શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

મારી કથા આ રીતે વહે છે: હું જ્યારે સભામાં પ્રવેશી, ત્યારે મારા પગમાં પહેરેલા પાયલ નરમ અવાજે ઝણઝણતા હતા. મારા હાથમાં રત્નોથી શોભિત એક ઝળહળતું સુવર્ણ હાર હતો, મેં નવા રેશમી વસ્ત્ર પહેર્યા હતા, અને મારા ચહેરા પર લાજવંતી સ્મિત હતું. મારા વાળમાં ફૂલોથી બનેલો વણાવેલો વ્રેત પણ શોભતો હતો. હું ધીરે ધીરે મારો ચહેરો ઊંચો કર્યો, મારા મોટા કાનના દંગલ ઝળકતા હતા, ગાલ પર તેજ ઝળહળતું હતું, અને હું Kings તરફ હળવાં, હસતાં નજરે જોઈ રહી હતી. મારા હૃદયમાં મુરારી માટે પૂર્ણ ભક્તિ હતી, અને મેં મારા હાર શ્રીકૃષ્ણના ખભા પર મૂકી દીધો. એ જ ક્ષણે, સભામાં વિવિધ વાદ્ય—ઢોલ, નગારા, શંખ, તુરી અને અન્ય વાદ્યો—ગૂંજ્યા; નૃત્યકારો નૃત્ય કરવા લાગ્યા અને ગાયકોએ ગીત ગાવા શરૂ કર્યા. જ્યારે ભગવાન, માયાના સ્વામી, મારા દ્વારા પસંદ કરવામાં આવ્યા, ત્યારે સભાના મુખ્ય પુરુષો, ઇચ્છાથી દહેલી, દ્રૌપદીની પસંદગી સહન ન કરી શક્યા અને એકબીજાથી સ્પર્ધા કરવા લાગ્યા. પછી કૃષ્ણે મને તેમના રથ પર બેસાડ્યા, જેમાં ચાર ઉત્તમ ઘોડા જોડાયેલા હતા, અને પોતે શારંગ ધનુષ લીધો, કવચ પહેર્યું, અને ચાર ભુજાઓ સાથે યુદ્ધ માટે ઊભા થયા. દારુકાએ એ રથ ચલાવ્યો, જે સોનાની સુશોભિત સજાવટથી શોભિત હતો, અને રાજાઓ જોઈ રહ્યા હતા—જેમ સિંહ પોતાના શિકારને બીજા પ્રાણીઓની સામે લઈ જાય છે. કેટલાંક રાજાઓ માર્ગમાં તેમને અટકાવવા ધનુષ ખેંચી, હથિયાર લઈ, કૃષ્ણનો પીછો કરવા લાગ્યા; તેઓ ગામના સિંહોની જેમ હરિનો પીછો કરતા હતા. પણ, શારંગ ધનુષમાંથી છોડાયેલા તીક્ષ્ણ બાણોથી, કેટલાકના હાથ, પગ, ગળા કાપાઈ ગયા અને તેઓ યુદ્ધમાં પડી ગયા, જ્યારે બીજા યુદ્ધ છોડી ભાગી ગયા. પછી યદુઓના સ્વામી શ્રીકૃષ્ણ, સુંદર રીતે સજાવેલી, ધૂપછાંયવાળી ધ્વજ અને રંગીન દ્વારોથી શોભિત, અને સ્વર્ગ તથા પૃથ્વી પર પ્રસિદ્ધ એવા શહેરમાં પ્રવેશ્યા, જેમ કે જહાજ પોતાનો હાર્બર પહોંચે છે. મારા પિતા (રાજા)એ તેમના મિત્રો, સગાં, અને સંબંધીઓને કિંમતી વસ્ત્રો, આભૂષણો, પથારી, બેઠકો અને અન્ય ભેટો આપી, અને દાસી, સર્વ પ્રકારની સંપત્તિ, સૈનિકો, રથ, ઘોડા અને મૂલ્યવાન હથિયારો પૂર્ણ ભક્તિથી આપ્યા. અમે, તેમના ગૃહની દાસીઓ, સાચી તપસ્યા અને પૂર્ણ વૈરાગ્યના પ્રભાવથી એવી બની, અને સ્વયં-સંતોષી ભગવાનની સેવા કરવા લાગ્યા. રાણીઓએ કહ્યું: Bhauma અને તેના અનુયાયીઓને યુદ્ધમાં સંહાર કરીને, તેમણે અમને—જે તેમના દ્વારા જીતવામાં આવી હતી—મુક્ત કર્યા, અને તેમના કમળ જેવા ચરણોનું સ્મરણ કરીને, બધા ઇચ્છાઓ પૂર્ણ કરનાર શ્રીકૃષ્ણે અમને લગ્નમાં સ્વીકાર્યા, અને અમને સંસારના બંધનથી મુક્તિ આપી. અમે રાજસત્તા, સ્વામીપદ, રાજાધિષ્ઠાન, કે બ્રહ્માના સર્વોચ્ચ પદ, કે હરિના અનંત ધામ પણ ઇચ્છતા નથી. અમને માત્ર એટલું જ ઇચ્છાય છે કે, mace ધારણ કરનાર ભગવાનના ચરણોની ધૂળી, જે તેમના પત્ની દ્વારા લાગેલી સુગંધિત લાવણ્યથી સુગંધિત છે, અમારે શીરે રહે. વ્રજની ગોપીઓ, પુલિન્દા સ્ત્રીઓ, ઘાસ-બૂટા, ગાય અને ગોપો—બધા એ મહાન આત્માના ચરણોનો સ્પર્શ ઇચ્છે છે, જ્યારે તે ગાયો ચરાવે છે. શુકદેવજી કહે છે: જ્યારે કુંતી, સુભદ્રા, દ્રૌપદી, માધવી, રાજપરિગણના પત્નીઓ અને તેમની પોતાની ગોપીઓએ, શ્રીકૃષ્ણ—પરમાત્મા—એ તેમના માટે દર્શાવેલી ઊંડી પ્રીતિ વિશે સાંભળ્યું, ત્યારે બધા આશ્ચર્યચકિત થયા, અને તેમની આંખોમાં આનંદથી આંસુ ભરાઈ ગયા. સ્ત્રીઓ એકબીજામાં અને પુરુષો પુરુષોમાં વાત કરી રહ્યા હતા, ત્યારે મહાન ઋષીઓ, શ્રીકૃષ્ણ અને બલરામને જોવા માટે, ત્યાં આવી પહોંચ્યા. વ્યાસ, નારદ, ચ્યવન, દેવલ, અસિત, વિશ્વામિત્ર, શતાનંદ, ભરદ્વાજ અને ગૌતમ આવ્યા. રામ (બલરામ) તેમના શિષ્યો સાથે, venerable વસિષ્ઠ, ગાલવ, ભૃગુ, પુલસ્ત્ય, કશ્યપ, અત્રિ, માર્કંડેય અને બૃહસ્પતિ પણ આવ્યા. દ્વિતાસ, ત્રિતાસ, એકતાસ—બ્રહ્માના પુત્રો—અંગિરા, અગસ્ત્ય, યાજ્ઞવલ્ક્ય, વામદેવ અને અન્ય ઋષીઓ પણ આવ્યા. ઋષીઓને જોઈને, પહેલાં બેઠેલા રાજાઓ, પાંડવો, કૃષ્ણ અને બલરામ, તરત ઊભા થઈ ગયા અને જગતમાં પૂજનીય એવા ઋષીઓને નમન કર્યું. બધાએ ઋષીઓને યોગ્ય રીતે પૂજા કરી, અને રામ તથા અચ્યુત (કૃષ્ણ)એ પણ આવકાર, બેઠકો, પાદ્ય, ભેટ, હાર, ધૂપ, ઉંગણ અને ointmentsથી સન્માન કર્યું. ભગવાન, ધર્મના સ્વરૂપ, ઋષીઓ આરામથી બેઠા હતા ત્યારે, મહાસભા મૌન રહી, અને કૃષ્ણના ગંભીર શબ્દો સાંભળવા લાગી. ભગવાને કહ્યું: આ દુનિયામાં જન્મેલા આપણે, જે સિદ્ધિઓ દેવતાઓને પણ દુર્લભ છે, એ ઉદ્ભવ—યોગમૂર્તિઓના દર્શન—પ્રાપ્ત કર્યા છે. કંઈ કહેવું? એવા લોકો, જેઓ ઓછા તપથી, દેવતાઓની પૂજા કરે છે—દેવતાઓ, જે જગતની આંખ છે—એવા લોકો, જો એમને દર્શન, સ્પર્શ, પ્રશ્ન અને પાદસેવનનો અવસર મળે, તો એ પણ મહાન છે. પવિત્ર જળ, માટી-પથ્થરથી બનેલા દેવતાઓ, એ રીતે પવિત્રતા આપે નહિ; પવિત્રજન તો માત્ર દર્શનથી, એક ક્ષણમાં પણ, પવિત્ર કરી દે છે. અગ્નિ, સૂર્ય, ચંદ્ર, તારાઓ, પૃથ્વી, જળ, આકાશ, પવન, વાણી કે મન—ભલે અલગ અલગ પૂજવામાં આવે—પાપ દૂર કરતા નથી; જ્ઞાનીજનની સેવા—even for a moment—પાપ નાશ કરે છે. જે વ્યક્તિ આત્માને ત્રણ તત્વોથી બનેલા શરીર સાથે ઓળખે છે, પત્ની અને સગાંને પોતાનું માને છે, પૃથ્વીને પવિત્ર માને છે, અને તીર્થને માત્ર જળ જ સમજે છે, પણ કદી જ્ઞાનીજનની શોધ નહિ કરે—એ ગાય અથવા ગધેડા જેવો છે. શુકદેવજી કહે છે: શ્રીકૃષ્ણના અગાધ જ્ઞાનથી ભરેલા શબ્દો સાંભળીને, ઋષીઓ મૌન રહ્યા, તેમનો મન શ્રીકૃષ્ણની ઊંડી વાતથી ભમાઈ ગયો. લાંબી વિચારણા પછી, ઋષીઓ, જગતના સ્વામી શ્રીકૃષ્ણને હસતાં કહ્યું કે, તેમનો રાજસત્તા તો લોકોના સંગઠન માટે છે. ઋષીઓએ કહ્યું: તમારી માયાથી, હે સર્વોચ્ચ તત્વજ્ઞ, અમે પણ—જગતના સર્જક—ભમાઈ જઈએ છીએ; તમારી મહિમા તમારી જ રહસ્યમય શક્તિથી છુપાયેલી છે—કૃષ્ણના કાર્ય કેટલા અદભુત છે! તમે ઇચ્છાવિહીન હોવા છતાં, જગતની રચના, પાલન અને સંહાર કરો છો, પણ બંધાતા નથી—જેમ પૃથ્વી, અનેક રૂપ અને નામ ધરાવતી હોવા છતાં, અપરિવર્તિત રહે છે. તમારી મહાનતા અને કાર્યો અદભુત અને રહસ્યમય છે! યોગ્ય સમયે, તમે તમારા લોકોની રક્ષા માટે, સત્ત્વગુણ ધારણ કરો છો, અને દુષ્ટોના દમન માટે પણ; તમારી લીલા દ્વારા, તમે વેદના શાશ્વત માર્ગને જાળવો છો, હે પરમ પુરુષ, જે varnashrama dharmaના આત્મા છો. હે બ્રાહ્મણ, તમારું હૃદય શુદ્ધ છે—તપ, અભ્યાસ અને આત્મસંયમથી પ્રાપ્ત—તેમાં પ્રગટ, અપ્રગટ અને એના પરે રહેલું તત્વ જાણવામાં આવે છે. તેથી, હે બ્રાહ્મણ, તમે બ્રાહ્મણ સમુદાયનો સન્માન કરો છો—જે શાસ્ત્રો અને તમારું મૂળ છે—તેથી તમે બ્રહ્મમાં નિષ્ઠાવાનમાં શ્રેષ્ઠ બની જાઓ છો. આજે, અમારો જન્મ, અમારું જ્ઞાન, તપસ્યા અને દર્શન—all have borne fruit—કારણ કે તમે, સર્વોચ્ચ લક્ષ્ય, અમને મળ્યા, અને અમે પરમ કલ્યાણ પ્રાપ્ત કર્યું. નમસ્કાર એ શ્રીકૃષ્ણને, જેમનું બુદ્ધિ અવિનાશી છે, જેમની મહાનતા પોતાની યોગમાયાથી છુપાયેલી છે, અને જે પરમાત્મા છે. એ, જેમને રાજાઓ અને વ્રુષ્ણિ પણ—જેમાં delight only in Him—જાણતા નથી; એ સમયના સ્વામી અને આત્મા છે, માયાની પડદાથી છુપાયેલા. જેમ મનુષ્ય ઊંઘમાં, તત્વો અને ગુણો અનુભવીને પણ, પોતાનું સાચું સ્વ—જે માત્ર નામ અને વિષયોથી અલગ છે—જાણતો નથી. આ રીતે, શ્રીમદ ભગવતના આ પવિત્ર પ્રસંગે, ભગવાન, રાણીઓ, પાંડવો, ઋષીઓ અને રાજાઓ—all gathered—ભગવાનની મહાનતા, યોગ, અને ભક્તિની વાતો વહેતી રહી.