શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

રાજા આનંદ અને આશ્ચર્યથી ભરાઈ, પોતાની પુત્રી સત્યાને શ્રીકૃષ્ણને આપી દીધી. ભગવાન કૃષ્ણે યોગ્ય રીતથી સત્યાને પોતાની સમાન પત્ની તરીકે સ્વીકારી. રાજકુમારીના લગ્ન પછી, રાજપરિવારની સ્ત્રીઓએ કૃષ્ણને પોતાના જમાઈ તરીકે પામી, પરમ આનંદ અનુભવ્યો અને મહાન ઉત્સવ ઉજવાયો. શંખ, નગારા અને તુરીઓના ધ્વનિ સંભળાયા; ગીતો અને વાદ્યયંત્રો વગાડવામાં આવ્યા; બ્રાહ્મણોએ આશીર્વાદ આપ્યા; પુરૂષ અને સ્ત્રીઓ સુંદર વસ્ત્રો, હાર અને આભૂષણોથી સજ્જ થઈને આનંદિત થયા. ભગવાને દેહેજ રૂપે દસ હજાર ગાય અને ત્રણ હજાર હાર અને સુંદર વસ્ત્રોથી સજ્જ યુવતીઓ આપી. નવ હજાર હાથી, હાથી કરતાં સો ગણી રથો, રથ કરતાં સો ગણી ઘોડા, અને ઘોડા કરતાં સો ગણી મનુષ્યો પણ દેહેજમાં આપ્યા. કોશલના રાજાએ, પોતાનું હૃદય પ્રેમથી નમાવી, દંપતીને મહાન સેનાની વચ્ચે રથ પર બેસાડીને વિદાય આપી. જ્યારે આ સમાચાર yadus અને bulls દ્વારા પરાજિત થયેલા રાજાઓએ સાંભળ્યા, તેઓ તેને સહન કરી શક્યા નહીં અને કન્યાની વિદાય વખતે વિઘ્ન લાવવાનો પ્રયાસ કર્યો. ત્યારે, ગાંડીવધારી અર્જુન, શ્રીકૃષ્ણના મિત્ર અને રક્ષક, તેમના બાણોના વર્ષા વિખેરીને, તેમને સિંહ જેવો છોટા પ્રાણીઓ પર પ્રહાર કરે છે, એ રીતે હરાવી દીધા. દેહેજ પ્રાપ્ત કરીને, યદુઓમાં શ્રેષ્ઠ, દેવકીપુત્ર શ્રીકૃષ્ણ, સત્યા સાથે દ્વારકામાં સુખપૂર્વક વિહર્યા. કૃષ્ણે પોતાના પિતરાઈ ફૂઈ શ્રીકિર્તિની પુત્રી, કૈકેય દેશની રાજકુમારી ભદ્રાનું પણ લગ્ન કર્યું, જેSantardana અને તેના ભાઈઓએ આપી હતી. એમ જ, શ્રીકૃષ્ણે મદ્રદેશના રાજાની પુત્રી, શુભ ચિન્હોથી સજ્જ લક્ષ્મણાને, તેના સ્વયંવરમાંથી, ગરુડ જેમ અમૃત લઈ જાય છે, એ રીતે ઉઠાવી લીધી. આ રીતે, કૃષ્ણે ભૌમને મારીને, કેદમાંથી મુક્ત કરેલી હજારો સુંદર સ્ત્રીઓ પોતાની પત્નીઓ બનાવી. પછી રાજાએ પુછ્યું: “હે મહર્ષિ, કહો, ભગવાને ભૌમને કેવી રીતે મારો અને કેદમાં રહેલી સ્ત્રીઓને કેવી રીતે મુક્ત કરી?” શુકદેવજી કહે છે: ઇન્દ્ર દ્વારા છત્ર, કુંડલ અને સાથીઓ છીનવી લેવાયા, પોતાના સ્થાન પર્વત પર ગુમાવ્યું અને પૃથ્વીપુત્રના કાર્ય અંગે જાણીને, શ્રીકૃષ્ણે પોતાની પત્ની સાથે ગરુડ પર બેસી, પ્રાગ્જ્યોતિષપુર ગયો. શહેર四 તરફથી ઊંચા પર્વતો, શસ્ત્રગઢ, અને પાણી, અગ્નિ, પવનથી બનેલી કિલ્લા, તથા મુરાના ભયાનક બાંધાણો દ્વારા ઘેરાઈ ગયેલી હતી. શ્રીકૃષ્ણે ગદાથી પર્વતો તોડી નાખ્યા, બાણોથી શસ્ત્રગઢને ચુર કરી, ચક્રથી પાણી, અગ્નિ, પવનને જીત્યા અને તલવારથી મુરાના બાંધાણો તોડી નાખ્યા. પાંચજન્ય શંખના ગર્જનાથી, જે યુગના અંતે વીજળી જેવી ભયાનક હતી, મુરા નામનો પાંચમુખી દાનવ પાણીમાંથી ઉઠી આવ્યો. તેણે ત્રિશૂળ લહેરાવી, સૂર્ય અને અગ્નિ જેવી તેજસ્વી, ટાર્ક્ષ્યપુત્ર (ગરુડ) પર પાંચ મોઢા વડે સર્પ જેવો હુમલો કર્યો. તેણે ત્રિશૂળ ગરુડ પર ફેંકી, પાંચ મોઢાથી ગર્જના કરી, એ અવાજે આખા બ્રહ્માંડને આવરી લીધું. ત્રિશૂળ ગરુડ પર પડ્યું, ત્યારે હરિને ત્રણ ગુણવાળા બે બાણો ફેંકી, મુરાના મોઢા પર બાણો માર્યા; મુરા ગુસ્સામાં ગદા ફેંકી. કૃષ્ણે પોતાની ગદાથી એ ગદાને હજાર ટુકડામાં ફાટી નાખી, અને પછી ચક્ર વડે મુરાના પાંચે માથા કાપી નાખ્યા. માથા કાપાતા, મુરા જીવ ગુમાવી, પાણીમાં પડ્યો, જેમ પર્વતની ચોટી ઈન્દ્રના વજ્રથી કપાઈ જાય. મુરાના સાત પુત્રો—તામ્ર, અંતરિક્ષ, શ્રવણ, વિભાવસુ, વસુ, નભસ્વાન, અને સાતમો અરુણ—પીઠા નામના સેનાપતિને આગળ રાખીને, પૃથ્વીપુત્ર દ્વારા મોકલાઈ, યુદ્ધ માટે આવ્યા. તેમણે શ્રીકૃષ્ણ પર બાણ, તલવાર, ગદા, ભાલા, શૂળ, જાવલિન ફેંક્યા; પરંતુ ભગવાને પોતાના બાણોથી તેમના શસ્ત્રો તોડી નાખ્યા. પછી શ્રીકૃષ્ણે પીઠા સહિત બધા પુત્રોને ચક્ર અને બાણ વડે માથા, હાથ, પગ અને કવચ કાપી, યમલોકમાં મોકલી દીધા; આમ ભૌમ, પૃથ્વીપુત્ર, પરાજય પામ્યો. આ જોઈને, દુર્મર્ષણ નામનો ગર્વીલા, સમુદ્રમાંથી ઉત્પન્ન હાથીઓ સાથે હુમલો કર્યો; શ્રીકૃષ્ણને પત્ની સાથે ગરુડ પર બેઠેલા જોઈ, વીજળીવાળી મેઘ પર સૂર્ય જેવો દેખાયો, અને તેણે ‘શતનાશક’ શસ્ત્ર ફેંકી, બધા યોદ્ધાઓ એકસાથે હુમલો કર્યો. ભગવાને ગદાધારી તરીકે, પૃથ્વીપુત્રની સેના પર અનોખા ઘોડા અને તીક્ષ્ણ બાણો વડે હુમલો કરી, તેમના હાથ, પગ, માથા અને શરીર કાપી નાખ્યા, એ સમયે ઘોડા અને હાથીઓ પણ મારી નાખ્યા. કુરુવંશી, જે જે શસ્ત્ર અને શસ્ત્રો યોદ્ધાઓએ ફેંક્યા, હરિએ દરેકને તીક્ષ્ણ બાણ અને તલવારવાળી કટારીથી કાપી નાખ્યા. ગરુડ, સુપર્ણ, પોતાના પાંખ વડે હાથીઓને માર્યા; તેના ચાંચ, પાંખ અને નખ વડે હાથીઓનો વિનાશ થયો. ભૌમ, distressed, શહેરમાં પ્રવેશ કર્યો, યુદ્ધ કરતા કરતા, પોતાની સેના ગરુડથી પરાજિત જોઈ. પૃથ્વીપુત્રે શ્રીકૃષ્ણને શસ્ત્ર વડે હુમલો કર્યો, પણ વીજળી જેવો શસ્ત્ર પણ અસર ન કરી; એથી એ કંપાયો નહીં, જેમ હાથી પર ફૂલમાળા પાડવામાં આવે. પૃથ્વીપુત્રે વ્યર્થ પ્રયાસ કરીને ભાલા ઉઠાવી, અચ્યુતને મારવા પ્રયત્ન કર્યો; પણ તે ફેંકી શકે, એ પહેલાં શ્રીકૃષ્ણે ચક્ર વડે તેનો માથું કાપી નાખ્યું, એ સમયે તે હાથી પર બેઠો હતો. તેનું માથું, સુંદર મુકુટ અને કુંડલથી સજ્જ, ઝળહળતું રહીને પૃથ્વી પર પડ્યું; ઋષિ અને દેવતાઓએ “અહો! સારું કર્યું!” કહી, મુકુન્દની પ્રશંસા કરી, પુષ્પવર્ષા કરી. પછી પૃથ્વીદેવી, સુંદર સોનાના અને રત્નોથી ઝળહળતા કુંડલ, વૈજયંતી હાર, મહાન રત્ન અને રાજાશ્રય છત્ર લઈને, પ્રચેતસપુત્ર શ્રીકૃષ્ણને અર્પણ કર્યા. પછી, દેવોમાં શ્રેષ્ઠ, પૃથ્વીદેવી, હાથ જોડીને, પ્રેમપૂર્વક મનથી, શ્રીકૃષ્ણની સ્તુતિ કરી. ભૂમિદેવી કહે છે: “હે દેવતાઓના સ્વામી, શંખ, ચક્ર અને ગદા ધારણ કરનાર, ભક્તોની ઇચ્છા પ્રમાણે સ્વરૂપ ધારણ કરનાર, પરમાત્મા, તમને નમન. કમળનાભ, કમળમાળાથી સજ્જ, કમળનેત્ર, કમલપાદ, તમને નમન. ભગવંત, વાસુદેવ, વિષ્ણુ, પરમપુરુષ, જ્ઞાનસ્વરૂપ, મૂળ બીજ, તમને નમન. અજ, અનંત શક્તિવાળા, જગતના સર્જક, સર્વના આત્મા, સર્વવ્યાપી, પરમ, તમને નમન.” આ રીતે, શ્રીકૃષ્ણે ભૌમને પરાજય આપ્યો, કેદમાં રહેલી સ્ત્રીઓને મુક્ત કરી, અને પૃથ્વીદેવીના હૃદયપૂર્વકના સ્તુતિ-અર્પણ પ્રાપ્ત કર્યા.