શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ભગવાન, તમે જ કહો – મહાન આત્માઓમાં, પાપ કરીને કોણ બચી શકે? અને, જો કોઈ જગતના ગુરુની અવમાની કરે, તો શું કહીએ? હે વિશ્વના સ્વામી, એ તો અતિભયંકર છે. જે કોઈ ભગવાન શંકરનું ઉદ્ધાર – જે હરી, સર્વોચ્ચ આત્મા, અઘોષ્ય શક્તિ ધરાવે છે, તેમના દ્વારા થયેલું – વાર્તા કહે છે કે સાંભળે છે, તેઓ અને તેમના શત્રુઓ પણ જન્મમરણના ચક્રમાંથી મુક્ત થાય છે. એક વખત, શુકદેવજી કહે છે, સરસ્વતી નદીના કિનારે રાજા, બ્રાહ્મણો યજ્ઞ કરી રહ્યા હતા. ત્યાં એક ચર્ચા ઉઠી: “ત્રણે દેવોમાંથી સૌથી મહાન કોણ છે?” એ સત્ય જાણવા, બ્રહ્માના પુત્ર ભૃગુને મોકલવામાં આવ્યા. ભૃગુ બ્રહ્માના સભામાં પહોંચ્યા, પણ નમન કે સ્તુતિ કરી નહીં – એ તેમના સ્વભાવની પરીક્ષા હતી. બ્રહ્મા દેવ ગુસ્સે થઈ ગયા, તેમનો તેજ ઝળહળતો. પણ, સ્વ-સંયમી બ્રહ્માએ પોતાનો ગુસ્સો દબાવી લીધો, જેમ સર્જનહાર પોતે જ પાણીથી અગ્નિને શાંત કરે. પછી ભૃગુ કૈલાસ પર ગયા, જ્યાં મહેશ્વર આનંદથી ઉઠી, ભાઈને ગળે મળ્યા. પણ ભૃગુએ એ拥લાવ સ્વીકાર્યો નહીં, તેમ માન disrespectful લાગ્યું. શિવજી ગુસ્સે થઈ, આંખોમાં અગ્નિ, ત્રિશૂલ ઉંચી કરી, મારી નાખવા તૈયાર. ત્યારે ભૃગુ ભગવાનના પગે પડ્યા, અને પાર્વતીજીએ નમ્ર શબ્દોથી શિવજીને શાંત કર્યા. પછી ભૃગુ વૈકુંઠમાં ગયા, જ્યાં જનાર્દન ભગવાન શ્રી સાથે શયન કરી રહ્યા હતા. ભૃગુએ પગથી ભગવાનના છાતી પર માર્યું. ભગવાન, સજ્જનનો આશ્રય, શ્રી સાથે ઊઠી, પોતાના પથારી પરથી ઉતરી, ભૃગુને નમન કર્યું અને કહ્યું: “સ્વાગત છે, બ્રાહ્મણ, થોડીવાર બેસો; હે સ્વામી, અમે તમારી આવાનાની જાણ ન હતી, ક્ષમા કરો.” “મારા અને જગતના રક્ષકો – જે મારા ભક્ત છે – એ બધા, તમારા પાવન પગ ધોઈએલ પાણીથી પવિત્ર કરો, હે પવિત્ર સ્થળોના સર્જક.” “આજે, હું શ્રીદેવીની કૃપાનો વિશેષ પાત્ર બન્યો છું; તમારા પગના સ્પર્શથી પાપમુક્ત સમૃદ્ધિ મારા છાતી પર વસશે.” શુકદેવજી કહે છે: ભૃગુ જ્યારે વૈકુંઠમાં આવા નમ્ર શબ્દો બોલી રહ્યા હતા, તેઓ આનંદથી, સંતોષથી, ભક્તિથી ભરાઈ ગયા, આંખોમાં અશ્રુ આવી ગયા. પછી, તેઓ ફરી બ્રાહ્મણો પાસે ગયા, અને જે અનુભવ કર્યો તે બધું વર્ણન કર્યું. સાંભળીને, બ્રાહ્મણો આશ્ચર્યચકિત અને નિશંક થઈ, વિષ્ણુમાં વધુ શ્રદ્ધા રાખી – જેમના પાસેથી શાંતિ અને નિર્ભયતા મળે છે. કારણ કે, ધર્મ, જ્ઞાન, વૈરાગ્ય, આઠ પ્રકારની ઐશ્વર્ય, અને આત્માની અશુદ્ધિ દૂર કરનાર યશ – બધું વિષ્ણુમાંથી જ ઉદ્ભવે છે. મુનિઓ – જે દંડ મૂકી, શાંત, સમ, નિરલપ્ત, અને ગુણવાન છે – તેમના માટે વિષ્ણુ સર્વોચ્ચ ધ્યેય છે. વિષ્ણુનો પ્રિય સ્વરૂપ સત્ત્વ છે; બ્રાહ્મણો તેમના પસંદગા દેવતા છે; શાંતિ, નિરલપ્તા, અને જ્ઞાની લોકો તેમને નિષ્કામ ભાવથી પૂજે છે. વિષ્ણુની માયાથી, ગુણોથી, રાક્ષસ, અસુર, અને દેવ – ત્રણ વર્ગો સર્જાય છે; અને સત્ત્વથી પવિત્ર સ્થાન પ્રાપ્ત થાય છે. શુકદેવજી કહે છે: એ રીતે, સરસ્વત બ્રાહ્મણોએ, લોકોના સંશય દૂર કરવા, પરમ પુરુષના કમળના પગની સેવા કરીને સર્વોચ્ચ સ્થાન પ્રાપ્ત કર્યું. સૂતજી કહે છે: જે કોઈ, પોતાના કાનથી વારંવાર આ અમૃત પાન કરે છે – જે ઋષિપુત્રના કમળપદની સુગંધથી ભરેલું છે, અને પરમ પુરુષની વાત છે, જે સંસારના ભયને દૂર કરે છે – એ યાત્રિક સંસારની થાક છોડી દે છે. શુકદેવજી કહે છે: એક વખત દ્વારકામાં, એક બ્રાહ્મણની પત્નીનો નવજાત પુત્ર, જમીન પર આવતાની સાથે જ મરી ગયો, હે ભારતવંશી. બ્રાહ્મણે, મૃત બાળકને રાજાના દરવાજા પર મૂકી, દુ:ખથી, વ્યથિત મનથી, આ રીતે વિલાપ કર્યો: “રાજા બ્રાહ્મણદ્વેષી, કપટી, લોભી, અને ઇન્દ્રિયસुखમાં લિપ્ત હોય, તો મારા બાળકનું મૃત્યુ થાય છે.” “જ્યારે રાજા હિંસામાં આનંદ કરે, દુરાચાર કરે, અને ઇન્દ્રિય પર નિયંત્રણ ન હોય, ત્યારે પ્રજા ગરીબ અને સદાય પીડિત રહે છે.” એ રીતે, બીજા અને ત્રીજા બાળકનું પણ મૃત્યુ થયું; બ્રાહ્મણે તેમને રાજાના દરવાજા પર મૂકી, એ જ વિલાપ કર્યો. આ સાંભળીને, અર્જુન, કેશવના સાનિધ્યમાં, જ્યારે નવમું બાળક પણ મૃત્યુ પામ્યું, ત્યારે બ્રાહ્મણને કહ્યું: “હે બ્રાહ્મણ, તમારા ઘરમાં શું અછત છે? અહીં બ્રાહ્મણો યજ્ઞ કરી રહ્યા છે, અને ક્ષત્રિય મિત્રો હાજર છે.” “જ્યાં બ્રાહ્મણો, સંપત્તિ, પત્ની, અને પુત્રોથી ઘેરાયેલા, વિલાપ કરે છે, ત્યાં ક્ષત્રિય રૂપે રહેનારા લોકો, ખરેખર, ભાન્ડ હોય છે – અસલમાં, અયોગ્ય.” “હે સ્વામી, હું તમારા દુ:ખી અને અશક્ત બાળકોની રક્ષા કરીશ; જો હું વચન પાળવા નિષ્ફળ રહીશ, તો પાપમુક્ત થવા અગ્નિમાં પ્રવેશ કરીશ.” બ્રાહ્મણે કહ્યું: “સંકર્ષણ, વાસુદેવ, પ્રદ્યુમ્ન – શ્રેષ્ઠ ધનુર્ધર – અને અનિરુદ્ધ, જેમનું રથ અપરાજિત છે, એ પણ રક્ષા કરી શક્યા નહીં.” “તો પછી, તમે – જે જગતના દેવો માટે પણ અઘરું કાર્ય કરવા ઈચ્છો છો – બાળકપણથી એ કરવા ઇચ્છો છો? અમને એ વિશ્વાસ નથી.” અર્જુને કહ્યું: “હે બ્રાહ્મણ, હું સંકર્ષણ, કૃષ્ણ, કે કૃષ્ણનો પુત્ર નથી; હું અર્જુન છું, મારો ધનુષ્ય ગાંડીવ છે.” “મારી શક્તિને અણગણી ન કરો, હે બ્રાહ્મણ, જે ત્ર્યંબક pleased છે; મેં યુદ્ધમાં મૃત્યુને જીત્યો છે, તમારા બાળકો પાછા લાવીશ, હે સ્વામી.” એ રીતે, ફાલ્ગુન – શત્રુઓના દહકતા – દ્વારા આશ્વાસિત થઈ, બ્રાહ્મણ, અર્જુનની શક્તિ જોઈ, આનંદથી પોતાના ઘરમાં ગયો. જ્યારે બ્રાહ્મણની પત્નીનું પ્રસવ સમય આવ્યો, શ્રેષ્ઠ દ્વિજ distressed થઈ, અર્જુનને બોલાવ્યો: “મારા બાળકને મૃત્યુથી બચાવો!” અર્જુને શુદ્ધ પાણીથી શુદ્ધિ કરી, મહેશ્વરને નમન કર્યું, દૈવી શસ્ત્રોનું સ્મરણ કર્યું, અને ગાંડીવ ધનુષ્ય લઈ તૈયાર થયો. પાર્થે તીરો વડે પ્રસવગૃહને બધે – ઉપર, નીચે, ચારેય બાજુ – અવરોધી દીધું, તીરોની પાંજર બનાવી. પછી, બ્રાહ્મણની પત્નીથી બાળક જન્મ્યો, રડતો repeatedly, અને તરત જ, શરીર સહિત, આકાશમાં અદૃશ્ય થઈ ગયો.