પાંડવોના પુત્રના મૃત્યુથી વ્યાકુળ પાંડવો અને કૃષ્ણા સાથે મળીને, પોતાના પ્રિયજનોના અંત્યવિધિ માટે આવશ્યક ક્રિયાઓ કરી. શીર્ષ મુડાવવું, સંપત્તિ હરવું અને સ્થળેથી કાઢી મૂકવું—આ શરીરીક દંડ માત્ર નામમાત્ર બ્રાહ્મણ માટે છે; બીજો કોઈ દંડ નથી. આ સમયે, જીવનના વિવિધ દૃશ્યોમાં, એક કથામાં વર્ણવાયું છે કે પંખીઓનું દંપતી પોતાના બાળકો માટે ખૂબ પ્રેમથી જીવતું હતું. તે પોતાનાં બાળકોની કૂજન અને મીઠા સંકેતો સાંભળીને આનંદ પામતા હતા. તેમની મમતા અને વિષ્ણુની માયાથી મોહિત થઈ, તેઓ પોતાના સંતાનો અને પ્રજાનું પાલન કરતાં. એક દિવસ, બંને પંખીઓ પોતાના બાળકોએ માટે ખોરાક શોધવા જંગલમાં ગયા. ત્યાં એક શિકારીએ અવસર જોઈને, ઘરમાં નજીક આવેલા બાળ પંખીઓને જાળમાં ફસાવી લીધા. પોતાની સંતાનોને જાળમાં ફસાયેલા જોઈ, માતા પંખી વ્યાકુળ થઈ, રડતી-કરડતી, તેમની તરફ દોડી ગઈ અને પોતે પણ માયામાં મોહિત થઇ જાળમાં ફસાઈ ગઈ. પિતા પંખીએ પણ પોતાના બાળકો અને પત્નીને બંધાયેલા જોઈ, ખૂબ શોકમાં ડૂબી ગયો. તેણે વિચાર્યું—મારી આ ગૃહસ્થાશ્રમની તૃષ્ણા અને આસક્તિએ મને અધોગતિ તરફ દોરી છે. હવે મારી પ્રિય પત્ની અને સંતાનો વિદાય લઈ ગયા છે, તો હું શા માટે જીવવું? અંતે, એ પણ દુઃખથી ઘેરાઈ, શિકારીના હાથમાં આવી ગયો. શિકારી એ સમગ્ર પરિવારને પકડી ઘર લઈ ગયો. આ રીતે, જે મનુષ્ય ગૃહસ્થ જીવનમાં આસક્ત રહી, મુક્તિનું દ્વાર ખુલ્લું હોવા છતાં, પંખી જેવી મોહમાયામાં બંધાઈ જાય છે, તે ઊંચે ચડીને પણ નીચે પડી જાય છે. પછી, પાંડવો અને સ્ત્રીઓ, કૃષ્ણાની આગેવાની હેઠળ, પોતાના મૃતક સગાં માટે તર્પણ આપવાનો ઇરાદો કરી, ગંગાજી પર ગયા. તેમણે ફરીથી જલ અર્પણ કર્યું, ગાઢ શોક કર્યો અને હરિના પદપદ્મથી પવિત્ર થયેલી ગંગામાં સ્નાન કર્યું. ત્યાં, માધવએ ધૃતરાષ્ટ્ર, તેના ભાઈ અને ગાન્ધારી, પૃથાના શોકગ્રસ્ત પરિવારને બેઠા જોયા. કૃષ્ણે ઋષિઓ સાથે મળીને, તેમના દુઃખ દૂર કરવા માટે, સમયના અપરિવર્તનીય નિયમનું સ્મરણ કરાવ્યું. કૃષ્ણે અજાતશત્રુને, જેનું રાજ્ય જુગારમાં છીનવાયું હતું, પાછું અપાવ્યું અને અધર્મી રાજાઓને દંડ આપ્યો. તેણે ત્રણ અશ્વમેઘ યજ્ઞ કરાવ્યા અને પોતાની ખ્યાતિ સર્વત્ર ફેલાવી. પછી, પાંડવોને વિદાય આપી, સાત્યકી અને ઉદ્ધવ સાથે, વ્યાસ અને અન્ય ઋષિઓનું સન્માન કરીને, દ્વારકા જવા રથ પર ચડ્યા. એ સમયે, ઉત્તરાએ ભયથી ધાવતી આવી અને કૃષ્ણને બોલાવી કહ્યું: "મારે બચાવો, મહાયોગી! ભગવાન, સર્વજગતના સ્વામી, મારી આજુબાજુથી મૃત્યુનો સંકટ આવી રહ્યો છે, તમારી સિવાય બીજું કોઈ આશ્રય નથી." તેણે કહ્યું, "પ્રભુ! એક અગ્નિ સમાન લોખંડી તીરસ મારા તરફ દોડી રહી છે. જો મને દહાડવું જ હોય તો દહાડો, પણ મારા ગર્ભસ્થ બાળકને બચાવો." કૃષ્ણે, પોતાના ભક્તોના કલ્યાણ માટે, તરત સમજ્યું કે આ શસ્ત્ર દ્રોણપુત્ર અશ્વથામાએ પાંડવોની વંશને નાશ કરવા છોડ્યું છે. પાંચેય પાંડવો પણ શસ્ત્ર લઈને રક્ષણ માટે સજ્જ થયા. ત્યારે ભગવાને પોતાના સુદર્શન ચક્ર વડે પોતાના ભક્તોની રક્ષા કરી. હરિએ, સર્વજનોના અંતરમાં રહેનાર યોગેશ્વરે, પોતાની શક્તિથી ઉત્તરાના ગર્ભને આવરી લીધું. બ્રહ્માશિર શસ્ત્ર અપરાજિત હોવા છતાં, કૃષ્ણની વૈષ્ણવ શક્તિએ તેને નિષ્ફળ કરી દીધું. એમાં કોઈ આશ્ચર્ય નથી, કારણ કે અચ્યૂત ભગવાન પોતાની માયાથી જગતની રચના, પાલન અને વિનાશ કરે છે. હવે, પૃથા અને તેમના પુત્રો, કૃષ્ણ સાથે, આ સંકટમાંથી મુક્ત થયા. કુંતીએ કૃષ્ણને વિદાય આપતાં કહ્યું: "હું તમને વંદન કરું છું, પ્રભુ! તમે મૂળ પુરુષ, પ્રકૃતિથી પર, સર્વત્ર રહેલા, દૃશ્ય-અદૃશ્ય છો. તમારી માયાથી આવરી લેવાયેલા, અવિનાશી અને અજ્ઞેય છો, જેમ અભિનેતા વેશમાં છુપાય છે. પવિત્ર હૃદયવાળા મહાત્માઓ માટે ભક્તિ સ્થાપવા તમે અવતાર લો છો, તો અમ સ્ત્રીઓ કેવી રીતે તમને જાણી શકીએ? કૃષ્ણ, વાસુદેવ, દેવકીપુત્ર, નંદનંદન, ગોપાલ—ફરી ફરી હું તમને નમસ્કાર કરું છું." આ રીતે, ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે પોતાના ભક્તોને દુઃખમાંથી ઉગારી, તેમના જીવનમાં આશા અને ભક્તિનું પ્રકાશ ફેલાવ્યું.