શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

અર્જુન સાથે વાત કરતાં, ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ, સર્વલોકના સ્વામી સાથે, પોતાના દિવ્ય રથ પર પશ્વિમ દિશામાં પ્રવેશ કરે છે. તેઓ મહાન છે—સાત ખંડો, સાત મહાસાગરો, સાત પર્વતો અને લોકાલોકને પાર કરીને અંદર પ્રવેશ કરે છે. ત્યાં, ભારતશ્રેષ્ઠ, રથના ઘોડા—શૈબ્ય, સુગ્રીવ, મેઘપુષ્પ અને બલાહક—માર્ગ ભૂલી જાય છે અને અંધકારમાં ખોવાઈ જાય છે. આ જોઈને, યોગેશ્વરોના સ્વામી શ્રીકૃષ્ણે પોતાના ચમકતા સુદર્શન ચક્રને, જે હજાર સૂર્ય જેટલો તેજસ્વી હતો, આગળ મોકલ્યો. ચપલ મનની જેમ ઝડપથી તે ચક્ર ભયાનક અને ઘન અંધકારમાં પ્રવેશ કરી, પોતાની તેજસ્વી પ્રકાશથી અંધકારને ફાડી નાખે છે—જેમ રામનું બાણ દુશ્મન સેના ને ભેદે છે. સુદર્શન ચક્ર દ્વારા ખુલેલી પાંખથી, અર્જુને અંધકારની પેલી બાજુએ અનંત, પરમ પ્રકાશને જોયું; તે પ્રકાશથી આંખો ચમકી ઉઠી, અને અર્જુને આંખો બંધ કરી લીધી. પછી, પવનની સાથે, તેઓ જલમાં પ્રવેશ કરે છે, જે મહા તરંગોથી શોભિત છે; ત્યાં અર્જુને એક અદભુત, અત્યંત તેજસ્વી મહેલ જોયો, જે હજારો રત્નના સ્તંભોથી ઝળહળતો હતો. મહેલમાં, એક અદભુત, અનંત, મહાન સર્પ હતો—હजार માથા, દરેક પર તેજસ્વી રત્ન, બે ભયાનક આંખો, પર્વત જેવી સફેદ કાયાં, અને શ્યામ-નિલી જીભ. તે સર્પના આરામદાયક આસન પર, અર્જુને સર્વવ્યાપી, પરમ મહિમાવાન, સર્વોચ્ચ પુરુષ, ઘન વાદળ જેવી શ્યામ કાયાં, પીળા વસ્ત્ર, શાંત ચહેરો અને સુંદર, વિશાળ આંખો ધરાવતા ભગવાનને જોયા. તે ભગવાન મુક્તા અને મોટા રત્નોથી શોભિત મકુટ અને કાનના કુંડળ પહેરેલા હતા; હજારો વાળની લટો તેજસ્વી ઓરાથી ઘેરાયેલ, આઠ લાંબા, સુંદર હાથોમાં કૌસ્તુભ રત્ન, શ્રીવત્સનો ચિહ્ન, અને વનમાલા પહેરેલી. અચ્યૂત ભગવાને અનંત આત્માને નમન કર્યું; અર્જુન પણ આ દૃશ્યથી વિભોર થઈ, નમન કરે છે. પછી મહાસ્વામી, હસતાં અને શક્તિશાળી અવાજમાં, બંનેને સંબોધે છે. તેમણે કહ્યું: "તમને જોવા માટે, અને પૃથ્વી પર ધર્મની રક્ષા માટે, મેં બ્રાહ્મણના પુત્રોને અહીં લાવ્યા છે; તમે મારા અંશ સ્વરૂપો છો, પૃથ્વી પર દુષ્ટ બોજને નષ્ટ કરીને ઝડપથી પાછા જાઓ." "તમે બંને—નર અને નારાયણ—યજ્ઞ અને ધર્મથી લોક કલ્યાણ માટે સદા પ્રયત્ન કરો છો." પરમ ભગવાનના આ ઉપદેશ પછી, બંને કૃષ્ણ, 'ઓમ' સાથે નમન કરી, બ્રાહ્મણના પુત્રો અને મહાસ્વામી સાથે પાછા ફર્યા. મહાન આનંદ સાથે, તેઓ પોતાના ગૃહમાં પાછા આવી, બ્રાહ્મણને દરેક પુત્રને તેના સ્વરૂપ અને વય અનુસાર પાછા આપ્યા. પાર્થ એ વૈષ્ણવ ધામના વર્ણનથી ચકિત થઈ ગયા; તેમણે માન્યું કે મનુષ્યના સર્વ શક્તિઓ શ્રીકૃષ્ણની કૃપાથી જ છે. એ રીતે, અનેક વિભુતિઓ દર્શાવી, તેમણે ભોગ વિલાસ કર્યા અને સર્વ શ્રેષ્ઠ યજ્ઞો કર્યા. તેમણે બ્રાહ્મણો અને અન્ય લોકો—સર્વને—ઇચ્છિત આશીર્વાદ યોગ્ય સમયે આપ્યા, જેમ ઈન્દ્ર સર્વાધિકાર પ્રાપ્ત કરીને વરસાદ વરસાવે છે. અધર્મી રાજાઓને અર્જુન અને અન્ય દ્વારા નાશ કરીને, ધર્મના પુત્રો અને અન્ય દ્વારા પૃથ્વી પર ધર્મ સ્થાપિત કર્યો. શુકદેવ કહે છે: શ્રીકૃષ્ણ, સૌભાગ્યના સ્વામી, પોતાની દિવ્ય નગર દ્વારકામાં, સર્વ સમૃદ્ધિથી પરિપૂર્ણ, શ્રેષ્ઠ વૃષ્ણિગણથી ઘેરાયેલા, સુખથી નિવાસ કરતા હતા. મહેલોમાં, સુંદર વસ્ત્રોથી સજ્જ, યુવાન સ્ત્રીઓ, ગેંદ અને અન્ય રમતો રમતી, વીજળીની જેમ ઝળહળતી. ગલીઓમાં, હંમેશા ધમધમતી, મધિરા પાન કરેલા હાથીઓ, યોદ્ધાઓ, ઘોડા અને સોનાથી શોભિત રથો, સૌ સુંદર રીતે સજ્જ. બગીચા અને વનમાં, ફૂલોની قطارોથી શોભિત વૃક્ષો, જ્યાં મધમાખી અને પક્ષીઓના ગીતો ગુંજતા. શ્રીકૃષ્ણ સોળ હજાર રાનીઓના એકમાત્ર પ્રિય પતિ તરીકે, તેમના ભવ્ય ગૃહમાં, દરેકની અદભુત રૂપ સાથે, આનંદપૂર્વક વિહાર કરતાં. પવિત્ર જળમાં, પુષ્પ પાંખડીના સુગંધથી, અને પક્ષીઓના કલરવ વચ્ચે, તેઓ વિહાર કરતા. તેઓ સરોવરનાં જળમાં પ્રવેશી, સ્ત્રીઓના કુંકુમથી પોતાના શરીરને રંગી, embraced by the queens. ગંધર્વો દ્વારા ગીત ગવાતા, ઢોલ, ઝાંઝ અને નગરા વગાડતાં, અને વંશી, ગાયકો, વંશાવલિકાઓ દ્વારા ગીતો. અચ્યૂત, રાનીઓ દ્વારા હસતાં, રમતાં, જળ છાંટતાં, યક્ષીઓ વચ્ચે યક્ષ સમાન વિહાર કરતાં. સ્ત્રીઓનાં ભીંજાયેલા વસ્ત્રો, પહોળા ઉદર, ફૂલોની મુઠ્ઠીઓથી કૃષ્ણને છાંટતાં, રમતાં embraced, અને તેમના ચહેરા હર્ષ અને longingથી ઝળહળતાં. શ્રીકૃષ્ણ, કુંકુમથી smeared, loosened hair, repeatedly sprinkled by young queens, elephant amidst female elephants. કૃષ્ણે નૃત્યગણ, ગાયકો, વાદકો, અને સ્ત્રીઓને રમવા માટે આભૂષણ અને વસ્ત્રો આપ્યાં. કૃષ્ણ હસતાં, નજર અને રમતાં, રમૂજી વાતો અને embraced, સ્ત્રીઓના મન મંત્રમુગ્ધ થઈ ગયા. તે સ્ત્રીઓ, મુકુંદમાં મન લગાવતાં, incoherent શબ્દો બોલતી, intoxicated or dull-witted જેવી, કમળ-નયન કૃષ્ણનું સ્મરણ કરતી; તેઓએ કહ્યું: "એ કુરરી, તું રાતે ઊંઘતી નથી, વિલાપ કરતી; જગતના સ્વામી રાત્રે our sightથી દૂર છે. શું તું પણ અમને જેવો, તેના generous નજર અને હાસ્યથી હૃદય ભેદી ગઈ છે?" "તું રાત્રે આંખો બંધ કરે છે, તારા સાથીથી છુપાઈ, અને વિલાપ કરે છે, ચક્રવાકિ. અમે પણ અચ્યૂતના પદે સેવક બની ગઈ; કે તું પાંખમાં પહેરવા માટે માળા માંગે છે?" "તું હંમેશા જળકાંઠે વિલાપ કરે છે, રાતભર જાગે છે; શું મુકુંદે તારા આત્માની છાપ લઈ લીધી છે, અને તું પણ અમને જેવો સહન કરી રહી છે?" "એ ચંદ્ર, તું consumptionથી પીડાય છે; તારી કાંતિ ઘટી રહી છે, અને તું અંધકાર દૂર કરી શકતી નથી. અમે પણ bewildered, broken words બોલીએ છીએ; શું તું પણ ભૂલ ગઈ છે, અને thus silent, unnoticed?" "એ મલય પર્વતની પવન, શું અમારે તારી સાથે કંઈ દુશ્મનાઈ છે? ગોવિંદના નજરથી our hearts longingથી પીડાય છે." "એ ઝળહળતો વાદળ, તું યદુઓના મુખ્યને પ્રિય છે; અમે જેવો, પ્રેમથી બંધાયેલી, શ્રીવત્સ ચિહ્નવાળાને સ્મરણ કરતી. longingથી our hearts agitated, repeatedly streams of tears shed, remembering him—associationની પીડા એવી છે." આ રીતે, શ્રીકૃષ્ણની દિવ્ય લીલાઓ, તેમના ભવ્ય જીવન, અને રાનીઓના પ્રેમભર્યા, longingથી ભરેલા સંવાદો, સર્વેને ભક્તિ અને આનંદથી મંત્રમુગ્ધ કરી દે છે.