-સહદેવ—all were present. વૃતોદર, ધૌમ્ય અને અન્ય સ્ત્રીઓ, જેમ કે મત્સ્ય રાજાની પુત્રી, વિયોગમાં વિચલિત, શારંગધારી કૃષ્ણથી વિયોગ સહન કરી શક્યા નહીં. દુશ્પ્રભાવિત companyમાંથી મુક્ત થઈ, સજ્જન companyમાં રહી, કોઈ વૈષ્ણવ, ભગવાનની સુંદર કીર્તિ સાંભળીને, તેને છોડવામાં અસમર્થ રહે છે. આ રીતે, ભક્તિ, પ્રેમ, અને ધર્મની મહિમા સાથે, ભગવાન અને તેમના ભક્તોની કથા અવિરત વહેતી રહે છે.