મહાભારતના બાગમાં, શ્રીમદ્ ભાગવતના આ અધ્યાયમાં, શ્રીકૃષ્ણના પુત્રો અને તેમના વંશની વાત ખૂબ સુમેળથી વર્ણવાય છે. કૃષ્ણના અનેક પત્રો હતા—ભાનુ, સુભાનુ, સ્વર્ભાનુ, પ્રભાનુ, ભાનુમાન, ચંદ્રભાનુ, બૃહદ્ભાનુ અને રતિભાનુ એમ આઠ પુત્રો. સત્યભામાના દસ પુત્રો—શ્રીભાનુ, પ્રતિભાનુ, સામ્બ, સુમિત્ર, પુરુજિત, શતજિત અને સહસ્રજિત. જાંબવતીના પુત્રોમાં સામ્બ મુખ્ય છે, અને વિજય, ચિત્રકેતુ, વસુમાન, દ્રવિડ અને ક્રતુ પણ તેમના પુત્રો છે, જે પિતાના પ્રિય છે. નાગ્નજિતના પુત્રો—વીરચંદ્ર, અશ્વસેન, ચિત્રગુ, વેગવાન, વૃષ, આમ, શંકુ, વસુ, શ્રીમાન અને કુંતિર—એમ દસ છે. કાલિન્દીના પુત્રો—શ્રુત, કવિ, વૃષ, વીર, સુબાહુ, ભદ્ર, એકલ, શાંતિ, દર્શ અને પૂર્ણમાસા છે; સૌથી નાના સોમક છે. માદ્રીના પુત્રો—પ્રઘોષ, ગાત્રવાન, સિંહ, બલ, પ્રબલ, ઊર્ધ્વગ, મહાશક્તિ, સહ, ઓજ અને અપરાજિત. મિત્રવિંદાના પુત્રો—વૃક, હર્ષ, અનિલ, ગૃધ્ર, વર્ધન, અન્નાદ, મહાશ, પાવન, વહ્નિ અને ક્ષુધી. ભદ્રાના પુત્રો—સંગ્રામજિત, બૃહત્સેન, શૂર, પ્રહરણ, અરિજિત, જય, સુભદ્ર, વામાયુ અને સત્યક. રોહિણીના દીપ્તિમાન, તામ્ર, તપ્તા અને અન્ય પુત્રો છે. પ્રદ્યુમ્નથી અનિરુદ્ધ જન્મ્યા, જે રુક્મવતીના પુત્ર છે—રુક્મિનીના ભાઈ રુક્મીની પુત્રી, જે ભોજકટમાં જન્મી હતી. આ બધા પુત્રો અને તેમના વંશજોની સંખ્યા કરોડોમાં હતી, અને કૃષ્ણની કુલ પત્નીઓ સોળ હજાર હતી. રાજા પરિક્ષિતે પુછ્યું: “કૃષ્ણે રુક્મિને અપમાનિત કર્યા છતાં, રુક્મીએ કેવી રીતે પોતાની પુત્રીનું વિવાહ કૃષ્ણના પુત્ર સાથે કર્યું? એ વિવાહની વાત કહો.” શુકદેવજી કહે છે: “યોગીઓ прошл, વર્તમાન અને ભવિષ્ય, દૂરસ્થ કે ગુપ્ત બધું સ્પષ્ટ જોઈ શકે છે. સ્વયંવરમાં, રુક્મવતીએ સ્વયં અનિરુદ્ધને પસંદ કર્યો; અનિરુદ્ધે એકલા જ રાજાઓને હરાવી, રુક્મવતીને રથમાં લઈ ગયો. રુક્મીએ, કૃષ્ણ સાથેની દુશ્મનાવાદી યાદ હોવા છતાં, પોતાની બહેનને પ્રસન્ન કરવા માટે પોતાની પુત્રીને બહેનના પુત્રને આપ્યો.” કૃતવર્માના પુત્રે પણ રુક્મિનીની પુત્રી, જે વિશાળ નેત્રો અને સુંદરતા માટે જાણીતી હતી, સાથે વિવાહ કર્યો. રુક્મીએ પોતાની પૌત્રી રોચનાનું અનિરુદ્ધ સાથે વિવાહ કર્યો, ભલે એ સંબંધ યોગ્ય ન હતો, પણ બહેનને પ્રસન્ન કરવા માટે. આ શુભ પ્રસંગે, રુક્મિની, રામ (બલરામ), કૃષ્ણ, સામ્બ, પ્રદ્યુમ્ન અને અન્ય સભ્યો ભોજકટ આવ્યા. વિવાહ પૂર્ણ થયા પછી, કલિંગના રાજા અને અન્ય રાજાઓએ રુક્મીને પ્રોત્સાહિત કર્યું કે બલરામ સાથે પાશા રમે. “આ પાશા જાણતા નથી,” એમ કહીને, બલરામને બોલાવ્યા અને રુક્મીએ પાશા રમ્યા. રામે પ્રથમ સો, પછી હજાર, પછી દસ હજાર મોહિતો લગાડ્યા, પણ રુક્મીએ જીતી લીધા; કલિંગના રાજાએ બલરામ પર હાસ્ય કર્યો, દાંત બતાવીને, જે હલાયુધ (બલરામ) સહન ન કરી શક્યા. પછી રુક્મીએ લાખ મોહિતો લગાડ્યા, અને બલરામે એ જીત્યા; પણ રુક્મીએ ચાલાકીથી કહ્યું, “હું જીત્યો.” બલરામે કૂપિત થઈ, દસ લાખ મોહિતો લગાડ્યા, અને ફરી જીત્યા. રુક્મીએ ફરીથી દાવપેચથી કહ્યું, “હું જીત્યો, સાક્ષીઓ કહો.” ત્યારે આકાશમાંથી અવાજ આવ્યો: “બલરામ જ જીત્યા છે; રુક્મી ખોટું બોલે છે, શબ્દથી નહીં, ધર્મથી જીતવો જોઈએ.” છતાં, વિદર્ભના રાજાએ, દુષ્ટ રાજાઓના ઉકેલથી અને ભાગ્યથી, સંકર્ષણ (બલરામ) પર હાસ્ય કર્યું. “તમે ગવાળા છો, પાશા રમતા નથી, રાજાઓ પાશા રમે છે અને તીરો છાંકે છે, તમે નહીં,” એમ અપમાન કર્યું. બલરામે, રાજાઓ અને રુક્મી દ્વારા અપમાનિત થઈ, ક્રોધમાં આવી, ગદા ઉચાવી, સભામાં રુક્મીને માર્યો. કલિંગના રાજાને, જે દાંત બતાવી હસ્યો હતો, બલરામે ઝડપી, દસમા પગથી દાંત તોડ્યા. અન્ય રાજાઓ, હાથ, પગ અને માથા તૂટી, લોહીથી ઢંકાઈ, ડરથી ભાગી ગયા, બલરામની ગદા મારથી. રુક્મી મૃત્યુ પામ્યા, ત્યારે હરિ (કૃષ્ણ)એ, રુક્મિની અને બલરામ વચ્ચેનું સ્નેહ તૂટી ન જાય, એ વિચારી, એ કાર્યને ન તો વખાણ્યું, ન તો નિંદા કરી. પછી અનિરુદ્ધ અને તેની દુલ્હનને સુંદર રથમાં બેસાડીને, રામ અને દશાર્હો ભોજકટમાંથી કુશસ્થલી (દ્વારકા) તરફ પાછા ગયા, મધુસુદન (કૃષ્ણ)ના આશ્રયમાં, કાર્ય પૂર્ણ કરીને. પછી રાજાએ પુછ્યું: “યાદવોમાં શ્રેષ્ઠ અનિરુદ્ધે બાણની પુત્રી ઉષા સાથે વિવાહ કર્યો, ત્યારે હરિ અને શંકર વચ્ચે ભયંકર યુદ્ધ થયું. હે મહાન યોગી, એ વાત વિગતે કહો.” શુકદેવજી કહે છે: “બાણ, મહાન આત્મા બલિના સો પુત્રોમાં મોટો, એ બલિ જ, જેમણે વામન રૂપે હરિને પૃથ્વી આપીને દાન કર્યું હતું. બાણ પોતે શિવભક્ત, માન્ય, દયાળુ, બુદ્ધિશાળી, સત્યનિષ્ઠ અને પ્રતિજ્ઞામાં અડગ હતો. સુંદર શોણિતપુરમાં રાજા તરીકે રાજ કર્યું; શંભુની કૃપાથી, એની સેવા કરતા લોકો અમર જેવા હતા. બાણે પોતાની હજારો બાહુઓથી તાંડવ નૃત્યમાં રુદ્રને સંગીતથી પ્રસન્ન કર્યો. પ્રભુ, સર્વ જીવોના સ્વામી, ભક્તોના આશ્રય અને પ્રેમી, એને મનપસંદ વરદાન આપ્યા; બાણે શિવને પોતાના શહેરના રક્ષક તરીકે પસંદ કર્યા. એકવાર, પોતાની શક્તિથી ઉન્મત્ત થઈ, બાણે ગિરિશ (શિવ) પાસે ગયો, અને સૂર્ય જેવી તેજસ્વી મુકુટથી તેમના કમલ જેવા પગ સ્પર્શ્યા. “હું મહાદેવને નમું, વિશ્વના ગુરુ અને સ્વામી, જે મનુષ્યોની ઈચ્છા પૂર્ણ કરે છે, અને જેમના પગ દેવો પૂજે છે. તમે મને હજારો બાહુ આપ્યા, પણ એ હવે મારા માટે ભારરૂપ છે. ત્રણેય લોકમાં, મને લડવા માટે કોઈ સમાન નથી, સિવાય આપના.” યુદ્ધની ઈચ્છાથી, બાણે પોતાની બાહુઓને સંયમથી ખંજાવ્યા, દિશાઓના હાથીઓ સાથે યુદ્ધ કર્યું, પર્વતોને દબાડ્યા, પણ એ હાથીઓ પણ ભયથી ભાગી ગયા. આ રીતે, શ્રીમદ્ ભાગવતના આ અધ્યાયમાં, કૃષ્ણના વંશ, તેમના પુત્રોના વિવાહ અને બાણના અહંકારની વાત સુંદર રીતે વર્ણવાય છે.