શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

આ વાત ત્યારેની છે, જ્યારે અંધક અને કૌરવ વંશની સ્ત્રીઓ એકત્ર મળી હતી. તેઓએ પોતાના કલંકરહિત કર્મો ત્યજીને, ત્રણ પ્રકારના આત્મભાવથી મુક્ત થઈ, યોગ અને શાસ્ત્રના માર્ગે શુદ્ધ જ્ઞાન અને અમર આનંદ પ્રાપ્ત કર્યો હતો. તેઓએ ભગવાનના માયામય રૂપને પણ પરમહંસોના શ્રેષ્ઠ માર્ગરૂપે વંદન કર્યું હતું. એ સમયે વિદ્વાન ઋષિએ કહ્યું: આ રીતે અંધક અને કૌરવ વંશની સ્ત્રીઓ એકઠી થઈને, માનવોમાં સર્વોત્કૃષ્ટ યશસ્વી શ્રીકૃષ્ણની સ્તુતિ કરવા લાગી. તેઓ એકબીજાને શ્રીગોવિંદના પ્રસિદ્ધ કથાઓ ગાઈને સાંભળાવતી હતી, જે ત્રણેય લોકમાં પ્રસિદ્ધ છે. હવે હું એ વાતો તમને કહું છું. શ્રીદ્રૌપદી એ કહ્યું: "હે વૈદર્ભી (રુક્મિણી), હે ભદ્રા, હે જાંબવતી, હે કૌશલા, હે સત્યભામા, હે કાલિન્દી, હે શૈબ્યા, હે રોહિણી, હે લક્ષ્મણા—હે કૃષ્ણપત્નીઓ! કૃપા કરીને અમને કહો કે ભગવાને તમારો વિવાહ કેવી રીતે કર્યો? તેઓએ પોતે જ વિશ્વના નિયમોને અનુસરીને, પોતાની દિવ્ય શક્તિથી તમારો સ્વીકાર કર્યો—એ વિષયમાં અમને કહો." શ્રીરુક્મિણી બોલી: "જ્યારે ઘણા ધનુષધારી યોદ્ધાઓએ મને ચેદી નરપતિને આપવાનો પ્રયાસ કર્યો, ત્યારે ભગવાને રાજાના સૈનિકોના માથા પર પોતાના પગની ધૂળ ચડાવી, મને સિંહ જેવો ઝૂંપીને લઈ ગયા. એ શ્રીના નિવાસ, ભગવાનના પગે હું સદા વંદન કરું." શ્રીસત્યભામા એ કહ્યું: "મારા ઉપર સહપત્ની દ્વારા આવેલા શાપને દૂર કરવા માટે, ભગવાને પૃથ્વીનાં રાજાને જીત્યો, વૈદૂર્યમણિ લાવ્યો, મારા પિતાજી અને બીજાને ડરાવ્યા, અને હું બીજાને આપી દેવાઈ હોવા છતાં, મને પોતે સ્વીકારી લીધી." શ્રીજાંબવતીએ કહ્યું: "મારા પિતા સાથે એકવીસ દિવસ સુધી યુદ્ધ કરીને, પોતે જ દેહોના સર્જક અને મારા પતિ છે એ જાણીને જાંબવાને ભગવાને પરીક્ષા આપી. પછી મારા પિતાએ મને ભગવાનને આપી, અને હું વૈદૂર્યમણિ સાથે તેમના ચરણોમાં સમર્પિત થઈ." શ્રીકાલિન્દીએ કહ્યું: "હું ભગવાનના ચરણસ્પર્શની ઇચ્છાથી તપશ્ચર્યામાં લાગી હતી. ત્યારે ભગવાને મિત્રરૂપે આવી, મારું હાથ પકડ્યું અને હું તેમના ગૃહની દાસી બની." શ્રીમિત્રવિંદાએ કહ્યું: "મારા સ્વયંવરમાં ભગવાન આવ્યા, રાજાઓને હરાવ્યા અને મને હાથી જેવો મારી વચ્ચેમાંથી ઉપાડી લઈ ગયા. મારા ભાઈઓને ભગાડી, મને પોતાના શહેર, શ્રીના નિવાસસ્થાને લઈ ગયા. હું તેમના ચરણસેવાનું સૌભાગ્ય મેળવું." શ્રીસત્યાએ કહ્યું: "મારા પિતાએ રાજાઓની શક્તિ અને પરાક્રમની પરીક્ષા માટે સાત ભયાનક, તીખા શિંગાવાળા બળદો રાખ્યા હતા. ભગવાને, જે વીરોના અભિમાનનો નાશ કરે છે, એ બળદોને બાળક જેવો સહેલાઈથી બાંધી દીધા." "એ રીતે મને, દાસીઓ અને સેના સાથે, પરાક્રમના મૂલ્ય રૂપે જીત્યા, અને માર્ગમાં રાજાઓને હરાવીને સ્વીકારી. હું તેમના ચરણોમાં દાસી બની રહું." શ્રીભદ્રાએ કહ્યું: "મારા પિતાએ મારા મામાને બોલાવીને મને કૃષ્ણને આપી દીધી, સાથે સેના અને દાસીઓ પણ આપી. ભગવાનના ચરણસ્પર્શથી દરેક જન્મમાં હું પવિત્ર થાઉં, કેમ કે એથી જ જીવનમુક્તિ મળે છે." શ્રીલક્ષ્મણાએ કહ્યું: "નારદજી પાસેથી વારંવાર ભગવાનના જન્મ અને વિહલતાની વાર્તાઓ સાંભળી, મારું મન મુકુન્દ તરફ ખેંચાઈ ગયું—even લોકપાલોને પણ મેં ભૂલી દીધાં." "મારા પિતા બૃહત્સેનાએ, મારું મન જાણી, મારા લગ્ન માટે ઉપાય કર્યો. પાંડવોની ઈચ્છાથી જેમ સ્વયંવરમાં માછલી મૂકાઈ હતી, એમ અહીં પણ એક માછલી પાણીમાં દેખાતી હતી, પણ બહાર છુપાવેલી હતી." "આ સાંભળીને, ચારે તરફથી હજારો રાજા પોતાના ગુરુ સાથે મારા પિતાના શહેરમાં આવ્યા. પિતાએ દરેકને તેમની શક્તિ અને વય પ્રમાણે સન્માન આપ્યું. જેઓ મને જીતવા ઈચ્છતા, તેઓએ ધનુષ્ય અને બાણ લીધા." "કેટલાય ધનુષ્ય ઉઠાવી, તેને તાણવામાં અસમર્થ રહ્યા; કેટલાક ધનુષ્યની દોરી છાતી સુધી ખેંચતા, પણ એ દોરીના ઘા ખાઈ પડતા." "બીજા વીર, જેમ કે મગધ, અંબષ્ઠ, ચેદી, ભીમ, દુર્યોધન અને કર્ણ—એ ધનુષ્ય તાણવામાં સફળ થયા, પણ અસલી કસોટી સમજ્યા નહીં." "અર્જુને પાણીમાં પડતી માછલીની પ્રતિબિંબ જોઈ, સ્થિતી સમજીને, ધીરે બાણ છોડ્યો; એ બાણ માછલીને કાપ્યું નહીં, માત્ર સ્પર્શ્યું." "પછી રાજાઓ હારીને પાછા ગયા, તેમનું અભિમાન તૂટી ગયું. ત્યારે ભગવાને સહેલાઈથી ધનુષ્ય ઉઠાવ્યું, તાણ્યું." "પછી તેમણે બાણથી માત્ર એક નજરમાં જ પાણીમાં પડતી માછલીને નિશાન બનાવી, એ માછલીને કાપી પાડી દીધી, ત્યારે સૂર્ય અભિજિત નક્ષત્રમાં હતો." "એ પછી હું મંચ પર આવી, પગમાં ઝાંઝર વાગતી, હાથમાં ઝગમગતી રત્નમાળાવાળો સુવર્ણ હાર, નવા રેશમી વસ્ત્રમાં, મુખ પર લજ્જાવાન સ્મિત, વાળમાં ફૂલની વેણી પહેરીને." "મારું મુખ ઉંચું કરી, મોટા ઝુલતા કાનના કુંડળ ચમકાવતા, ગાલે તેજ અને હળવી સ્મિત સાથે, રાજાઓ તરફ ધીરે-ધીરે નજર કરી, અને અંતરમાં મુરારીને સમર્પિત થઈ, હાર તેમના કાંધ પર મુક્યો." "ત્યારે ઢોલ, નગરા, શંખ, તુરી અને અન્ય વાદ્યો વાગવા લાગ્યા, નૃત્યંગણાઓ નૃત્ય કરવા લાગી, ગાયકોએ ગીત ગાવા માંડ્યા." "જ્યારે મેં ભગવાનને પસંદ કર્યા, ત્યારે રાજાઓ, જેમણે દ્રૌપદીના પસંદગી વખતે પણ સહન કર્યું નહોતું, હવે પણ દુઃખી થઈ, એકબીજા સાથે સ્પર્ધા કરવા લાગ્યા." "ભગવાને મને ચાર ઉત્તમ ઘોડાવાળી રથમાં બેસાડ્યા, શારંગ ધનુષ્ય ધારણ કર્યું, કવચ પહેર્યું, અને ચાર હાથવાળા રૂપે યુદ્ધ માટે ઉભા રહ્યા." "દારુકે સોનાની સુશોભિત રથ ચલાવ્યો, રાજાઓ જોઈ રહ્યા હતા, જેમ સિંહ પોતાના શિકારને અન્ય પ્રાણીઓ સામે લઈ જાય છે." "કેટલાય રાજાઓ બાણ તાણીને માર્ગમાં અવરોધ કરવા દોડ્યા, પણ ભગવાનના શારંગ ધનુષ્યના તીક્ષ્ણ બાણોથી તેમના હાથ-પગ-ગળા કપાઈ પડ્યા, કેટલાક યુદ્ધ છોડીને ભાગી ગયા." "પછી યદુનાથ ભગવાન પોતાના શહેરમાં પ્રવેશ્યા, જે સૂર્યછાંયાવાળા ધ્વજ અને રંગોળીથી સુશોભિત, સ્વર્ગ અને પૃથ્વી પર પ્રસિદ્ધ હતું, જેમ જહાજ પોતાના બંદરે પહોંચે છે." "મારા પિતાએ તેમના મિત્રો, સગાં, કટુંબીઓને કિંમતી વસ્ત્રો, આભૂષણો, પથારી, બેઠકો અને અન્ય ભેટોથી સન્માનિત કર્યા." "દાસી, સંપત્તિ, સૈનિકો, રથ, ઘોડા, અને કિંમતી શસ્ત્રો પણ ભક્તિપૂર્વક આપ્યા." "અમે, તેમના ગૃહની દાસીઓ, સત્ય તપ અને સંપૂર્ણ વૈરાગ્યથી એમના આત્મતૃપ્ત સ્વરૂપની સેવા માટે સમર્પિત થઈ." પછી સૌ રાણીઓએ કહ્યું: "ભૌમાસુર અને તેના અનુયાયીઓને યુદ્ધમાં માર્યા પછી, ભગવાને અમને, જેPreviously જીતેલી રાજકન્યાઓ હતી, મુક્ત કરી. તેમના કમળ જેવા ચરણોનું સ્મરણ કરતાં, તેમણે અમને વિવાહમાં સ્વીકાર્યા અને સંસારથી મુક્તિ આપી." "અમને રાજ્ય, સામ્રાજ્ય, બ્રહ્માનો પદ કે હરિનું અખંડ નિવાસ પણ ઇચ્છિત નથી. અમને તો માત્ર એમના ચરણોની ધૂળ, જે એમની પ્રિયાના અંગરાગથી સુગંધિત છે, એ માથે ધારવાનો લાલચ છે." "વ્રજની ગોપીઓ, પુલિંદ સ્ત્રીઓ, ઘાસ-વનસ્પતિ, ગાયો અને ગોપાલક—all ભગવાનના ચરણસ્પર્શની ઇચ્છા રાખે છે, જ્યારે તેઓ ગાયો ચરાવતા હોય છે." શુકદેવજી કહે છે: જ્યારે કુંતી, સુભદ્રા, દ્રૌપદી, માધવી, રાજપત્નીઓ અને તેમની પોતાની ગોપીઓએ શ્રીકૃષ્ણના તેમના પરના ગાઢ પ્રેમ વિશે સાંભળ્યું, ત્યારે તેઓ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ—એમના નેત્રોમાં આનંદના આંસુ છલકાઈ આવ્યા.