શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

અહીં શ્રીકૃષ્ણ પોતાની ગુરુભક્તિ અને બ્રાહ્મણોના મહિમાને લઈને વાત કરે છે. તેઓ કહે છે કે, જેમ હું જ્ઞાન આપનાર અને શિક્ષક છું, તેમ આ ભૂમિમાં ધર્મમાં નિષ્ઠાવાન, દ્વિજોમાં જન્મેલ અને આશ્રમોમાં શ્રેષ્ઠ એવા લોકોના મૂળ પણ એ જ છે. શ્રીકૃષ્ણ further કહે છે, “હે બ્રાહ્મણ, જે લોકો વર્ણ અને આશ્રમની પદ્ધતિને સાચા અર્થમાં સમજતા અને અનુસરી રહ્યા છે, તેઓ મારા ઉપદેશથી, મને શિક્ષક માનીને, સહેલાઈથી સંસારના મહાસાગરને પાર કરી જાય છે.” પછી શ્રીકૃષ્ણ કહે છે, “હું સર્વ જીવોમાં રહેલો આત્મા છું; મને પૂજા, સંતાન, તપસ્યા કે દમનથી એટલી સંતોષ નથી મળતી, જેટલી ગુરુસેવા દ્વારા મળે છે.” તેઓ બ્રાહ્મણને પુછે છે, “હે બ્રાહ્મણ, શું તમને યાદ છે, જ્યારે આપણે ગુરુના ઘરેથી, ગુરુપત્નીઓની today, ક્યારેક લાકડાં લેવા જતાં હતાં?” એક વખત, તેઓ મોટા જંગલમાં પ્રવેશ્યા, ત્યારે ભયંકર તોફાન, તીવ્ર પવન અને ગર્જના શરૂ થઈ. સૂર્ય અસ્ત થયો; અંધકાર છવાઈ ગયો; નદીના કિનારા પાણીથી ભરાઈ ગયા, અને કશું દેખાતું નહોતું. ત્યાં, તેઓ repeatedly તીવ્ર પવન અને પાણીના ધોધથી પીડાઈ ગયા, પૂરથી overwhelm થયા, દિશા અને એકબીજાને શોધી શક્યા નહીં, અને હાથમાં હાથ ધરીને distressed થઈને જંગલમાં ભટકતા રહ્યા. પછીએ સવારે, તેમના ગુરુ સાન्दीપની તેમને શોધવા આવ્યા અને પોતાના શિષ્યોને દુઃખી હાલતમાં જોયા. ગુરુએ તેમને કહ્યું, “અરે, દયાળુ બાળકો, તમે મારા માટે ઘણું સહન કર્યું છે; તમારી સુખ-સગવડ છોડીને, તમે મને સમર્પિત yourselves કરી દીધા.” ગુરુ further કહે છે, “શિષ્યોએ ગુરુ માટે સાચા મનથી, સર્વ પ્રયાસ અને પોતાને સમર્પિત કરવું જોઈએ.” ગુરુ pleased થઈને, આશીર્વાદ આપે છે: “હે શ્રેષ્ઠ દ્વિજ, તમારે સર્વ સત્ય ઈચ્છાઓ પૂર્ણ થાય, અને તમે અહીં અને પરલોકમાં વેદ અને તેના અંગોનું જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરો.” આ રીતે, ગુરુના કૃપાથી, ગુરુના ઘરમાં રહેનાર વ્યક્તિ અનેક અનુભવો દ્વારા પૂર્ણતા અને શાંતિ પ્રાપ્ત કરે છે. ત્યારબાદ, બ્રાહ્મણ કહે છે, “હે દેવોના દેવ, જગતના ગુરુ, જ્યારે અમે તમારા ઘરમાં રહ્યા, અને તમે સદા વચન પાળનાર છો, તો અમારે શું અપૂર્ણ રહી ગયું છે?” તેઓ further કહે છે, “જેની દેહ વેદમય છે, એ માટે ગુરુના ઘરમાં રહેવું સર્વ શ્રેષ્ઠ આશીર્વાદ છે.” પછી, આ અધ્યાય ‘શ્રીદામાની વાર્તા’ પૂર્ણ થાય છે. આ પછી, શ્રી શુકદેવ કહે છે: “હરી, બ્રાહ્મણ સાથે વાત કરતાં, સર્વ જીવોના મનને જાણનારા, સ્મિત સાથે બોલ્યા.” શ્રીકૃષ્ણ, બ્રાહ્મણોમાં નિષ્ઠાવાન, પ્રેમભરી નજરથી બ્રાહ્મણને જોયા, અને સ્મિત સાથે પુછ્યા: “હે બ્રાહ્મણ, તમે તમારા ઘરેથી શું ભેટ લાવ્યા છો? ભક્તિથી લાવેલી નાની ભેટ પણ મને મહાન લાગે છે; પણ ભક્તિ વગર મોટી ભેટ મને ગમતી નથી.” શ્રીકૃષ્ણ further કહે છે, “જે કોઈ ભક્તિથી પાન, ફૂલ, ફળ કે પાણી આપે છે, હું શુદ્ધ હૃદયથી અપાયેલું સ્વીકારું છું.” બ્રાહ્મણ, ભગવાનના સમક્ષ, શરમાઈને, પોતાના હાથમાં રાખેલી મમરાની ભેટ God ને આપી શક્યા નહીં અને મૌન રહ્યા. શ્રીકૃષ્ણ, સર્વ જીવોમાં આત્માને જોવા વાળા, એ બ્રાહ્મણના આવવાનો કારણ સમજ્યા: “આ માણસ ધન માટે મારી પૂજા કરવા આવ્યો નથી; હવે, પત્ની અને મિત્રતાની today, આવ્યો છે; હું એને દુર્લભ ધન આપું.” એમ વિચારીને, કૃષ્ણ બ્રાહ્મણના ઘરેથી કપડામાં બાંધેલી મમરાની ભેટ લીધા, અને આશ્ચર્યથી પૂછ્યા: “આ શું છે?” પછી, તેઓ કહે છે, “મિત્ર, તું જે ભેટ મને લાવ્યો છે, એ મને અને સમગ્ર બ્રહ્માંડને તૃપ્ત કરે છે.” કૃષ્ણ એક મુઠ્ઠી મમરા ખાય છે, અને બીજી ખાવા માટે લે છે; એ સમયે, લક્ષ્મી, પરમેશ્વરની today, કૃષ્ણના હાથને પકડી લે છે અને કહે છે, “હે બ્રહ્માંડના આત્મા, આ એક ભેટ જ, જે તમારી pleasing માટે અપાય છે, એ જ સર્વ સંપત્તિ માટે પૂરતી છે.” બ્રાહ્મણ એ રાત અચ્યૂતના ઘરમાં વિતાવે છે, ખાય-પીએ, અને આનંદ અનુભવે છે, અને પોતાને સ્વર્ગમાં હોવાનું અનુભવ કરે છે. સવારે, સર્વના સન્માન અને પ્રેમથી, આનંદપૂર્વક પોતાના ઘર તરફ પાછા ફરે છે. એણે કૃષ્ણ પાસે ધન માંગ્યું નહોતું, અને કૃષ્ણે પણ એને આપ્યું નહોતું; છતાં, એ મહાન દર્શનથી સંતોષ પામે છે. બ્રાહ્મણ internally વિચારે છે: “હું તો કંગાળ છું, છતાં ભગવાનના ભક્તિનો અનુભવ કર્યો, કારણ કે લક્ષ્મી એના હૃદય પર આવીને બેઠી.” further, “હું તો ગરીબ અને પાપી, અને કૃષ્ણ તો સંપત્તિનો આધાર; હું માત્ર નામે બ્રાહ્મણ, છતાં એના હાથમાં embraced થયો.” એ further યાદ કરે છે, “હું શય્યામાં બેઠો, મિત્રની જેમ સ્નેહથી, રાણી દ્વારા બાળકની પંખાથી પંખાવાયો, અને ભગવાને પદસેવા જેવી utmost સેવા આપી.” બ્રાહ્મણ કહે છે, “સ્વર્ગ, મુક્તિ, પૃથ્વી પર ધન અને સર્વ સિદ્ધિઓનું મૂળ ભગવાનના પદની પૂજા છે.” પછી, એ internally વિચારે છે: “જો હું ધન પામું, તો કદાચ હું મદમાં આવીને ભગવાનને ભૂલી જાઉં; તેથી, કૃષ્ણે કૃપાથી મને વધારે ધન આપ્યું નથી.” એમ વિચારીને, બ્રાહ્મણ પોતાના humble ઘરને આવે છે, અને જોવે છે કે, તેના ઘરના today, સર્વ દિશામાં સૂર્ય, અગ્નિ અને ચંદ્રની જેમ તેજસ્વી વિમાનો (aerial palaces) છે. તે ઘરમાં અદ્ભુત બગીચા, વૃક્ષો, પક્ષીઓના સંગીત, અને તળાવમાં કમળ, જલકમળ અને નીલકમળ ખીલી રહ્યા છે. પુરુષ અને સ્ત્રીઓ, સુંદર અને મૃગ-શ્યામ આંખો ધરાવતી, ત્યાં છે; બ્રાહ્મણ internally વિચારે છે: “આ શું છે? કોણનું સ્થાન છે? કેવી રીતે આવ્યું?” જ્યારે એ વિચારી રહ્યો, ત્યારે દેવતાવત તેજસ્વી પુરુષ-સ્ત્રીઓ સંગીત અને વાદ્ય સાથે બ્રાહ્મણનું સ્વાગત કરે છે. એના આગમનની today, એની પત્ની, આનંદ અને ઉત્સાહથી ભરેલી, ઘરની બહાર આવી જાય છે, લક્ષ્મી જેવી, પોતાના ઘરમાંથી.