શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

પ્રભુએ પોતાના પ્રિયાને બોલાવ્યા, જે પ્રથમ મુલાકાતમાં શરમાળ અને સંકોચિત હતી, તેના હાથમાં કંગણો ઝળહળતા હતા. પ્રભુએ તેને હાથ પકડીને શયનપથ પર બેસાડ્યા અને તેના સાથે આનંદ માણ્યો; તે સ્ત્રી, જે પ્રભુને અંકિત કરવાના પુણ્યથી ધન્ય હતી, આનંદથી પ્રભુ સાથે રહી. પ્રેમથી તેના હૃદય અને સ્તન દહતા હતા, આંખોમાં અભિલાષા હતી, અને તેણે પ્રભુના પદની સુગંધ શ્વસન કરી. પ્રભુના પગ દબાવી, પોતાના દુઃખ દૂર કર્યા, અને પોતાના હાથ અને સ્તનોમાં પ્રભુને આવરી, blissના સ્વરૂપ પ્રભુમાં પોતાના લાંબા દુઃખનો અંત પામ્યો. પ્રભુ, જે મુક્તિના સ્વામી અને દુર્લભ છે, તેને પામીને—even though she felt herself unfortunate—તે સ્ત્રીએ ચંદન અર્પણ કરીને પ્રભુને એક વરદાન માગ્યું: “મારા પ્રિય, થોડા દિવસો માટે અહીં મારા સાથે રહો; કમલ-નયન, મારા સાથે આનંદ માણો, કેમ કે હું તમારી વિભાવના સહન કરી શકતી નથી.” પ્રભુએ તેને ઇચ્છિત વરદાન આપ્યું, અને તેને સન્માનિત કર્યા; પછી, ઉદ્ધવ સાથે, સર્વલોકના સ્વામી, પોતાના પુજ્ય ગૃહ તરફ પરત ફર્યા. જે વ્યક્તિ વિશ્નુ, સર્વલોકના સ્વામી,ની મહાપૂજા કરીને મનને પ્રસન્ન કરનાર વરદાન માંગે છે, પણ એમાં સદગુણ નથી, તે અસલમાં વિવેકહીન છે. કૃષ્ણ, રામ અને ઉદ્ધવ સાથે, અક્રૂરને પ્રસન્ન કરવા અને કાર્ય સિદ્ધ કરવા અક્રૂરના ગૃહે ગયા. અક્રૂર, દૂરથી પોતાના શ્રેષ્ઠ કુટુંબીઓ—કૃષ્ણ, રામ, ઉદ્ધવ—ને જોઈ, આનંદથી ઊભા થયા, embraced them, અને હર્ષથી આવકાર્યા. તેમણે કૃષ્ણ અને રામને નમન કર્યા, અને તેઓ પણ અક્રૂરને અભિવાદન કર્યા; prescribed seats પર બેસીને, અક્રૂરે યોગ્ય રીતે તેમની પૂજા કરી. પગ ધોવાની પવિત્ર જળ પોતાના માથા પર રાખી, રાજા, અક્રૂરે દિવ્ય વસ્ત્રો, સુગંધિત હાર અને શ્રેષ્ઠ આભૂષણોથી તેમને સન્માનિત કર્યા. પૂજા કરીને, માથું નમાવી, અને પોતાના હાથથી પગ ધોઈ, અક્રૂર, વિનમ્રતા સાથે, કૃષ્ણ અને રામને સંબોધન કર્યા: "સૌભાગ્યથી, દુષ્ટ કংস અને તેના અનુયાયીઓ મર્યા, અને આ કુટુંબને મોટા સંકટમાંથી તમે બંને બચાવ્યા." "તમે બંને પરમ પુરુષ છો, સૃષ્ટિના કારણ અને તત્વ; તમાથી ઉપર કે નીચે કંઈ નથી." "આ બ્રહ્માંડ, તમે જ સર્જો છો, અને તમારી શક્તિથી તેમાં પ્રવેશી, અનેક રીતે વ્યક્ત કરો છો, ઓ બ્રહ્મન, સાંભળવા અને અનુભવવા યોગ્ય." "જેમ દરેક જીવોમાં, ચાલતા-અચલતા, વિવિધ રૂપો જન્મે છે, તેમ તમે, હે સ્વામી, અનેક રીતે સ્વ-ઉત્પન્ન જીવોમાં વ્યક્ત છો, સ્વયં-નિર્ભર." "તમારી પોતાની શક્તિથી, રજ, તમ, સત્ત્વ દ્વારા, તમે બ્રહ્માંડનું સર્જન, સંહાર અને રક્ષણ કરો છો; પણ તમે આ ગુણોથી અથવા કર્મોથી બંધાયેલા નથી, કેમ કે તમે જ્ઞાનના સ્વરૂપ છો—તમને બાંધવાનો કોઈ કારણ થઈ શકે?" "તમારી અસ્તિત્વ શરીર કે અન્ય ઉપાધિથી નિર્ધારિત નથી, તેથી તમારે માટે ભેદ, બંધન કે મુક્તિ નથી—અમને તમારી સાચી ઓળખમાં ક્યારેય ભ્રમ ન થાય." "જ્યારે વૈદિક માર્ગ ખોટી શીખ અને અસત્યથી અવરોધાય છે, ત્યારે તમે, જગતના કલ્યાણ માટે, સત્ત્વગુણથી યુક્ત થઇ, અવતાર ધારણ કરો છો." "અતઃ, હે સ્વામી, આજે તમે વસુદેવના ગૃહમાં અવતરી, પૃથ્વીનો ભાર ઘટાડવા, દુશ્મન રાજાઓની સેના નાશ કરવા, અને આ વંશની યશ ફેલાવવા આવ્યા છો." "આજે, હે સ્વામી, અમારા ગૃહો સાચે પવિત્ર થયા, કેમ કે તમે, દેવ, પિતૃ, જીવો અને મનુષ્યોના સ્વરૂપ, જેના પગ ધોવાના જળ ત્રણ લોકને પવિત્ર કરે છે, જગતના ગુરુ, અઢોક્ષજ, અમારા ગૃહમાં પધાર્યા." "કયો વિવેકી વ્યક્તિ તમારી સિવાય બીજું આશ્રય લે? તમે ભક્તોને પ્રિય, સત્યવચન, સર્વમિત્ર, કૃતજ્ઞ, અને સર્વ ઇચ્છા પૂરી કરો છો; તમારે માટે સ્વ-લાભ અને હાનિ એક સમાન છે." "સૌભાગ્યથી, હે જનાર્દન, તમે અમારે સામે પધાર્યા, જ્યારે યોગેશ્વર અને દેવો પણ તમને મેળવવા અશક્ય છે; ત્વરિત અમારો મોહ—પુત્ર, પત્ની, ધન, સંબંધીઓ, ગૃહ, શરીર વગેરે પ્રત્યેની મમતા—જે તમારી પોતાની માયા છે, દૂર કરો." આ રીતે અક્રૂર દ્વારા પૂજિત અને સ્તુતિ કરાયેલા, ધન્ય સ્વામી હરિએ, હસતાં, અક્રૂરને મોહિત કરતા શબ્દોથી સંબોધન કર્યા: "તમે અમારા ગુરુ, પિતરાઈ કાકા, અને સદા પૂજ્ય કુટુંબી છો; અને અમે તમારા આશ્રિત, તમારે અમને રક્ષણ, પોષણ અને દયા આપવી." "તમારા જેવા ઉત્તમ આત્માઓ, શ્રેષ્ઠ સુજાનો, હંમેશા પોતાના કલ્યાણ ઇચ્છનારને સેવા કરવી જોઈએ; દેવો પોતાનું હિત કરે છે, પણ સજ્જન એ નથી." "પવિત્ર તીર્થો માત્ર જળથી પવિત્ર નથી, દેવો કાંડા અથવા પથ્થરના મૂર્તિ નથી; સજ્જનોનું દર્શન એક ક્ષણે પણ પવિત્ર કરે છે." "તમે અમારા કલ્યાણકામી છો, તેથી પાંડવો વિશે જાણવા, હવે હસ્તિનાપુર જાવ." "અમે સાંભળ્યું છે કે, તેમના પિતાના મૃત્યુ પછી, બાળકો અને માતા રાજાએ પોતાના શહેરમાં લાવવામાં આવ્યા છે, અને હવે ત્યાં મોટા દુઃખમાં છે." "તેમાં, રાજા, અંબિકા પુત્ર, પોતાના ભાઈના પુત્રો પ્રત્યે નિષ્પક્ષ નથી; ચોક્કસ, પોતાના દુષ્ટ પુત્રના પ્રભાવ હેઠળ, તેની દૃષ્ટિ અંધ છે." "તમે જાઓ, અને તેમનો હાલ—શ્રેષ્ઠ કે દુઃખદ—જાણો; પછી અમે અમારા મિત્રોના કલ્યાણ માટે યોગ્ય પગલાં લેશું." આ રીતે અક્રૂરને સૂચના આપી, સ્વામી હરિ, સર્વસ્વામી, સંકર્ષણ અને ઉદ્ધવ સાથે પોતાના ગૃહે પધાર્યા. આ રીતે, દશમ સ્કંધના પ્રથમ અર્ધના અઢીપચાસમા અધ્યાયનો અંત થાય છે—શ્રીમદ ભાગવત મહાપુરાણ, પરમહંસો માટેનું શાસ્ત્ર. શુકદેવજી કહે છે: અક્રૂર, પૌરવ વંશના રાજાઓમાં પ્રસિદ્ધ હસ્તિનાપુર પધાર્યા, અને ત્યાં અંબિકા પુત્ર, ભીષ્મ, વિદુર અને પૃથા સાથે મુલાકાત લીધી. તેમણે બાહ્લીક અને તેના પુત્ર, ભારદ્વાજ અને ગૌતમ, કર્ણ, સુયોધન, અશ્વત્થામા, પાંડવો અને અન્ય મિત્રો પણ જોયા. ગાંદિનીપુત્ર અક્રૂર, દરેક સંબંધીને યોગ્ય રીતે મળ્યા, અને મિત્રોનું કલ્યાણ પૂછ્યું, અને પોતે પણ તેમની સ્થિતિ વિશે પૂછપરછ કરી. અક્રૂર, રાજાની વર્તન જાણવા ઈચ્છતા, ત્યાં થોડા મહિના રોકાયા; રાજા દુષ્ટ સલાહથી ચાલતા, સત્વહીન અને દુષ્ટ ઇચ્છા અનુસાર વર્તતા હતા. તેમણે જોયું કે રાજા, પૃથા પુત્રોની તેજ, શક્તિ, પરાક્રમ, વિનમ્રતા અને અન્ય ગુણો, તથા પ્રજાની તેમની પ્રત્યેની મમતા, જોવા ઈચ્છતા નથી. ધૃતરાષ્ટ્ર પુત્રોએ કરેલા બધા દુષ્કર્મ—જહેર આપવું અને અન્ય દુશ્મનાઈ—પૃથા અને વિદુરે અક્રૂરને સંપૂર્ણ રીતે જણાવ્યા. પૃથા, પોતાના ભાઈ અક્રૂરને આવ્યા જોઈ, પોતાના જન્મસ્થાન યાદ કરીને, આંખોમાં આંસુ લઈને, અક્રૂરને સંબોધન કર્યા: "હે સૌમ્ય, શું મારા માતા-પિતા, ભાઈઓ, બહેનો, ભત્રીજાઓ, ભાભીઓ અને મિત્રો આજે પણ અમને યાદ કરે છે?