શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

અવિમુક્તમાં ભગવાન પ્રસન્ન થયા અને તેમણે સુદક્ષિન્નને એક વરદાન આપ્યું. સુદક્ષિન્ને પોતાના પિતાના હત્યા કરનારને સંહાર કરવા માટે જરૂરી ઉપાયનું વરદાન માગ્યું. ભગવાને કહ્યું: "બ્રાહ્મણો અને યજ્ઞકર્તા સાથે દક્ષિણાગ્નિની પૂજા કરીને અભિચાર વિધિ કર, એ અગ્નિ, ભૂતોથી ઘેરાયેલો—અધર્મી સામે વપરાય તો તારા ઇચ્છિત ફળ આપશે." ભગવાનના આ ઉપદેશ પ્રમાણે, સુદક્ષિન્ને કૃષ્ણ સામે અભિચાર યજ્ઞ કર્યો અને વ્રતનું પાલન કર્યું. યજ્ઞકુંડમાંથી એક ભયાનક, અગ્નિરૂપ પ્રાણી પ્રગટ થયું—તેના તાંબડી-લાલ વાળ અને દાઢી, આંખોમાંથી આગની જ્વાળાઓ વહેતી, ભયાનક દાંત, કઠોર ભ્રૂ, કર્કશ મોઢું, પોતાની જીભથી હોઠ ચાટતો, નિર્વસ્ત્ર, જ્વલંત ત્રિશૂલ હલાવતો અને ગર્જન કરતો હતો. તેના પગ પામના વૃક્ષ જેટલા મોટા, ધરા ધ્રુજાવતો, ભૂતોની ટોળીથી ઘેરાયેલો, તમામ દિશાઓ દહન કરતી રીતે દ્વારકાની તરફ આગળ વધ્યો. દ્વારકાના વાસીઓ એ ભયાનક અભિચાર અગ્નિને આવતો જોઈને deerની જેમ ભયભીત થઈ ગયા. તેઓ ભગવાન કૃષ્ણ પાસે દોડીને ગયા, જે સભામાં পাশા રમતા હતા, અને રડતાં કહ્યું: "ત્રિલોકીના સ્વામી! શહેરને દહન કરતી આગથી અમને બચાવો!" ભગવાને તેમની ભયાવસ્થા જોઈ, હસીને કહ્યું: "ભય ન રાખો, હું તમારો રક્ષક છું." સર્વવ્યાપી ભગવાન, સર્વના આંતર-બાહ્ય સાક્ષી, મહેશ્વર દ્વારા કરાયેલા અભિચારને ઓળખી ગયા અને તેને નિષ્ફળ કરવા માટે પોતાના બાજુમાં ઊભેલા સુદર્શન ચક્રને આજ્ઞા આપી. સુદર્શન ચક્ર દસ કરોડ સૂર્ય જેવો તેજ ધરાવતા, પ્રલયની અગ્નિ જેવી જ્વલંત, પોતાના પ્રકાશથી આકાશ, ધરા અને દિશાઓ પ્રકાશિત કરી, કૃષ્ણના શસ્ત્ર તરીકે એ અગ્નિપ્રાણીને દમન કરી દીધું. રાજા, એ યજ્ઞથી ઉત્પન્ન થયેલ અગ્નિપ્રાણી, ચક્રના પ્રભાવથી પરાજય પામીને પલટી પડ્યું; પછી વારાણસીમાં પ્રવેશ કરીને, સુદક્ષિન્ન અને તેના યજ્ઞકર્તા બ્રાહ્મણોનો સંહાર કર્યો—એ જ અભિચાર, જે તેમણે કર્યું હતું, તેમના પર જ ફરી આવ્યો. પછી, વિષ્ણુનો ચક્ર વારાણસીમાં પ્રવેશ કર્યો; એ શહેરના મહેલ, સભા, બજારો, દ્વાર, મિનાર, અનાજના ગોડાઉન, ખજાનાં, હાથી, ઘોડા, રથ, અનાજથી ભરેલી—all દહન કરી નાખ્યા. આ બધું દહન કરી, વિષ્ણુનો સુદર્શન ચક્ર ફરીથી કૃષ્ણના બાજુમાં આવી ઊભો રહ્યો. જે કોઈ શ્રદ્ધાપૂર્વક, એકાગ્ર મનથી ભગવાનના આ વિક્રમોની કથા વાંચે કે સાંભળે, તે સર્વ પાપોથી મુક્ત થાય છે. પરીક્ષિત રાજાએ પુછ્યું: "શુકદેવજી, રામના અજોડ વિક્રમોની વાર્તા ફરીથી કહો—એ અસીમ, અનંત ભગવાને બીજું શું કર્યું?" શુકદેવજી કહે છે: એક વાનર હતો, દ્વિવિદ નામે, જે નરકાસુરનો મિત્ર, સુગ્રીવનો મંત્રી અને માઇન્દાનો ભાઈ હતો. એ પોતાના મિત્રના વેર લેવા માટે દેશમાં વિનાશ લાવ્યો—શહેર, ગામ, વસાહતો, ગોપોના પાળાઓમાં આગ લગાવી. ક્યારેક, પર્વતો ઉખાડી, પ્રદેશોમાં ફેંકી, ખાસ કરીને અનર્તમાં, જ્યાં હરિ રહ્યો હતો, ત્યાં વધુ વિનાશ કર્યો. ક્યારેક, સમુદ્રની વચ્ચે ઊભો રહી, પોતાના હાથથી પાણી ઉંચું કરી, કિનારા પરના પ્રદેશોને ડૂબાડી દીધા; તે દસ હજાર હાથીઓ જેટલી શક્તિ ધરાવતો હતો. મહાન ઋષિઓના આશ્રમો તોડી નાખ્યા, વૃક્ષો તોડી, દુરાચારથી યજ્ઞ અગ્નિમાં મૂત્ર અને વિસર્જન કરી, પાવનતા ભંગ કરી. ગર્વથી, પુરુષો અને સ્ત્રીઓને પકડી, પર્વતની ગુફાઓ અને ખીણોમાં ફેંકી, પછી પથ્થરથી દબાવી, જેમ કારીગર જીવડાં દબાવે છે. એ રીતે, દેશોમાં વિનાશ અને સ્ત્રીઓની અમાનવતા કરતાં, તેણે મીઠી ગાન સાંભળી, રૈવતક પર્વત પર ગયો. ત્યાં તેણે રામ—યદુઓના સ્વામી—ને કમળમાળાથી શોભિત, સર્વાંગ સુંદર, સ્ત્રીઓની ટોળી વચ્ચે જોયા. તે રામને, વરુણી પીવાથી આંખો અસ્થિર, મદ-મસ્ત હાથી જેવો તેજસ્વી, સંગીત ગાતા જોયા. દ્વિવિદ એ વૃક્ષ પર ચડી, ડાળીઓ હલાવી, અવાજો કરી, પોતાનું ધ્યાન ખેંચ્યું. વાનરનું ઉદ્ભટ વર્તન જોઈ, રમૂજી અને હસણાર સ્ત્રીઓ, બલરામની સખીઓ, હસી ઉઠી. વાંદરાએ માટી અને અન્ય વસ્તુઓ ફેંકી, પાછળથી પોતાનું પીઠ બતાવ્યું, અને રામ જોઈ રહ્યા હતા. પછી, બલરામ—પ્રહારોમાં અગ્રણી—કુપિત થઈ, પથ્થર ફેંક્યું; પણ વાંદરાએ પથ્થર ચકમાવી, વાઇનની હાંડી પકડી લીધી. હાંડી પકડી, ચતુર વાંદરાએ મજાક કરી, હસતાં બલરામને ઉશ્કેર્યા; દુશ્ટતાથી હાંડી ફોડી, બલરામના વસ્ત્રો છાંટ્યા. ગર્વ intoxicationથી બલરામને અણગમો કર્યો; એ disrespect અને પ્રદેશોમાં થયેલા વિનાશ જોઈ— બલરામે ગુસ્સે, દંડ અને હલ પકડી, દુશ્મનને મારવા તત્પર થયા; પણ દ્વિવિદ, મહાબલી, એક વિશાળ વૃક્ષ ઉઠાવી, ઝડપથી બલરામના માથા પર ફેંક્યું; પણ સંકર્ષણ અડગ, પર્વત પર ઉપરથી પ્રહાર થાય તેમ, અચળ રહ્યા. બલરામે વૃક્ષ પકડી, દંડથી વાંદરાને માર્યું; એ પ્રહારથી દ્વિવિદનું કંકાળ ભાંગી ગયું, લોહી વહેવા લાગ્યું. લાલ ઓખરથી રંગાયેલા પર્વત જેવો, એ પ્રહારોની ચિંતા ન કરી; ફરી બીજું વૃક્ષ પકડી, ડાળીઓ જોરથી તોડી. એથી, ફરીથી બલરામને જોરદાર પ્રહાર કર્યો, પણ બલરામે એ વૃક્ષને સો વાર ટુકડા કરી નાખ્યું; પછી બીજું વૃક્ષ ઉઠાવી, ગુસ્સે પ્રહાર કર્યો, એ પણ સો વાર ટુકડા થયું. આ રીતે, ભગવાન સાથે ઝઘડતાં, દરેક વૃક્ષ નાશ થતાં, એ આસપાસના બધા વૃક્ષ ઉખાડી, જંગલને વૃક્ષવિહીન કરી નાખ્યું. પછી, બલરામ પર ગુસ્સે થઈ, પથ્થરોની ઝપટ છોડ્યા; પણ બલરામે દંડથી બધાં પથ્થરો effortless crush કરી નાખ્યા. વાંદરાઓના સ્વામી, પોતાના હાથ પામના વૃક્ષ જેવા બનાવી, મુઠ્ઠી બનાવી, રોહિણીપુત્ર પાસે જઈ, બંનેથી છાતી પર પ્રહાર કર્યો. પણ યદુઓના અગ્રણી, દંડ અને હલ છોડી, ગુસ્સે બંને હાથથી પકડી, ગળાની હાડકીને દબાવી, દ્વિવિદ ધરતી પર પડી, લોહી ઉલટી. આ રીતે, ભગવાન બલરામે દુશ્ટ વાંદરાનો સંહાર કર્યો; ભગવાનના આ વિક્રમો અને કથાઓ સાંભળવાથી સર્વ પાપનો નાશ થાય છે.