શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

સૂતજી કહે છે: એ રીતે, જ્યારે અર્જુન ધર્મનું વિચાર કરી રહ્યો હતો અને શ્રીકૃષ્ણ દ્વારા પ્રેરિત હતો, ત્યારે પણ તેણે પોતાના ગુરુપુત્રને મારવાનો ઇરાદો રાખ્યો નહીં, যদিও એ મોટો અપરાધી હતો. પછી, ગોવિંદના પ્રિય રથચાલક પોતાના શિબિર પર પાછા આવ્યો અને દુ:ખી પત્નીને, જે પોતાના મૃત્યુ પામેલા પુત્રોની શોકમાં હતી, એ વાત જણાવી. પછી, કૃપિએ પોતાના પુત્રને રશીઓથી બાંધેલા, શરમથી મુખ નીચે કરેલું અને કૃષ્ણ દ્વારા તેની મહિમા છીનવી લેવામાં આવેલી અવસ્થામાં, પશુની જેમ લાવવામાં આવ્યો એ જોઈ, દયાળુ સ્વભાવ ધરાવતી કૃપિ દયાથી ઝુકી ગઈ. તેને બાંધેલા અને લાવવામાં આવતા જોઈ, વિશ્વાસુ પત્ની સહન કરી શકી નહીં અને કહ્યું: "તેમને છોડો, છોડો! એ બ્રાહ્મણ છે, સાચા ગુરુ છે." "તમે ધનુરવિદ્યા, તેનો ઉપયોગ અને ઉપસંહાર, અને બધા શસ્ત્રવિદ્યા, એ બધું તેમના આશીર્વાદથી શીખ્યા છો," એમ કૃપિએ યાદ અપાવ્યું. "મહાન દ્રોણ હવે પોતાના પુત્રના રૂપમાં છે; અર્ધ ભાગ કૃપિમાં છે, જેમણે આ વિર પુત્રને જન્મ આપ્યો." "અત્યારે, ધર્મના જ્ઞાતા, મહાન, તમારી પૂજનીય કુળને આવા કર્મથી કટાક્ષ ન આવે." "ગૌતમી, પોતાના પતિને સમર્પિત, એમના પુત્ર માટે એ રીતે ન રડે, જેમ હું વારંવાર મારા મૃત્યુ પામેલા પુત્રો માટે રડી છું." "જો બ્રાહ્મણ વંશ ક્રોધિત થાય, તો અશાંત ક્ષત્રિયોને તે વંશ ઝડપથી નાશ કરી નાખે છે—even if they are pure." સૂતજી કહે છે: ધર્મપુત્ર રાજાએ રાણીના શબ્દોને સ્વીકાર્યા—જે યોગ્ય, દયાળુ, સાચા અને નિષ્પક્ષ હતા. નકુલ, સહદેવ, યુયુધાન, ધનંજય, દેવકીપુત્ર શ્રીકૃષ્ણ અને અન્ય પુરુષો તથા સ્ત્રીઓ ત્યાં ઉપસ્થિત હતા. પછી ભીમે, ક્રોધથી, કહ્યું: "જે વ્યક્તિ, પોતાના ગુરુ કે પોતાને માટે નહીં, પણ નિર્દોષ, નિદ્રામાં સૂતા બાળકોને મારી નાખે છે, તેનું યોગ્ય પરિણામ મૃત્યુ જ છે." ભીમના અને દ્રૌપદીના શબ્દો સાંભળીને, ચતુરભુજ ભગવાન, પોતાના મિત્રના મુખ પર જોઈ, હળવી સ્મિત સાથે બોલ્યા: "બ્રાહ્મણ—even if an aggressor—should not be killed; છતાં, અપરાધીનો મૃત્યુ યોગ્ય છે. મેં બંને બાજુ શીખવાડી છે—મારી today upholding my instruction." "કુરુઓને આપીેલી પ્રતિજ્ઞા, જે તમે તમારા પ્રિયજનને શાંત કરવા માટે આપી હતી, અને જે ભીમસેન, દ્રૌપદી અને મને પણ પ્રિય છે, એ પૂર્ણ કરો." સૂતજી કહે છે: અર્જુને, હરિના ઈરાદાને સમજી, પોતાના તલવારથી દ્વિજના શિર પરથી મણિ અને વાળ કાપી લીધા. પછી, તેને, કમર પર બાંધેલા, બાળહત્યા પાપથી તેજ વિનાની, મણિની કિરણ ગુમાવી, શિબિરની બહાર લાવ્યો. બ્રાહ્મણ નામના લોકો માટે શરીરીક દંડ—માથું મુંડાવવું, સંપત્તિ છીનવી લેવી અને સ્થળ પરથી બહાર કાઢવું—વધુ કોઈ દંડ નથી. પાંડવો, પોતાના પુત્રના શોકથી પીડિત, કૃષ્ણા સાથે મળીને, મૃતકો માટે જરૂરી વિધિ—જેમ કે દેહ વહન—કર્યા. પછી, સાતમું અધ્યાય શરૂ થાય છે. શ્રી ભગવાન કહે છે: "જે તમે પૂછ્યું છે, ó મહાસૌભાગ્યશાળી, એ જ હું કરવા ઈચ્છું છું. બ્રહ્મા, શિવ, લોકપાલો સૌ મારા ધામમાં રહેવા ઈચ્છે છે." લોકો આનંદમાં વિકસિત થયા, કારણ કે પ્રેમાળ દંપતિ પોતાના બાળકોની સંભાળ રાખતા, તેમની બોલી અને કિલકારીઓ સાંભળતા આનંદ માણતા. તેમના પાંખોની હળવી સ્પર્શ, કિલકિલાટ અને મોહક હલચાલથી, નાના બાળકો નજીક આવે, ત્યારે દુ:ખ વિનાના માતાપિતા આનંદ અનુભવે. વિષ્ણુની માયાથી મોહિત, હૃદયમાં પ્રેમથી બંધાયેલા, એ બંને, ચિંતિત મનથી, પોતાના બાળકો અને લોકોની પરવરિશ કરતા. એક વખત, એ બંને ગૃહસ્થો પોતાના બાળકો માટે બહાર ગયા; એ જંગલમાં, અન્ન શોધતા, લાંબો સમય ફર્યા. એ સમયે, એક શિકારી, જંગલમાં ભટકતો, અચાનક આવી, પોતાના જાળમાં, ઘોંસલા નજીક ચાલતા બાળકોને પકડી લીધા. પુરુષ અને સ્ત્રી પિજન, હંમેશા પોતાના બાળકોને પોષણમાં ઉત્સુક, અન્ન મેળવી, પોતાના ઘોંસલા પર પાછા આવ્યા. સ્ત્રી પિજન, પોતાના બાળકોને જાળમાં ફસાયેલા જોઈ, તેમના તરફ દોડતી, રડતી, ખૂબ દુ:ખી થઈ. પ્રેમ અને દુ:ખથી ભરેલી, ભ્રમિત, પોતાની જાળમાં બંધાયેલા બાળકોને જોઈ, પોતે જ જાળમાં ફસાઈ ગઈ, અવિનાશ થઈ ગઈ. પુરુષ પિજન, પોતાના પ્રિય બાળકો—જીવનથી પણ વધુ પ્રિય—અને પત્ની, પોતાના સમાન, જાળમાં બંધાયેલા જોઈ, ખૂબ દુ:ખથી રડ્યો. "અહો, મારી દુ:ખદ સ્થિતિ જુઓ—નિષ્ફળ, મૂર્ખ મન! તૃપ્તિ નથી, ગૃહસ્થ જીવનના ત્રણ પુરુષાર્થ પણ બગડી ગયા." "મારી પ્રિય, સુખદાયી, દેવતાસમાન પત્ની, હવે આ ખાલી ઘરમાં મને છોડીને, પુત્રો સાથે સ્વર્ગમાં ગઈ છે." "હું, પત્ની અને બાળકો વિનાનો, આ ખાલી ઘરમાં, દુ:ખી, શોકથી વ્યથિત, કેમ જીવવું ઈચ્છું?" આ રીતે, પોતાના સંતાનથી ઘેરાયેલા, મૃત્યુના પાંજરમાં ફસાઈ, બેચેન, એ દયનીય પક્ષી, તીર જોઈને પણ, અજ્ઞાનમાં પડી ગયો. શિકારી, સંતોષ પામીને, પિજન, તેની પત્ની અને બાળકો—ગૃહસ્થો સૌ—પકડીને પોતાના ઘરે લઈ ગયો. એ રીતે, જે ગૃહસ્થ મનમાં શાંતિ નથી, દ્વંદ્વમાં આનંદ પામે છે, અને પરિવાર સાથે મમતા રાખે છે, એ પક્ષી જેવી રીતે બંધાઈને નીચે પડી જાય છે. માનવ જન્મ, જ્યાં મુક્તિનો દ્વાર ખુલ્લો છે, ત્યાં પણ જે ગૃહસ્થ જીવનમાં પક્ષી જેવા બંધાઈ રહે છે, એ એવા છે, જેમણે ઊંચું ચડીને, ફરી પડી ગયા. પછી, સૂતજી કહે છે: પોતાના departed સગાઓ માટે જળ અર્પણ કરવા ઈચ્છતી સ્ત્રીઓ, કૃષ્ણા (દ્રૌપદી)ના નેતૃત્વમાં, ગંગા તરફ ગઈ. જળ અર્પણ કરી, ફરીથી ઊંડા શોકમાં રડી, હરીના કમળપાદ અને બ્રહ્મા દ્વારા પવિત્ર થયેલી નદીમાં સ્નાન કર્યું. ત્યાં, માધવએ કુરુઓના રાજા ધૃતરાષ્ટ્રને, તેમના નાના ભાઈ, ગાંધારી (પુત્રોના શોકમાં), પૃથા અને કૃષ્ણા સાથે બેઠેલા જોઈ. ભગવાન અને ઋષિઓએ, પોતાના સગાઓ ગુમાવેલા, શોકથી overwhelmed લોકોને, સમયના અપ્રતિરોધ્ય પ્રવાહને સમજાવી, શાંત કર્યા.