શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

યાદવોના પ્રભુ શ્રીકૃષ્ણ દ્વારા માન પામેલા મહર્ષિએ, કૃષ્ણને હૃદયમાં સ્થિર કરી, આકાશ માર્ગે વિદાય લીધા. તેમના નિશ્ચયને સાંભળીને, મુકુંદે, જે ભગવાનના દર્શનથી તૃપ્ત હતા, યોગ્ય અર્પણો લાવ્યા. શ્રીકૃષ્ણે રાજદૂતને આનંદિત કરતા કહ્યું: “ડરશો નહીં, દૂત! તમારું કલ્યાણ થાય. હું મગધને વિનાશ કરીશ.” દૂત આ રીતે આશ્વાસિત થઈ, રાજાઓને સંદેશા પહોંચાડવા ગયો; તેઓએ પણ શૌરીના દર્શન કર્યા, જેમને તેઓ મુક્ત કરવા ઇચ્છતા હતા. પછી હરીએ આનાર્ત, સૌવીર, મરુ અને વિનાશન પ્રદેશો પાર કર્યા, પર્વતો અને નદીઓ વિતાવ્યા, શહેરો, ગામ અને ગૌશાળાઓમાં આવ્યા. મુકુંદે દૃષદ્વતી અને સરસ્વતી નદીઓ પાર કરી, પંચાલ, પછી માત્સ્ય અને અંતે શક્રપ્રસ્થ પહોંચ્યા. શ્રીકૃષ્ણના આગમનની વાત સાંભળીને, સર્વના પ્રિય અને દુર્લભ રાજા, પોતાના ગુરુઓ અને મિત્રોને લઈને ખુશીથી બહાર આવ્યા. ગીત, વાદ્ય અને બ્રાહ્મણોના ઉંચા સ્તુતિસ્વર સાથે, રાજા હૃષીકેશ પાસે પૂજા ભાવથી આવ્યા, જેમ કે પ્રાણ જીવનમાં સમાય છે. પાંડવોએ, લાંબા સમય પછી પોતાના પ્રિય મિત્ર કૃષ્ણને જોઈ, હૃદયમાં પ્રેમથી ભરાઈ, વારંવાર તેમને લગાડી embraced. મુકુંદના spotless શરીરને બંને હાથથી લગાડી, રાજા દુ:ખથી મુક્ત થઈ, અતિશય આનંદ પામ્યા; આંખોમાં આંસુ, શરીરે રોમાંચ, અને જગતના બધા વિચારો ભૂલી ગયા. ભીમ પણ આનંદથી, માતરપક્ષના ભાઈ કૃષ્ણને લગાડી embraced; અને યુધિષ્ઠિર, નકુલ, સહદેવ—all, હૃદયમાં પ્રેમથી, અચ્યૂતને embraced, આંખોમાંથી આંસુ વહાવ્યા. અર્જુને embraced કર્યા બાદ, કૃષ્ણે દ્વિભ્રાતાઓને અભિવાદન આપ્યા, અને બ્રાહ્મણો તથા વડીલોને પણ યોગ્ય સન્માન આપ્યું. કૃષ્ણે કુરુ, સૃંજય, કૈકેય, અને રથીઓ, ભાટો, ગંધર્વો, ગીતકારો, સલાહકારો—allને સન્માન આપ્યું. ઢોલ, શંખ, નગરા, વીનાઓ, વાંસળી અને ગૌશંખના અવાજે, બ્રાહ્મણોએ કમલનયન કૃષ્ણની સ્તુતિ કરી, નૃત્ય અને ગીતથી આનંદ વ્યક્ત કર્યો. મિત્રો અને પ્રસિદ્ધિમાં શ્રેષ્ઠ એવા શ્રીકૃષ્ણ, સર્વ તરફથી પ્રશંસિત, શોભાયમાન શહેરમાં પ્રવેશ્યા. માર્ગ પર હાથીઓના સુગંધિત પાણી છાંટવામાં આવ્યું, રંગીન ધ્વજ, સોનાના દ્વાર, પૂર્ણ કળશ—અને નવા વસ્ત્ર, આભૂષણ, પુષ્પમાળામાં શોભાયમાન પુરુષ-સ્ત્રીઓએ શહેરને સુગંધથી ભર્યું. શ્રીકૃષ્ણે શહેરમાં સુંદર ઘરો, તેજસ્વી દીવો, અર્પણ, લહેરાતા ધ્વજ, સોનાના કળશ, અને ચાંદીના શિખરો—આ બધું જોયું. શ્રીકૃષ્ણના આગમનની વાત સાંભળીને, યુવાન સ્ત્રીઓ, ઉત્સુકતા અને પ્રેમથી, પોતાનું કામ, પતિ, બધું છોડીને રાજમાર્ગે રાજાને જોવા દોડી આવી. એ સ્થળે, હાથી, ઘોડા, રથ અને પગદળ—ભીડમાં, સ્ત્રીઓએ, પોતાના ઘરમાંથી કૃષ્ણ અને તેમની પત્નીઓને જોઈ, પુષ્પો વિખેર્યા, મનથી embraced કર્યા, અને સ્મિતભરી નજરે શુભ સ્વાગત કર્યું. મુકુંદની પત્નીઓના દર્શને, સ્ત્રીઓએ કહ્યું: “ચંદ્ર પાસે તારાઓ જેવી, શું તેમને કશું ઓછું છે? કૃષ્ણના આંખો, સ્મિત અને રમૂજી નજરે આનંદનો ઉત્સવ છે.” શહેરવાસીઓ, શુભ અર્પણ લઈને, કૃષ્ણના પૂજન માટે આવ્યા; શ્રેષ્ઠ લોકો, પાપમુક્ત થઈ, યોગ્ય રીતે કૃષ્ણની પૂજા કરી. મુકુંદ, આંતરકક્ષાની સ્ત્રીઓ દ્વારા પ્રેમ અને શ્રદ્ધા સાથે સ્વાગત પામી, રાજમહેલમાં પ્રવેશ્યા. પૃથાએ, પોતાના ભાઈના પુત્ર અને ત્રણ લોકના ભગવાન કૃષ્ણને જોઈ, પ્રેમથી ભરાઈ, પથારેથી ઊભી થઈ, પુત્રવધૂઓ સાથે embraced કર્યા. રાજાએ, દેવોના ભગવાન ગોવિંદને માનથી ઘર લાવ્યા, અને આનંદથી એટલા overwhelmed થયા કે, પૂજામાં શું કરવું તે પણ ભૂલી ગયા. કૃષ્ણે પિતૃપક્ષ અને માતૃપક્ષની પુત્રી, ગુરુઓને અભિવાદન આપ્યો; અને પોતે, રાજા તથા બહેન દ્વારા greeted થયા. સાસુના સૂચનથી, કૃષ્ણ અને તેમની પત્નીઓએ રુક્મિણી, સત્યા, ભદ્રા, જાંબવતીને સન્માન આપ્યું. કાળિન્દી, મિત્રવિંદા, શૈબ્યા, નાગ્નજિતી અને અન્ય સદ્ગુણવંતી સ્ત્રીઓને પણ વસ્ત્ર, પુષ્પમાળા, આભૂષણ વગેરેથી સન્માન આપ્યું. રાજા યુધિષ્ઠિરે, જનાર્દન, તેમની સેના, સેવકો અને પત્નીઓને સારી રીતે રહેવાની વ્યવસ્થા કરી, વારંવાર આતિથ્ય આપ્યું. અગ્નિને ખાંડવ વનથી તૃપ્ત કર્યા પછી, અને માયાને મુક્ત કરી, જેમણે રાજા માટે દિવ્ય સભા બનાવેલી, કૃષ્ણે ઘણા મહિના સુધી રાજાને પ્રસન્ન કરવા માટે, રથમાં ફાળગુન સાથે, યોદ્ધાઓથી ઘેરાયેલા, ફર્યા. આ રીતે, દશમ સ્કંધના દ્વિતીય અર્ધના એકસત્તરમા અધ્યાય 'કૃષ્ણનું ઇન્દ્રપ્રસ્થ ગમન' પૂર્ણ થાય છે. શુકદેવે કહ્યું: એક વખત, સભામાં, ઋષિ, બ્રાહ્મણ, ક્ષત્રિય, વૈશ્ય અને પોતાના ભાઈઓથી ઘેરાયેલા, યુધિષ્ઠિર બેઠા હતા. ગુરુઓ, કુળના વડીલો, સગાં અને સંબંધીઓ સાંભળતા, તેમણે કહ્યું: “હે ગોવિંદ, રાજસૂય યજ્ઞ દ્વારા, હું તમારી મહિમાથી પૂજા કરવા ઈચ્છું છું; હે ભગવાન, કૃપા કરીને આ વ્યવસ્થા કરો.” “જેઓ સતત તમારા પગલાંમાં ચાલે છે, ધ્યાન કરે છે, શુદ્ધ છે, સ્તુતિ કરે છે અને અશુભતા નાશ કરે છે, હે કમલનાભ, તેઓ સંસારથી મુક્તિ પામે છે; જો તેઓ આશીર્વાદ ઈચ્છે, તો એ પણ તમે જ આપી શકો—બીજું કોઈ નથી.” “હે દેવાધિદેવ, તમારા કમલપાદના સેવાથી, જગતને એ ફળ અહીં જ જોવા મળે; પૂજક અને અપૂજક બંનેમાં, હે મહાબલ, કુરુ અને સૃંજયોની સાચી સ્થિતિ દર્શાવો.” “હે સર્વના આત્મા, તમે સર્વેમાં સમાન છો, સ્વ-પરનો ભેદ નથી; તમારી કૃપા, કલ્પવૃક્ષ જેવી, સેવા પ્રમાણે મળે છે, બીજું ક્યારેય નહીં.” શ્રીકૃષ્ણે કહ્યું: “હે રાજા, દુશ્મનોના વિનાશક, તમારો નિશ્ચય યોગ્ય છે; એથી તમારો શુભ પ્રસિદ્ધિ સર્વ જગતમાં પ્રસરે.” “આ મહાયજ્ઞ ઋષિ, પિતૃ, દેવ, મિત્ર—even અમને અને સર્વે જીવોને પણ ઇચ્છિત છે.” “તમારે સર્વે રાજાઓને જીતીને, જગતને પોતાના નિયંત્રણમાં લાવી, જરૂરી સામગ્રી એકત્ર કરી, મહાયજ્ઞ કરવો.” “હે રાજા, તમારા ભાઈઓ લોકપાલોના અંશથી જન્મેલા છે; હું તમારે જીતાઈ ગયો છું, કારણ કે તમે સ્વનિયંત્રણ ધરાવો છો; જે સ્વનિયંત્રણથી વિહોણા છે, તેઓ મને જીતવા અસમર્થ છે.