શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

કુંતી, પોતાના સહપત્નીઓની વચ્ચે, એક હરણની જેમ દુઃખી બની, પોતાના બાળકો સાથે પતિવિહોણા થઈને શોકમાં ડૂબી હતી. એ સમયે, કૃષ્ણ તેમને સાંત્વના આપતા, સ્નેહભર્યા શબ્દો સાથે તેમને અને તેમના બાળકોને આશ્વાસન આપતા. દુઃખમાં ડૂબેલી કુંતી, કૃષ્ણને પکارતી, "કૃષ્ણ, કૃષ્ણ, મહાયોગી, જગતના આત્મા, જગતના સર્જનહાર, હે ગોવિંદ, હું અને મારા બાળકો તમારી શરણમાં આવ્યા છીએ, અમારો રક્ષણ કરો," એમ વિનંતી કરતી. એમ કહી, કુંતી કહે છે, "હે પ્રભુ, તમારા પદ પદ્મ સિવાય બીજું કોઈ આશ્રય નથી, તમે જન્મ-મરણના ભયાનક સાગરમાંથી લોકોનું ઉદ્ધાર કરો છો." પછી કુંતી, શ્રદ્ધાપૂર્વક, "કૃષ્ણને નમસ્કાર, જે પવિત્ર છે, પરમાત્મા છે, યોગના સ્વામી છે, યોગસ્વરૂપ છે, હું તમારી શરણમાં છું," એમ પ્રાર્થના કરે છે. શુકદેવજી કહે છે: "હે રાજા, એ રીતે, કુંતી પોતાની જ્ઞાતિ અને કૃષ્ણને યાદ કરીને, દુઃખમાં વ્યાકુળ થઈ, પ્રભુની આરાધના કરવા લાગી." પછી, વિદુરજી, જે સુખ-દુઃખમાં સમ છે, અને પ્રસિદ્ધ અક્રૂર, કુંતીને પાંડવોના જન્મ સાથે સંકળાયેલી વાતોથી સાંત્વના આપે છે. રાજા (ધૃતરાષ્ટ્ર) વિદાય લેવાના સમયે, પોતાના મિત્ર-સગાઓ વચ્ચે, સદભાવના સાથે, પોતાના પુત્રોને પ્રાધાન્ય આપતા શાસક પાસે જાય છે. અક્રૂર કહે છે: "હે વિचित्रવીર્યના વંશજ, કુરુઓની પ્રતિષ્ઠા વધારનાર, હવે પાંડુના અવસાન પછી તમે સિંહાસન પર બેઠા છો." "હવે તમે ધર્મથી પૃથ્વી શાસન કરો, લોકોનું કલ્યાણ કરો, પોતાના અને પાંડવોમાં સમભાવ રાખો, તો તમને સુખ-સંપત્તિ અને યશ મળશે. જો એથી વિપરીત વર્તશો, તો નિંદા અને અંધકારમાં પડી જશો; એટલે પાંડવો અને પોતાના પુત્રો સાથે નિષ્પક્ષ રહો." અક્રૂર આગળ કહે છે: "હે રાજા, આ જગતમાં કોઈની સાથે સતત જોડાણ રહેતું નથી—even પોતાના શરીર સાથે પણ નહીં, તો પત્ની, પુત્ર, વગેરે તો દૂરની વાત છે." "એક જીવ એકલા જન્મે છે, એકલા મરે છે, એકલા સારા કર્મોનો ફળ ભોગવે છે, અને એકલા જ દુષ્કર્મોનો ફળ ભોગવે છે." "અન્યાયથી મેળવેલ સંપત્તિ, અજ્ઞાની લોકો દોસ્તીનું ઢોંગ કરી, લીંચની જેમ, લઈ જાય છે." "જે મુર્ખ, અન્યાયથી, પોતાના નિર્ણયથી, બીજાને સહાય કરે છે, તેને પોતાનું જીવન, સંપત્તિ, પુત્રો અને બીજાં, અસંતોષ સાથે છોડી જાય છે." "પછી, પાપનો ભાર લઈને, માટે જે માટે સંપત્તિ એકઠી કરી, એ જ તેને છોડી જાય છે, અને પોતાનું ધર્મ છોડીને, અંધકારમાં પોંછે છે." "એટલે, હે રાજા, આ જગતને સ્વપ્ન, માયા અને કલ્પના સમજી, પોતાને જ જાણો, અને સમભાવ અને શાંતિથી રહો." ધૃતરાષ્ટ્ર કહે છે: "હે દાનવીર, તમે જે શુભ વચન કહો છો, એ મને અમૃત મળ્યા પછી પણ સંતોષ ન મળે, એમ કદી સંતોષ નથી." "છતાં, હે વિનયી, મીઠા વચન હોવા છતાં, પુત્રોના મમતા રૂપ ઝેરથી, મનમાં સ્થિર રહેતા નથી, જેમ વીજળી આકાશમાં ટકી શકતી નથી." "પ્રભુની ઇચ્છા કોણ બદલી શકે? જે યદુવંશમાં અવતર્યા છે, પૃથ્વીનો ભાર હટાવવા." "જે પોતાની અદભૂત શક્તિથી જગતની રચના કરે છે, ગુણોને વહેંચે છે, અને પછી તેમાં પ્રવેશ કરે છે—તે પરમેશ્વર, જે અદભૂત લીલાઓ કરે છે, સંસારચક્રમાં રમે છે, તેને હું નમસ્કાર કરું છું." પછી, શુકદેવજી કહે છે: "યાદવ, રાજાની ભાવના સમજીને, પોતાના મિત્રોથી અનુમતિ લઈને, ફરી યદુઓની નગરમાં પાછા ફર્યા." "અને, જે માટે મોકલાયા હતા, એ ધૃતરાષ્ટ્રે પાંડવો અંગે શું કર્યું, એ બધું રામ અને કૃષ્ણને જણાવ્યા." "આ રીતે, ભાગવતના દશમ સ્કંધના પ્રથમ અર્ધના નવમું અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે." પછી, શુકદેવજી કહે છે: "હે ભરતશ્રેષ્ઠ, કংসની પત્નીઓ, અસ્તિ અને પ્રાપ્તિ, પતિના મૃત્યુથી શોકગ્રસ્ત, પોતાના પિતા જરાસંધના ઘરે ગઈ." "તેમણે, મગધના રાજા, જરાસંધને, પોતાનું વિધવાપણું કેમ થયું, એ બધું જણાવ્યું." "એ દુઃખદ સમાચાર સાંભળી, રાજા જરાસંધ, દુઃખ અને ક્રોધથી ભરાઈ, યદુવંશને નાશ કરવા માટે મોટો પ્રયાસ કર્યો." "તે, વીસ અક્ષૌહિણી અને ત્રણ વધુ સેના સાથે, યદુઓની રાજધાની, મથુરાને ચારેય બાજુથી ઘેરી લીધી." "કૃષ્ણે, એ મહાસેનાને સમુદ્રની જેમ ફેલાયેલી જોઈ, અને પોતાની નગર ઘેરી ગઈ, લોકોમાં ભય વ્યાપ્યો, એ સ્થિતિનું વિચાર કર્યું." "હરિ, માનવ રૂપ ધારણ કરીને, પોતાના અવતરણના હેતુ, સમય, સ્થાન અને પરિસ્થિતિનું મનન કર્યું." "મારે, પૃથ્વી પર એકઠી થયેલી, મગધના રાજા દ્વારા લાવવામાં આવેલી, આ સેનાનો નાશ કરવો છે." "અક્ષૌહિણીથી ગણાયેલી સેના, જેમાં સૈનિકો, ઘોડા, રથ, હાથી છે, એનો નાશ કરવો છે; પણ મગધના રાજાને મારવો નથી, કારણ કે એ ફરીથી સેના એકઠી કરશે." "મારા અવતરણનો હેતુ એ છે: પૃથ્વીનો ભાર હટાવવો, સજ્જનોનું રક્ષણ કરવું, અને દુષ્ટોનો નાશ કરવો." "ધર્મના રક્ષણ માટે, અને જ્યારે અધર્મ વધે, ત્યારે એના નાશ માટે, હું બીજું રૂપ પણ ધારણ કરું છું." "ગોવિંદ જ્યારે这样 ચિંતન કરતા હતા, ત્યારે અચાનક, સૂર્ય જેવી તેજસ્વી, બે રથ, તમામ સાધન-સામગ્રી અને રથચાલક સાથે, આકાશમાંથી પ્રગટ થયા." "અને, પ્રાચીન, દિવ્ય શસ્ત્રો પણ, અચાનક, હાજર થઈ ગયા; એ જોઈને, હૃષીકેશે સંકર્ષણને કહ્યું:" "હે મહાન, જુઓ, યદુઓ પર આવી પડેલી આ પરિસ્થિતિ! હે પૃથ્વી પર અવતરનાર, તમારો રથ અને પ્રિય શસ્ત્રો અહીં છે." "ખરેખર, એ જ હેતુથી આપણે જન્મ્યા છીએ, હે સજ્જનોને સુખ આપનાર, પૃથ્વીનો ભાર, એટલે કે ત્રેવીસ સેના, દૂર કરો." "પછી, દશાહરના બે પુત્રો, પ્રાચીન સમયથી શસ્ત્રધારી, નિશ્ચયપૂર્વક, પોતાના શસ્ત્રો અને થોડી સેના સાથે, યુદ્ધ માટે નીકળી પડ્યા." "હરિ, દારુકને રથચાલક બનાવી, રણમાં રવાના થયા, અને પોતાનો શંખ વગાડ્યો; ત્યારે, દુશ્મન સૈનિકોના દિલમાં ભય અને કંપન ફેલાઈ ગયું." "કૃષ્ણ અને રામને જોઈને, મગધના રાજા જરાસંધે કહ્યું: 'હે કૃષ્ણ, નીચા માણસ, હું શરમથી તારા સાથે, એક બાળક સમો, યુદ્ધ નથી કરવો; અને તું બીજાની પાછળ છુપાય છે, હે મૂર્ખ, ચાલ જા, કુટુંબનો નાશ કરનાર, હું તારા સાથે યુદ્ધ કરતો નથી.'" આ રીતે, ભાગવતના પવિત્ર શ્લોકો અનુસાર, કુંતીની વ્યથાથી લઈને, યદુઓની પરિસ્થિતિ અને કૃષ્ણ-રામના યુદ્ધ માટે નીકળવા સુધીની વાત, શ્રદ્ધા અને ભક્તિપૂર્વક વર્ણવાઈ છે.