શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

પાંડવોના શિબિરમાં પરત ફરેલા, ગોવિંદના પ્રિય રથચાલકએ પોતાના દુ:ખી પત્નીને તેના મરેલા પુત્રોની શોકમાં જાણકારી આપી. ત્યારબાદ, જ્યારે કૃપિએ પોતાના ગુરુપુત્રને, જે રશીઓથી બાંધવામાં આવ્યો હતો અને whose મુખ શરમથી નીચે હતું, અને જેની તેજસ્વિતા કૃષ્ણ દ્વારા છીનવાઈ ગઈ હતી, તેને પશુની જેમ લાવવામાં આવ્યું જોઈ, તો કૃપિ, સ્વભાવથી કોમળ, દયાથી નમ્ર થઈ. પતિના હાથમાં બાંધેલા અને લાવવામાં આવતા પુત્રને જોઈ, કૃપિએ સહન ના કરી શકી અને કહ્યું: "મુક્ત કરો, મુક્ત કરો! એ બ્રાહ્મણ છે, સાચો ગુરુ છે." તેણે યાદ અપાવ્યું કે ધનુર્વિદ્યા અને શસ્ત્રવિદ્યા, જેનો ઉપયોગ અને ઉપસંહાર, તથા શસ્ત્રોની વ્યવસ્થા, આ બધું અર્જુને તેના ગુરુની કૃપાથી શીખ્યું છે. એ જ venerable દ્રોણ હવે તેના પુત્રના રૂપમાં છે; એના અડધા અંશ કૃપિમાં છે, જે માતાએ આ વીર પુત્રને જન્મ આપ્યો છે. તેથી, ધર્મને જાણનાર મહાન, તમારી મહાન અને માન્ય કુળને એવા કૃત્યથી કીર્તિ ગુમાવવી ન જોઈએ. કૃપિએ કહ્યું: "મારી જેમ, ગૌતમીએ, પતિપ્રેમી, પોતાના પુત્ર માટે રડવું ન પડે, જેમ હું મારા પુત્રો માટે વારંવાર રડી છું." તેણે ચેતવણી આપી કે જો બ્રાહ્મણવંશ કશાત્રિયોના દુશાસનથી ગુસ્સે થાય, તો એ વંશ—even if pure—તેમને અને તેમના કુટુંબને ઝડપથી નષ્ટ કરી શકે છે. સૂતે કહ્યું: રાજા, ધર્મપુત્ર, રાણીના ધર્મમય, ન્યાયી, દયાળુ, સત્ય અને નિષ્પક્ષ શબ્દોને સ્વીકાર્યા. ત્યાં નકુલ, સહદેવ, યુયુધાન, ધનંજય, દેવકીપુત્ર શ્રીકૃષ્ણ અને અન્ય પુરુષો તથા સ્ત્રીઓ હાજર હતા. પછી ભીમ, ક્રોધિત થઈ, કહ્યું: "જે વ્યક્તિ, પોતાના સ્વામી કે પોતાને માટે નહિ, નિર્દોષ, સૂતા બાળકોની હત્યા કરે છે, તેનું યોગ્ય દંડ મૃત્યુ છે." ભીમ અને દ્રૌપદીના શબ્દો સાંભળીને, ચતુરભુજ ભગવાને, પોતાના મિત્રના મુખ પર નજર કરીને, હલકી સ્મિત સાથે કહ્યું: "બ્રાહ્મણ—even if an aggressor—મારવો ન જોઈએ; પણ અગ્રેસર deserving of death છે. મેં બંને બાજુ શીખવાડી છે—મારી today uphold my instruction." "કુરુને આપેલી પ્રતિજ્ઞા, જે તમે તમારા પ્રિયને આશ્વાસન આપવા આપી હતી, તથા જે ભીમસેન, દ્રૌપદી અને મને પણ પ્રિય છે, એ પૂરી કરો." સૂતે કહ્યું: અર્જુને, હરિની ઇચ્છા સમજતા, પોતાના તલવારથી દ્વિજના શિર પરથી જ્વેલ તથા વાળ કાપી લીધા. પછી, તેને, બાંધેલા, પાપથી તેજ ગુમાવેલા, જ્વેલના તેજ વગર, શિબિરમાંથી બહાર કાઢી મુક્ત કર્યો. બ્રાહ્મણ—નામ માત્ર— માટે દંડ એ છે: શિર મુંડાવવું, સંપત્તિ છીનવી લેવી અને સ્થળ પરથી બહાર કાઢવું; બીજું કોઈ દંડ નથી. પાંડવો, પોતાના પુત્રના શોકથી વ્યથિત, કૃષ્ણા સાથે, મૃતકો માટે જરૂરી ક્રિયાઓ, જેમ કે મૃતદેહોને ઉપાડવી, કરી. અત્યાર પછી, સાતમું અધ્યાય શરૂ થાય છે. શ્રી ભગવાને કહ્યું: "તમે જે પૂછ્યું છે, એ જ હું કરવા ઇચ્છું છું. બ્રહ્મા, શિવ, અને લોકપાલો બધા મારા ધામમાં વાસ કરવા ઇચ્છે છે." લોકો સુખમાં વિફરતા હતા, કારણ કે પ્રેમાળ દંપતિ પોતાના બાળકોને સંભાળતા, અને તેમના બોલ-બબલાને આનંદથી સાંભળતા. બાળકોના પાંખના કોમળ સ્પર્શ, તેમની બોલ-બબલા અને રમણિય હાવ-ભાવથી, જ્યારે નાના બાળકો નજીક આવ્યા, માતાપિતા, દુ:ખ વિનાના, આનંદ અનુભવી રહ્યા હતા. માયાના પ્રભાવે, બંનેના હૃદય સ્નેહથી બંધાઈ ગયા, અને મૂઢ મનથી, પોતાના બાળકો અને પ્રજાને ઉછેરતા હતા. એક દિવસ, એ બંને ગૃહસ્થો પોતાના બાળકો માટે જંગલમાં ખોરાક લેવા નીકળ્યા; જંગલમાં, ઘણાં સમય સુધી ભટક્યા. ત્યાં, એક શિકારી, જંગલમાં ફરતો, અચાનક તેમને જોઈ, અને પોતાના જાળમાં નાના બાળકોને પાંજરમાં પકડી લીધા. માદા અને નર પાંખી, હંમેશા પોતાના બાળકોના પોષણમાં ઉત્સુક, ખોરાક મેળવી, પોતાના ઘરમાં પાછા આવ્યા. માદા પાંખીએ પોતાના બાળકોને જાળમાં ફસાયેલા જોઈ, અત્યંત વ્યથિત થઈ, રડતાં રડતાં, તેમના તરફ દોડી ગઈ. સ્નેહ અને દુ:ખથી ભરેલી, મૂઢ મનથી, પોતાના બાળકોને બંધાયેલા જોઈ, એ જાળમાં ફસાઈ ગઈ, અને જ્ઞાન ગુમાવી બેઠી. નર પાંખીએ, પોતાના પ્રિય બાળકો—જેમ જીવનથી પણ વધુ પ્રિય—અને પત્નીને, જે પોતાને સમાન હતી, બંધાયેલા જોઈ, ભારે શોકમાં વિલાપ કર્યો. "અહો, મારા દુ:ખ જુઓ—અલ્પ પુણ્ય અને મૂઢ મન! અપૂર્ણ, અતૃપ્ત, ગૃહસ્થ જીવનમાં ત્રણ પુરુષાર્થનો પ્રયાસ વ્યર્થ થયો." "મારી જ્ઞાતિ, agreeable, પત્ની, મારી દેવતા, મને આ ખાલી ઘરમાં છોડી, પુત્રો સાથે સ્વર્ગે ગઈ." "હું, ખાલી ઘરમાં, પત્ની અને પુત્રો વગર, દુ:ખી, શોકથી ઘેરાયેલો, કેમ જીવવું જોઈએ?" આ રીતે, પોતાના સંતાનોથી ઘેરાયેલા, મૃત્યુના પાંજરમાં, બેકાબૂ થઈ, દયનીય પાંખી, તીક્ષ્ણ બાણ જોઈને પણ, અજ્ઞાનમાં પડી ગયો. શિકારી, સંતોષ પામીને, પાંખી, તેની પત્ની અને બાળકો—ગૃહસ્થો બધા—પકડી, પોતાના ઘરમાં લઈ ગયો. આ રીતે, જે ગૃહસ્થ મનથી શાંત નથી, દ્વિત્વમાં આનંદ પામે છે, અને કુટુંબમાં જોડાયેલો છે, એ પાંખી જેવો, સંબંધોમાં બંધાઈ, નીચે પડી જાય છે. જે વ્યક્તિ માનવ જન્મ પામે છે, જ્યાં મુક્તિનું દ્વાર ખુલ્લું છે, છતાં પાંખી જેવો ગૃહસ્થ જીવનમાં જોડાયેલો રહે છે, એ climbed up, yet fallen down કહેવાય છે. પછી, સૂતે કહ્યું: પોતાના મૃત સગાંઓ માટે પાણી અર્પણ કરવા ઈચ્છતા, સ્ત્રીઓ, કૃષ્ણાની આગેવાનીમાં, ગંગા પાસે ગઈ. પાણી અર્પણ કરી, ફરીથી ગાઢ શોકથી વિલાપ કરીને, હરીના કમલચરણ અને અજન્મા બ્રહ્મા દ્વારા પવિત્ર થયેલી ગંગામાં સ્નાન કર્યું. ત્યાં, માધવએ કુરુના રાજા ધૃતરાષ્ટ્રને, તેના નાના ભાઈ સાથે, ગાંધારી, તેના પુત્રોના શોકમાં, પૃથા અને કૃષ્ણાને બેઠા જોઈ. તે, ઋષિઓ સાથે, પોતાના સગાં ગુમાવનાર અને શોકથી overwhelmed લોકોને, સમયના અનિવાર્ય ગતિને સમજાવી, શાંત કર્યાં, જે કોઈ રોકી શકતું નથી. અજાતશત્રુને તેના પોતાનો રાજ્ય, જે જુગારીઓએ છીનવી લીધું હતું, પાછું આપ્યું, અને કચાના સ્પર્શથી કલંકિત જીવન ધરાવતા અધર્મી રાજાઓને સંહાર કરીને, પોતાનું ધ્યેય પૂર્ણ કર્યું.