શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

પૌંડ્રકએ શ્રીકૃષ્ણનું નામ પોતાના પર ખોટી રીતે ધારણ કર્યું હતું. ત્યારે કૃષ્ણે તેને કહેવું શરૂ કર્યું: "હે મૂર્ખ, હું તે નામ, જે તું ખોટી રીતે મારા પર મૂક્યું છે, ત્યજી દઈશ. જો મને યુદ્ધની ઈચ્છા ન હોય, તો આજે હું તારી શરણમાં આવીશ." આ રીતે, શ્રીકૃષ્ણે તીક્ષ્ણ તીક્ષ્ણ બાણોથી પૌંડ્રકના રથને નષ્ટ કરી દીધો અને પછી ઇન્દ્રે પરવતને વજ્રથી ફાડી નાખે એ રીતે, રથનું ચક્ર લઈ પૌંડ્રકનું માથું કાપી નાખ્યું. એ જ રીતે, કૃષ્ણે કાશી ના રાજાનું માથું પણ બાણોથી તેની દેહથી અલગ કરી, અને એ માથું કાશી શહેરમાં ફેંકી દીધું, જેમ પવન કમળની કળીને છોડી દે છે. આ રીતે, ઈર્ષ્યા પૌંડ્રક અને તેની સહાયતા કરનાર કાશીપતિને મારીને, હરિ દ્વારકા તરફ પરત ફર્યા, અને સિદ્ધગણ અમૃત સમાન કથાઓ ગાતા હતા. જે કાશીપતિ સતત ભગવાનના ધ્યાનમાં તલિન રહ્યો, બંધનોથી મુક્ત થયો અને હરિની જાકૃતિ ધારણ કરી, એ અંતે હરિમાં લીન થઈ ગયો. રાજમહેલના દ્વાર પાસે, કાશીપતિનું કાપેલું માથું, કાનમાં કુંડલ પહેરેલું, જોઈને લોકો ચકિત થઈ ગયા: "આ કોણ છે? આ ચહેરો ક્યાંનો છે?" જ્યારે કાશીપતિના માથાને ઓળખી લીધું, ત્યારે તેની રાણીઓ, પુત્રો, સંબંધીઓ અને નાગરિકો દુઃખથી રડવા લાગ્યા: "હાય, રાજા મરી ગયા! આપણો રક્ષક હવે નથી!" પછી, રાજાના પુત્ર સુદક્ષિણાએ પિતાના અંતિમ સંસ્કાર કર્યા અને મનમાં સંકલ્પ કર્યો: "હું પિતાના હત્યારાને નષ્ટ કરી, પિતાને શ્રદ્ધાંજલિ આપીશ." આ સંકલ્પ સાથે, સુદક્ષિણાએ પોતાના પુજારી સાથે મહેશ્વરનું ઊંચા ભક્તિથી પૂજન કર્યું. અવિમુક્તમાં pleased થયેલા ભગવાને તેને વરદાન આપ્યું; સુદક્ષિણાએ એ વરદાન માંગી લીધું – પિતાના હત્યારાને નષ્ટ કરવાનો ઉપાય. ભગવાને કહ્યું: "બ્રાહ્મણો અને યજમાન સાથે દક્ષિણ અગ્નિનું પૂજન કરો, અને અભિચાર વિધિ કરો; એ અગ્નિ, ભૂતગણોથી ઘેરાયેલ…" "…અધર્મી પર વાપરશો, તો તું જે ઈચ્છે છે, એ પૂર્ણ થશે." એ રીતે શીખવી, સુદક્ષિણાએ કૃષ્ણ સામે અભિચાર વિધિ કર્યું, નિયમ પાળીને. પછી, યજ્ઞકુંડમાંથી ભયંકર embodied અગ્નિ પ્રગટ થયો, તાંબાં જેવું લાલ વાળ અને દાઢી, આંખોમાંથી અગ્નિની ધારા વહેતી. તે ભયાનક દાંત, ભયંકર ભ્રૂ, કઠોર મોઢું, પોતાની જ જીભથી હોઠ ચાટતો, નિર્વસ્ત્ર, જ્વલંત ત્રિશૂલ હલાવતો, ભયજનક અવાજ કરતો… એના પગ પાંદડા જેટલા મોટા, ધરતીને હલાવી રહ્યો, ભૂતગણોથી ઘેરાયેલો, તમામ દિશાઓને દહન કરતો, દ્વારકા તરફ આગળ વધી રહ્યો. દ્વારકાવાસીઓએ એ જાદુઈ અગ્નિને આવતો જોઈ, ભયથી deer જેવા થઈ ગયા, જેમ વનમાં આગ લાગતી હોય. ભયથી, તેઓ સભામાં પાંસે dice રમતા ભગવાન પાસે ગયા અને બોલ્યા: "હે ત્રણ લોકના સ્વામી, શહેરને દહન કરતી આગથી અમને બચાવો!" શ્રીકૃષ્ણે તેમની દુઃખી અવસ્થાને સાંભળી, અને પોતાના લોકોએ ભય પામતા જોઈ, હસીને કહ્યું: "ડરશો નહીં; હું તમારો રક્ષક છું." આપણે સર્વત્ર વ્યાપક, અંદર-બહાર સર્વ સाक्षી ભગવાને મહેશ્વર દ્વારા કરાયેલ અભિચાર જાણ્યો, અને તેને અટકાવવા માટે પોતાના બાજુએ ઉભેલા સુદર્શન ચક્રને આજ્ઞા આપી. એ ચક્ર, દસ મિલિયન સૂર્યો જેવું જ્વલંત, પ્રલયકાળની અગ્નિ જેવી તેજસ્વી, પોતાની જ પ્રકાશથી આકાશ, દિશાઓ અને ધરતીને તેજસ્વી કરી, પછી મુકુન્દના શસ્ત્ર તરીકે એ જાદુઈ અગ્નિને subdued કર્યું. હે રાજન, એ યજ્ઞથી સર્જાયેલ અગ્નિ, ચક્રધારીના શસ્ત્રથી ઘાયલ થઈ, પરાજય પામીને, વારાણસીમાં પ્રવેશી, સુદક્ષિણ અને તેના પુજારીઓને દહન કરી નાખ્યું – જે અભિચાર તેમણે કર્યો હતો, એ જ તેમના પર વળીને આવી. પછી, વિષ્ણુનું સુદર્શન ચક્ર વારાણસીમાં પ્રવેશ્યું, જ્યાં મહેલ, સભા, બજાર, દ્વાર, મિનાર, અનાજના ભંડાર, ખજાના, હાથી, ઘોડા, રથ અને અનાજથી ભરેલી દુકાનો હતી. વહાં, ચક્રે આખી વારાણસીને દહન કરી, પછી ફરીથી flawless deeds કરનારા કૃષ્ણની બાજુએ આવી ઊભું થયું. જે કોઈ મનને એકાગ્ર કરી, ભગવાનની આ કથા કહે છે અથવા સાંભળે છે, તે સર્વ પાપોથી મુક્ત થાય છે. પરીક્ષિત રાજાએ પુછ્યું: "હું ફરીથી રામના અજોડ, અપરિમિત, અનંત પરાક્રમ વિશે સાંભળવા ઈચ્છું છું – એ મહાન ભગવાને બીજું શું કર્યું?" શુકદેવે કહ્યું: એક વાનર હતો, દ્વિવિદ નામે, જે નરકાસુરનો મિત્ર, સુગ્રીવનો મંત્રી અને માઇંદનો બહેન હતો. એ વાનર, પોતાના મિત્રનો બદલો લેવા, ધરતી પર વિનાશ લાવ્યો – શહેરો, ગામો, વસાહતો અને ગોપગૃહોમાં આગ લગાવી. ક્યારેક, પર્વતો ઉખાડી, એથી પ્રદેશોને કચડી નાખતો – ખાસ કરીને અનર્તમાં, જ્યાં હરિ, તેના મિત્રના હત્યારા, નિવાસ કરતા. ક્યારેક, સમુદ્રના મધ્યમાં ઊભો રહી, પોતાના હાથથી પાણી ઊંચું કરીને કિનારાના પ્રદેશોને ડૂબાડી નાખતો, દસ હજાર હાથીઓ જેટલી શક્તિ ધરાવતો. એ મહાન વાનરે ઋષિગણોના આશ્રમોનો વિનાશ કર્યો, વૃક્ષો તોડ્યા, અને દુષ્ટતાથી યજ્ઞ અગ્નિને મૂત્ર અને વિસર્જનથી અપવિત્ર કર્યો. ગર્વીલા, એ પુરુષો અને સ્ત્રીઓને પકડીને પર્વતની ગુફાઓ અને ખીણોમાં ફેંકી દેતો, પછી પથ્થરો વડે તેમને કચડી નાખતો, જેમ કોઈ કારીગર જીવાતને કચડી નાખે. એ રીતે, એ વાનર ભૂમિ પર વિનાશ લાવી, સદ્ગૃહસ્થ સ્ત્રીઓનું અપમાન કરતાં, ત્યારે તેને મધુર ગીત સાંભળવા મળ્યા અને એ રૈવતક પર્વત તરફ ગયો. એ ત્યાં યદુઓના સ્વામી રામને જોયા, જે કમળની માલા પહેરેલા, દરેક અંગે સુંદર, સ્ત્રીઓના સમૂહથી ઘેરાયેલા હતા. એ રામને ગીત ગાતા જોયા, આંખો વરુણી પાનથી અસ્થિર, અને દેહ ઉન્મત્ત હાથી જેવો તેજસ્વી. એ દુષ્ટ વાનરે ઝાડ પર ચડી, ડાળીઓ હલાવી, જોરથી અવાજ કરતા, પોતાનું ધ્યાન ખેંચાવ્યું. એ વાનરની ઉદ્ધતતા જોઈ, બાલરામની સાથીયાં, રમૂજી અને હસવું ગમતી, હસવા લાગી. એ વાનરે માટી અને બીજી વસ્તુઓ ફેંકી, પોતાનું પીઠ બતાવી, બાલરામ જોઈ રહ્યા હતા. પછી, બાલરામ, ક્રોધિત થઈ, એક પથ્થર ફેંક્યો; પણ વાનરે એ પથ્થરને છલથી ટાળી, વરુણીની કળશ પકડી લીધી. એ કળશ પકડી, વાનરે બાલરામને હસીને ઉપહાસ કર્યો; દુષ્ટતાથી કળશ ફોડી, બાલરામના વસ્ત્રો ફાટી નાખ્યા.