શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

આ વાર્તા એવા સમયે શરૂ થાય છે જ્યારે ભગવાન શ્રીકૃષ્ણની મહિમા વર્ણવાઈ રહી છે. તેઓ મૂળ પુરુષ છે, પ્રત્યક્ષ ભગવાન છે, અને પ્રકૃતિથી પર છે. પોતાની ચેતન શક્તિથી માયાને દૂર કરીને, તેઓ સ્વમાં સ્થિત રહે છે, એકતામાં સ્થિર છે. માત્ર તેઓ જ પોતાની શક્તિથી, માયાથી મોહિત જીવોએ શ્રેષ્ઠ કલ્યાણ, ધર્મ અને અન્ય ગુણો આપે છે. આ રીતે, ભગવાનની આ અવતાર ધરતી પર તેના ભારને દૂર કરવા અને પોતાના ભક્તોની સતત સ્મૃતિ માટે વારંવાર પ્રગટ થઈ છે. એ સમયે, અચાનક એક ભયાનક, જ્વલંત ઊર્જા ચારે બાજુથી આવી રહી છે, જેને જોઈને પૂછવામાં આવે છે: “હે દેવાદિદેવ, આ શું છે? ક્યાંથી આવ્યું છે? મને ખબર નથી.” શ્રીકૃષ્ણ કહે છે: “આ બ્રહ્માસ્ત્ર છે, જે દ્રોણપુત્ર દ્વારા છોડવામાં આવ્યું છે; તેને પાછું ખેંચવાની રીત તેને ખબર નથી, કારણ કે મૃત્યુ નજીક છે.” આ બ્રહ્માસ્ત્રનો સામનો કરવા માટે બીજો બ્રહ્માસ્ત્ર જ જરૂરી છે; માત્ર શસ્ત્રવિદ્યામાં પારંગત વ્યક્તિ જ શસ્ત્રની ઊર્જાને શસ્ત્રથી જ શાંત કરી શકે. શ્રીકૃષ્ણના શબ્દો સાંભળીને, શત્રુઓના વિનાશક અર્જુન, ભગવાનની પરિક્રમા કરી, પાણી સ્પર્શી, અને બ્રહ્માસ્ત્રને શાંત કરવા માટે પોતે પણ બ્રહ્માસ્ત્રનું સંમોહન કરે છે. બંને શસ્ત્રોની ઊર્જાઓ તીરોથી ઘેરાઈ, ધરતી અને આકાશને આવરી લે છે, અને સૂર્યના અગ્ની જેવું વિકરાળ રૂપ ધારણ કરે છે. આ બંને બ્રહ્માસ્ત્રોની જ્વલંત ઊર્જા ત્રણેય લોકોએ દહન કરવા લાગી, અને બધા જીવો એ અસહ્ય તાપથી વિચારવા લાગ્યા કે કદાચ પ્રલયના અગ્નિ છે. લોકોમાં ઊહાપોહ અને લોકોમાં અશાંતિ જોઈને, તથા શ્રીવાસુદેવના ઉપદેશ યાદ કરીને, અર્જુન બંને શસ્ત્રોને પાછા ખેંચે છે. પછી, અર્જુન ગુસ્સામાં, ગૌતમીએના પુત્ર પાસે ઝડપથી જાય છે, અને તેને રopesથી બાંધે છે, જેમ કે કોઈ પશુને બાંધવામાં આવે છે. દુશ્મનને બાંધીને, કેમ્પ તરફ ખેંચતા, કમળની આંખોવાળા ભગવાન, ક્રોધિત થઈ, અર્જુનને કહે છે: “પાર્થ, આને છોડશો નહીં! આ所谓 બ્રાહ્મણ, નામે બ્રાહ્મણ છે, પણ રાત્રે નિદ્રામાં નિર્દોષ બાળકોની હત્યા કરી છે.” શ્રીકૃષ્ણ વ્યાખ્યા કરે છે: “ધર્મ જાણનાર વ્યક્તિ ક્યારેય દુશ્મનને હલકામાં, ભટકેલા, પાગલ, સૂતા, બાળક, સ્ત્રી, નિરાધાર, શરણાગત, નિશસ્ત્ર, કે ડરેલા હોય ત્યારે હિંસા નથી કરે.” પણ જે દયાશૂન્ય, દुष્ટ વ્યક્તિ, જે બીજા જીવોની હત્યા કરીને પોતાનું જીવન જાળવે છે, એના માટે મૃત્યુ શ્રેષ્ઠ છે; આવું પાપ કરનાર પતન પામે છે. અને તું દ્રૌપદી સામે વચન આપ્યું હતું, મારી હાજરીમાં, “હું તારા પુત્રોના અહંकारी હત્યારાની શિર લાવીશ.” તેથી, આ પાપીનું મૃત્યુ જ યોગ્ય છે; એ આતતાયી છે, કુટુંબનો હત્યારો છે, અને પોતાના ગુરુને અપ્રસન્ન કરીને કુળને કલંકિત કર્યો છે. સૂતા કહે છે: અર્જુન ધર્મનું પરીક્ષણ કરે છે, અને શ્રીકૃષ્ણના ઉકેરા છતાં, પોતાના ગુરુપુત્રને મારવા ઈચ્છતા નથી, ભલે તે મોટો અપરાધી હોય. પછી, અર્જુન પોતાના કેમ્પમાં પાછા જાય છે, જ્યાં ગોવિંદના પ્રિય રથચાલક, દુ:ખી પત્નીને, તેના મૃત્યુ પામેલા પુત્રોની શોકમાં, ખબર આપે છે. કૃપીએ, સ્વભાવથી દયાળુ, ગુરુપુત્રને રopesથી બાંધેલા, પશુની જેમ ખેંચાતા, અને પોતાના કૃત્ય માટે શરમથી મોઢું નીચે કરેલું જોઈ, કૃપા સાથે નમન કરે છે. એ જોઈને, દુ:ખ સહન ન કરી શકી, વિશ્વાસુ પત્ની કહે છે: “છોડી દો, છોડી દો! એ બ્રાહ્મણ છે, ખરેખર ગુરુ છે.” તમે શસ્ત્રવિદ્યાની ગુપ્ત વિધિ, તેનો ઉપયોગ-પ્રત્યાહરણ, અને શસ્ત્રોની વ્યવસ્થા—all એના ઉપકારથી શીખ્યા છો. એ જ મહાન દ્રોણ હવે તેના પુત્ર રૂપે છે; અર્ધો ભાગ કૃપીમાં, માતામાં, છે, જે આ વીર પુત્રને જન્મ આપ્યો. તેથી, હે ધર્મજ્ઞ, હે મહાન, તમારી મહાન કુળ, જે સન્માનિત છે, તેવો કલંક ન લાવવો જોઈએ. ગૌતમીએ, પતિપ્રેમી માતા, એણે પણ, જેમ હું મારા પુત્રોના મૃત્યુ માટે વારંવાર રડ્યો છું, એ રીતે રડવું ન પડે. જો બ્રાહ્મણવંશ કષ્ટ્રિયોના દુશ્ચિત્તથી ગુસ્સે થાય, તો એ વંશ—even if pure—તેમને અને તેમના કુટુંબને નષ્ટ કરી દે છે. સૂતા કહે છે: ધર્મપુત્ર રાજાએ રાણીના શબ્દો સ્વીકાર્યા, જે ધર્મ, દયા, સત્ય અને નિષ્પક્ષતા ધરાવતા હતા. નકુલ, સહદેવ, યુયુધાન, ધનંજય, દેવકીપુત્ર શ્રીકૃષ્ણ અને અન્ય પુરુષ-સ્ત્રીઓ ત્યાં હાજર હતા. પછી ભીમ, ગુસ્સામાં, કહે છે કે જે નિર્દોષ, સૂતા બાળકોની હત્યા કરે છે, એના માટે મૃત્યુ જ યોગ્ય છે, એણે પોતાના ગુરુ કે પોતાને માટે આવું કર્યું નથી. ભીમ અને દ્રૌપદીના શબ્દો સાંભળીને, ચારભુજાવાળા ભગવાન, મિત્રના મોઢા તરફ જોઈ, હલકાં સ્મિત સાથે કહે છે: “બ્રાહ્મણ—even if aggressor—મારવો નહીં; પણ આતતાયી માટે મૃત્યુ યોગ્ય છે. મેં બંને તરફના સિદ્ધાંતો શીખવ્યા છે—મારી today uphold.” “કુરુવંશમાં આપેલું વચન, જે તારા પ્રિયને શાંત કરવા માટે આપ્યું, અને જે ભીમસેન, દ્રૌપદી, તથા મને પણ પ્રિય છે, એ પૂર્ણ કર.” સૂતા કહે છે: અર્જુન, હરિની ઈચ્છા સમજીને, તલવારથી દ્વિજના શિર પરથી મણિ અને વાળ કાપી નાખે છે. પછી, તેને, કમરથી બાંધેલો, બાળક હત્યાના પાપથી તેજહીન, મણિથી વિહિન, કેમ્પ બહાર લઈ જાય છે. મસ્તક મુંડી નાખવું, ધન સંપત્તિ છીનવી લેવું, અને સ્થળમાંથી કાઢી નાખવું—આ બ્રાહ્મણ નામધારી માટે શરીર દંડ છે; બીજું કોઈ દંડ નથી. પાંડવો, પોતાના પુત્રના શોકથી પીડિત, કૃષ્ણા સાથે મળીને, મૃતકો માટે જરૂરી સંસ્કાર, જેમ કે દેહ વિધિ, કરે છે. પછી, લોકોએ સુખથી જીવન વિતાવ્યું; પ્રેમી દંપતીએ પોતાના બાળકોની સંભાળ લીધી, અને તેમની કૂક-બબલ બોલીને આનંદ માણ્યો. બાળકોના પાંખના મૃદુ સ્પર્શ, કૂક, અને રમૂજી હાવભાવથી, માતાપિતા, હવે દુ:ખવિહિન, આનંદ અનુભવતા. વિષ્ણુની માયાથી મોહિત, બંને પતિ-પત્ની, ચિંતિત મનથી, પોતાના બાળકો અને લોકોની સંભાળ લેતા, અને પ્રેમથી બંધાયેલા રહેતા.