શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

પવનના પ્રવાહે વહેતા, અર્જુન પાણીમાં પ્રવેશ કરે છે, જ્યાં વિશાળ તરંગોથી સજેલા જળમાં, તે એક અદભુત, તેજસ્વી મહેલ જોવે છે, જે હજારો રત્નના સ્તંભોથી ઝળહળે છે. એ મહેલની અંદર, અર્જુન એક અદભુત અને અનંત મહાસર્પને જુએ છે, જેની હજાર શીર્ષ છે, અને તેના ફણ પર તેજસ્વી રત્નો ઝળહળે છે; તે સર્પના બે ભયંકર આંખો છે, જે પર્વતની જેમ સફેદ છે, અને તેની જીભ કાળી-નીલ છે. એ સર્પના આરામદાયક આસન પર, અર્જુન સર્વવ્યાપી ભગવાનને જુએ છે—સર્વોચ્ચ મહિમાવાળાં, સર્વમાં શ્રેષ્ઠ, ઘનઘોર વરસાદના વાદળની જેમ શ્યામ, પીળાં વસત્રમાં, શાંત મુખવાળા અને સુંદર, વિશાળ આંખોવાળા. ભગવાનના માથા પર રત્નોથી સજેલાં મુકુટ અને કાનના કુંડળ છે, હજારો વાળની લટો તેજસ્વી પ્રકાશથી ઘેરાયેલી છે, અને તેમના આઠ લાંબા, સુંદર હાથ છે, જેમાં કૌસ્તુભ રત્ન છે, શ્રીવત્સ ચિહ્ન છે, અને વનમાલા પહેરેલી છે. અચ્યુત એ અનંત આત્માને નમન કરે છે, અને અર્જુન પણ આશ્ચર્યથી નમન કરે છે. ત્યારે મહામહાન ભગવાન, હસતાં અને શક્તિશાળી અવાજે, જોડેલાં હાથથી બંનેને સંબોધન કરે છે: "મારે તમારે બંનેને જોવા ઈચ્છા હતી, તેથી હું બ્રાહ્મણના પુત્રોને અહીં લાવ્યો છું, જેથી પૃથ્વી પર ધર્મ ટકી રહે. તમે મારા અંશના અવતાર છો; પૃથ્વી પર દુષ્ટ બોજ નાશ કરીને, ઝડપથી પાછા જાવ." "તમારી ઈચ્છાઓ પૂર્ણ થઈ છે, છતાં તમે—નર અને નારાયણ, શ્રેષ્ઠ ઋષિ—વિશ્વની સ્થિરતા અને લોકોના કલ્યાણ માટે ધર્મનું પાલન કરો." સર્વોચ્ચ ભગવાનના આ ઉપદેશ પછી, બંને કૃષ્ણોએ 'ઓમ'થી નમન કર્યું, બ્રાહ્મણના પુત્રોને અને મહાન ભગવાનને સાથે લઈ, ત્યાંથી વિદાય લીધા. ખુશીથી, તેઓ પોતાના નિવાસસ્થાને પાછા ફરે છે, અને બ્રાહ્મણને તેના પુત્રો પાછા આપે છે, દરેકને તેના સ્વરૂપ અને ઉંમાનુસાર. એ વૈષ્ણવ ધામનું વર્ણન સાંભળીને, પાર્થ આખરે આશ્ચર્યચકિત થઈ જાય છે; તે માનવા લાગે છે કે માનવમાં જે કૌશલ્ય છે, તે બધું કૃષ્ણની કૃપાથી જ છે. કૃષ્ણે અનેક અદભુત કાર્યો દર્શાવી, ભૌતિક સુખ ભોગવે છે અને સર્વ શ્રેષ્ઠ યજ્ઞો કરે છે. તે બ્રાહ્મણો અને અન્ય લોકોને, ઈચ્છિત આશીર્વાદ યોગ્ય સમયે આપે છે, જેમ ઈન્દ્ર સર્વોચ્ચતા પ્રાપ્ત કરીને વરસાદ વરસાવે છે. અયોગ્ય રાજાઓનો નાશ કરીને, અર્જુન અને અન્ય દ્વારા, કૃષ્ણે ધર્મની સ્થાપના કરી, ધર્મપુત્ર અને અન્યના માધ્યમથી. શુકદેવ કહે છે: સદાય સુખી, પોતાના શહેર દ્વારકામાં, શ્રીના સ્વામી, સર્વ સમૃદ્ધિથી ભરપૂર સ્થળે, શ્રેષ્ઠ વ્રુષણીઓથી ઘેરાયાં છે. ત્યાં સ્ત્રીઓ, સુંદર વસ્ત્રોમાં, યુવાનીના આકર્ષણથી ઝળહળતી, મહેલમાં બોલ અને અન્ય રમતો રમે છે, વીજળીની જેમ તેજસ્વી લાગે છે. દ્વારકાના રસ્તાઓ સદાય ચહલપહલથી ભરેલા છે, જ્યાં મદિરા પીધેલા હાથી, યોદ્ધા, ઘોડા અને સોનેરી રથો, સૌ સુંદર રીતે શણગારેલા છે. બગીચા અને વન, ફૂલોની પંક્તિઓથી ભરેલા, જ્યાં મધમાખી અને પક્ષીઓના ગીતો ગુંજાય છે. કૃષ્ણ, સોળ હજાર રાણીઓના એકમાત્ર પ્રિય, તેમના ભવ્ય ઘરોમાં, દરેક અનોખા રૂપ દર્શાવે છે. એ સ્ત્રીઓ સાથે, કમળ, કુમુદ અને નીલપુષ્પના સુગંધિત જળમાં, અને પક્ષીઓના ટોળા વચ્ચે, કૃષ્ણ રમે છે. એ સ્ત્રીઓ કૃષ્ણને સાફ્રોનથી મરમલ કરે છે, embrace કરીને, કૃષ્ણ તળાવના જળમાં રમે છે. ગંધર્વો, નૃત્ય, ઢોલ, ઝાંઝ અને નગરાના આનંદથી, અને કવિ, વંશી-વાદક, ગીતકારો દ્વારા, કૃષ્ણના ગીતો ગાય છે. કૃષ્ણ, એ સ્ત્રીઓ સાથે રમે છે; તેઓ હસે છે, રમતાં રમતાં, અને કૃષ્ણ પણ રમે છે—યક્ષરાજ યક્ષીઓ વચ્ચે રમે છે, એમ. તેમના વસ્ત્રો ભીંજાય છે, સ્ત્રીઓ મોટા ફૂલોથી કૃષ્ણને છાંટે છે, અને રમતાં રમતાં embrace કરે છે, તેમના મુખ પર પ્રેમથી જન્મેલી હાસ્ય ઝળહળે છે. કૃષ્ણના છાતી પર સાફ્રોનથી મરમલ કરેલી વનમાલા છે, તેમના વાળ રમતાં loosen થઈ ગયા છે, repeatedly સ્ત્રીઓથી sprinkled, એ પોતે હાથીની જેમ, હાથીઓની વચ્ચે આનંદ કરે છે. કૃષ્ણ નૃત્યકારા, ગાયિકા, સંગીતકારો અને સ્ત્રીઓને રમવા માટે આભૂષણ અને વસ્ત્ર આપે છે. કૃષ્ણ, હાસ્ય, દૃષ્ટિ, રમતાં embrace અને રમૂજી વાતોથી, સ્ત્રીઓના મનને મોહી લે છે. મુકુંદ પર મન એકાગ્ર કરીને, એ સ્ત્રીઓ બોલે છે; તેમના શબ્દો, પાનાં intoxicated અથવા મૂર્ખ જેવા, ક્યારેક incoherent, કમળ-નેત્રવાળા કૃષ્ણને યાદ કરીને, બોલે છે. સાંભળો, હું એ વાતો કહું છું. રાણીઓ કહે છે: "ઓ કુરરી, તું રાત્રે રડે છે, ઊંઘતી નથી; જગતના સ્વામી રાત્રે ઊંઘે છે, અમને અદૃશ્ય છે. શું તું પણ, અમને જે રીતે, કમળ-નેત્રવાળા કૃષ્ણના દયાળુ દૃષ્ટિ અને હાસ્યથી, હૃદયમાં ઘાયલ થઈ છે?" "તું રાત્રે આંખો બંધ કરે છે, તારા સાથીને અદૃશ્ય, અને દુ:ખથી રડે છે, ઓ ચક્રવાકી. અમે પણ અચ્યુતના પગે દાસી બની ગયા છીએ; કે પછી, તું તારા વાળમાં માલા પહેરવાની ઈચ્છા રાખે છે?" "તું હંમેશા પાણી પાસે રડે છે, રાત્રે ઊંઘતી નથી; શું મુકુંદે તારા આત્માનું ચિહ્ન લઈ લીધું છે, અને એથી તું પણ, અમને જે રીતે, દુ:ખદ અવસ્થામાં છે?" "ઓ ચંદ્ર, તને કોઈ ગંभीर દુ:ખ પીડે છે; તારો પ્રકાશ ઘટી રહ્યો છે, અને તું તારા કિરણોથી અંધકાર દૂર કરી શકતો નથી. જેમ અમે, bewildered અને તૂટેલા શબ્દો બોલીએ છીએ, શું તું પણ ભૂલી ગયો છે, અને એથી મૌન રહી, અમને અદૃશ્ય છે?" "મલય પર્વતના પવન, શું અમે તને કશું દુ:ખ આપ્યું છે? ગોવિંદના સ્લાંટ દૃષ્ટિથી, તું અમારા હૃદયમાં longing જગાવે છે." "ઓ સુંદર વાદળ, તું ચોક્કસ યદુના મુખ્યને પ્રિય છે; જેમ અમે, તું પણ પ્રેમથી બંધાયેલો છે, સતત શ્રીવત્સ ચિહ્નવાળા કૃષ્ણને ધ્યાન કરે છે. longingથી overwhelmed, તારા હૃદયમાં our agitation, repeatedly, તું કૃષ્ણને યાદ કરીને, આંખોમાંથી આંસુ વહાવે છે—એ associationનું દુ:ખ છે." "ઓ કોકિલા, તારા કંપતી કંઠથી, તું એવા શબ્દો બોલે છે, જે મૃતોને પણ જીવંત કરે છે. મને કહો, આજે હું તારા માટે શું કરી શકું? બોલ, કેમ કે તું તો પ્રિયના નામને બોલે છે." "ઓ પર્વત, વિવેકી, તું neither move nor speak; તું કોઈ મહાન ઉદ્દેશ પર ધ્યાન કરે છે. ચોક્કસ, જેમ અમે, તું પણ વસુદેવના પુત્રના પગે embrace કરવા longs, તેને તારા છાતી પર રાખવા ઈચ્છે છે." "અફસોસ, સમુદ્રની પત્નીઓ, deren lakes dried up and hands parched, હવે કમળની સુંદરતા ગુમાવી, belovedથી વિહોણી છે. જેમ અમે, longingથી પીડાયેલી, ભગવાનના પ્રેમાળ દૃષ્ટિ વગર દુ:ખ ભોગવે છે." "ઓ હંસ, આવો! આ પાણી પીઓ. અમને કહો, ઓ શૌરીના સમાચાર. શું તું તેનો દૂત છે? અચ્યુત, જે પહેલા કહ્યો હતો, તે સુખી છે? કે પછી, તેનું affection અમારી માટે ઘટી ગયું છે? જો તે અમને ભૂલી જાય, તો અમે કેમ તેની સેવા કરીએ? મીઠા બોલો, કેમ કે કૃપા સિવાય, સ્ત્રીઓ માટે બીજું આશ્રય નથી." શુકદેવ કહે છે: આ રીતે, કૃષ્ણ માટે એવા ભાવથી, યોગીઓના ભગવાન, મધવની સ્ત્રીઓ સર્વોચ્ચ અવસ્થાને પામી. જેની કીર્તિ મહાન ગીતોમાં ગાય છે, માત્ર સાંભળવાથી જ મનને આકર્ષે છે—તો જે તેને સીધા જુએ, તેઓનું શું કહેવાય? આ રીતે, શ્રીકૃષ્ણના દિવ્ય જીવન અને તેમના આસપાસના અનંત પ્રેમ અને ભક્તિથી, દરેક જીવ—સ્ત્રી, પુરુષ, પક્ષી, પર્વત, અને પ્રકૃતિ—તેમના પ્રભુના પ્રેમમાં મગ્ન છે, અને તેમના આશ્રયમાં સર્વોચ્ચ સુખ પામે છે.