શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

શૌરીના તીક્ષ્ણ બાણો દ્વારા અગ્નિ સમાન તેજસ્વી શલ્વનો શસ્ત્ર, જે આકાશમાં મહામeteor જેવો ઝળહળતો હતો અને દિશાઓને પ્રકાશિત કરતો હતો, સો ટુકડામાં વિખૂટી પડ્યો. ત્યારબાદ કૃષ્ણે શલ્વને સોળ બાણોથી ઘાયલ કર્યો અને આકાશમાં ઉડતી સાઉભા નગર પર, જાણે સૂર્ય કિરણોથી પ્રકાશિત કરે તેમ, બાણોની ઝપટે વરસાવી. શલ્વે શારંગધારી શૌરીના ડાબા હાથ પર પ્રહાર કર્યો અને તેમના હાથમાંથી શારંગ ધનુષ તોડી નાખ્યું—આ દૃશ્ય અતિ આશ્ચર્યજનક હતું. આ દૃશ્ય જોઈ રહેલા જીવોમાં મોટો હાહાકાર મચી ગયો. સાઉભાના રાજા, ગર્જના કરતા, જનાર્દનને કહ્યું: “મૂર્ખ, તારી કારણે અમારા મિત્ર—મારા જમાઈ—સભામાં માર્યા ગયા, તેમની પત્ની અપહરણ થઈ, અને તું અવિચારી રીતે વર્ત્યો.” “આજે, તું જો મારી સામે ઊભો રહી શકે, તો તને તીક્ષ્ણ બાણોથી એ માર્ગે મોકલી દઈશ, જ્યાંથી પાછા ફરવું શક્ય નથી.” ભગવાને શલ્વને ઉત્તર આપ્યો: “વૃથાં boasts કરે છે, અવિચારી; તને મૃત્યુ તારી નજીક દેખાતી નથી. સાચા વીર તો પોતાના કૃત્યોમાં શૌર્ય બતાવે છે, શબ્દોમાં નહીં.” આમ કહી, ભગવાને ક્રોધથી પોતાની ભયંકર ગદા વડે શલ્વના છાતી પર પ્રહાર કર્યો; શલ્વ થરથરી ઊઠ્યો અને રક્ત ઉગાળી દીધું. જ્યારે ગદા પાછી ફેંકાઈ, શલ્વ અદૃશ્ય થઈ ગયો; થોડા ક્ષણે, એક માણસ અચ્યુત પાસે આવ્યો, વંદન કરી, રડતો, કહ્યું: “હું દેવકી દ્વારા મોકલાયો છું.” “કૃષ્ણ, કૃષ્ણ, મહાબાહુ, તારા પિતા, જે તને અતિ પ્રેમ કરે છે, શલ્વ અને તેના માણસો દ્વારા બાંધીને, પશુની જેમ લઈ જવામાં આવ્યા છે.” આ દુ:ખદ સમાચાર સાંભળી, કૃષ્ણ, પ્રેમથી અભिभૂત, માનવ સ્વભાવ ધારણ કરી, દુ:ખી અને કરુણ બની, સામાન્ય માણસની જેમ બોલ્યા: “મારા પિતા, શક્તિશાળી અને નિરાલસ રામ—જે દેવો અને દાનવો દ્વારા અજય છે—શલ્વ જેવા સામાન્ય માણસ દ્વારા કેવી રીતે લઈ જવામાં આવ્યા? આ તો ભાગ્યની શક્તિ છે.” જ્યારે ગોવિંદ આ રીતે બોલી રહ્યા હતા, ત્યારે સાઉભાના સ્વામી પ્રગટ થયા અને, કૃષ્ણને વાસુદેવ તરીકે લાવી, કહ્યું: “હમણાં તારો પિતા, જેના માટે તું આ દુનિયામાં જીવતો છે, હું તારા સામે જ મારવાનો છું. જો તું ભગવાન છે, તો તેને બચાવ, ઓ મૂર્ખ.” આમ કહી, આ માયાવિ શલ્વે તલવાર ખેંચી, અનકદુંદુભિનું મસ્તક કાપી, અને તેને લઈને આકાશમાં સાઉભા કિલ્લામાં પ્રવેશ કર્યો. થોડી ક્ષણ માટે કૃષ્ણ, પોતાના સ્વજનો વચ્ચે, સ્વાભાવિક પ્રેમથી વ્યથિત થયા. પણ તરત જ તેમણે સમજ્યું કે આ શલ્વ દ્વારા માયા (માયાવિ)ની today conjured થયેલી ભ્રમ છે. યુદ્ધભૂમિમાં જાગે ત્યારે અચ્યુતને ત્યાં કોઈ દૂત કે પિતાનું શરીર દેખાયું નહીં; જાણે સ્વપ્નમાંથી જાગ્યા હોય, તેમણે શલ્વને આકાશમાં, સાઉભા પર, યુદ્ધ માટે તૈયાર જોયા. કેટલાક ઋષિઓ આવા પ્રસંગોનું વર્ણન કરે છે, પણ જો તેમના શબ્દો પરસ્પર વિરુદ્ધ હોય, તો સ્પષ્ટ છે કે તેઓ સાચી સ્મૃતિમાં નથી. અવિદ્યા પરથી ઉત્પન્ન થયેલા દુ:ખ, ભ્રમ, મમતા, ભય—અને તારી અવિભાજ્ય જ્ઞાન, અવિનાશી વિદ્યા અને ભગવાનત્વ—આ બંને કઈ રીતે એકસાથે રહી શકે? ભગવાનના ચરણોમાં સેવા અને આત્મજ્ઞાન પ્રાપ્ત કરીને, વિદ્વાન લોકો અનાદિ અહંકારનો બંધન છોડી દે છે; તેઓ પોતાના અનંત ભગવાનત્વને પ્રાપ્ત કરે છે—અને જે સર્વોચ્ચ સુધી પહોંચે છે, તેને ભ્રમ કે દુ:ખ કઈ રીતે સ્પર્શી શકે? પછી, શલ્વે અનેક શસ્ત્રોથી હુમલો કર્યો, ત્યારે મહાવીર કૃષ્ણે પોતાના બાણોથી શલ્વના કવચ, ધનુષ, મુકુટ તોડી નાખ્યા અને ગદાથી શત્રુની સાઉભા નગરને ચકનાચૂર કરી નાખી. કૃષ્ણની ગદાનો પ્રહાર થતાં, સાઉભા હજાર ટુકડામાં પાણીમાં પડી ગઈ. શલ્વે તેને ત્યજી, ગદા લઈને જમીન પર ઊભો થયો અને ઝડપથી અચ્યુત પર તૂટી પડ્યો. શલ્વ ગદાથી હુમલો કરવા આવ્યો, ત્યારે કૃષ્ણે તીક્ષ્ણ બાણથી તેનો હાથ કાપી નાખ્યો. પછી, કૃષ્ણે પોતાનું અદભુત ચક્ર, જે સમાપ્તિના સૂર્ય જેવું તેજસ્વી હતું, લઈને શલ્વને, જાણે પૂર્વ પર્વત પરથી ઉગતા સૂર્ય જેવો, મારવા તૈયાર થયા. એ ચક્ર વડે, હરિએ માયાવિ શલ્વનું મસ્તક—earrings અને crown સાથે—કાપી નાખ્યું, જેમ ઇન્દ્રે વૃત્રાસુરને વજ્રથી મારો હતો. મનુષ્યોમાં 'અલાસ!' નો ઉદગાર થયો. જ્યારે એ દુષ્ટ શલ્વ પડ્યો અને સાઉભા પણ ગદાથી નષ્ટ થઈ, ત્યારે દેવો દ્વારા આકાશમાં દમરૂ વગાડવામાં આવ્યા. દંતવક્ર, પોતાના મિત્રના બદલો લેવા માટે, ક્રોધથી આગળ આવ્યો. અત્યંત પવિત્ર અને મહાન ભાગવત પુરાણના દશમ સ્કંધના દ્વિતીય ભાગમાં, 'શલ્વવધ' નામના સત્તરમું અધ્યાય અહીં પૂર્ણ થાય છે. પછી, દંતવક્ર અને વિદુરથનો સંહાર, અને બલરામ દ્વારા સુતનું મસ્તક કાપવું—આ રીતે અઠ્ઠાવું અધ્યાય શરૂ થાય છે. શુકદેવે કહ્યું: શિશુપાલ, શલ્વ, પૌન્દ્રક અને અન્ય દુષ્ટો—even after leaving this world—કૃષ્ણ દ્વારા પણ પરમ મિત્રતા પ્રાપ્ત કરી. પછી, એક પદાતી, ગદા લઈને, પૃથ્વીને ધ્રૂજાવી, અતિ શક્તિશાળી, ક્રોધથી આગળ આવ્યો. તેને આવતો જોઈ, કૃષ્ણે તરત ગદા પકડી, રથમાંથી કૂદીને, જાણે મહાસાગર કિનારે આવે તેમ, સામનો કર્યો. કરૂષ રાજાએ ગદા ઊંચી કરીને, અહંકારથી, મુકુન્દને કહ્યું: “મહાભાગ્યે, આજે તું મારી નજરમાં આવ્યો છે.” “તુ તો અમારો મામા છે, કૃષ્ણ, છતાં તું પોતાના મિત્ર અને સહાયને મારી નાખવા ઈચ્છે છે. તેથી, ઓ મૂર્ખ, હું તને મારી ગદાથી, વજ્ર જેવી, મારવાનો છું.” “પછી હું મારો ઋણ ચૂકવી દઈશ, મિત્રમાં મિત્ર, શરીરમાં રહેલા રોગને નષ્ટ કરવાથી જેમ, શત્રુ જેવો સંબંધીને મારવાથી.” આમ, દંતવક્રે તીક્ષ્ણ શબ્દોથી કૃષ્ણ પર પ્રહારો કર્યો, જાણે હાથીને અંકુશથી ઉકેરાય, અને ગદાથી કૃષ્ણના માથા પર પ્રહાર કર્યો, સિંહ જેવો ગર્જના કરતા. યાદુઓમાં શ્રેષ્ઠ કૃષ્ણ, યુદ્ધભૂમિમાં ગદાનો પ્રહાર સહન કરીને, અચળ રહ્યા; અને પોતે, ગદા કૌમોદકી વડે, દંતવક્રના છાતી પર પ્રહાર કર્યો. ગદાના આ ઘા થી દંતવક્રનું હૃદય તૂટી ગયું, મોંમાંથી રક્ત વહાવા લાગ્યું; વાળ, હાથ, પગ ફેલાવી, તે નિ:શ્વાસ પડી ગયો. પછી, એક અતિ સૂક્ષ્મ અને અદભુત તેજ, દંતવક્રમાંથી, બધાના નજર સામે, કૃષ્ણમાં પ્રવેશ્યું—જેમ શિશુપાલના સંહારમાં થયું હતું. વિદુરથ, દંતવક્રનો ભાઈ, દુ:ખથી વ્યથિત, તલવાર અને ઢાલ લઈને, ક્રોધથી, કૃષ્ણને મારવા આગળ આવ્યો. તે દોડતો આવ્યો, ત્યારે કૃષ્ણે, તીક્ષ્ણ ધારવાળા ચક્રથી, તેની મુકુટ અને કુંડલ સહિત, માથું કાપી નાખ્યું. આ રીતે, કૃષ્ણે શલ્વ, સાઉભા, દંતવક્ર અને તેના ભાઈ—અન્ય માટે અસહ્ય શત્રુઓ—નો સંહાર કર્યો; દેવો અને મનુષ્યો દ્વારા તેઓ વખાણાયા. એ પ્રસંગે, ઋષિઓ, સિદ્ધો, ગંધર્વો, વિદ્યાાધરો, મહાન સર્પો, અપ્સરાઓ, પિતૃગણો, યક્ષો, કિન્નરો અને ચારણો—એ બધા દ્વારા ભગવાનની સ્તુતિ થઈ. —આ ભગવાન શ્રી કૃષ્ણની અવિનાશી વિજય અને દૈવી લીલા છે, જે પવિત્ર ભાગવત પુરાણમાં વર્ણવાય છે.