શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

કૃષ્ણ અને બલરામ, યુવાન ગોપ બાળકો, મલ્લયુદ્ધ માટે તૈયાર થઈ રહ્યા હતા. તેઓએ કહ્યું, “અમે તો બાળકો છીએ, અને યોગ્ય રીતે સમાન શક્તિ ધરાવતાં સાથે રમવા ઈચ્છીએ છીએ; મલ્લયુદ્ધ નિર્મળ અને ન્યાયસંગત હોવું જોઈએ, જેથી મલ્લોની સભામાં કોઈ દોષ ન માને.” આ સાંભળીને ચાણૂર બોલ્યો, “તમે બાળક કે યુવાન નથી; તમે તો શક્તિશાળી લોકોમાં શ્રેષ્ઠ છો, કેમ કે તમારા રમતમાં સહસ્ર શક્તિ ધરાવતો મહા હાથી પણ માર્યો ગયો છે. તેથી, તમારે પણ શક્તિશાળી મલ્લો સાથે જ યુદ્ધ કરવું પડશે; અહીંથી બચી શકશો નહીં. મુષ્ટિકા બલરામ સામે લડે, અને હું, વૃષ્ણિવંશી, તમારી સાથે શક્તિનો મુકાબલો કરું.” આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવતના દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગની ‘કુવલયાપીડા વધ’ નામક ત્રેતાલીસમી અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે. શુકદેવજી કહે છે, “આ રીતે ચાણૂરની વાત સ્વીકારી, ભગવાન મધુસૂદન અને રોહિણીપુત્ર બલરામ ચાણૂર અને મુષ્ટિકા સામે આવ્યા. તેઓએ હાથ-પગથી એકબીજાને જોરથી ખેંચ્યા, જીતની લાલસા સાથે. એકબીજાને મુઠ્ઠી, ઘૂંટણ, માથા, છાતી અને ખભાથી ઘમાસાન માર માર્યો. ઘૂમવું, ચાલકી, ઝપટ, પકડ, ફેંકવું, આગળ-પાછળ થવું—આ બધામાં સતત એકબીજાની ચાલને જવાબ આપતા. ઉપાડવું, ઊંચું કરવું, હલાવવું, પકડી રાખવું—શક્તિથી એકબીજાને હરાવવા પ્રયત્ન કરતા.” રાજા, ત્યાં એકત્ર થયેલી સ્ત્રીઓ compassionથી જૂથોમાં બોલી ઉઠી, “અરે, રાજસભામાં કેટલું અણ્યાય! રાજાની સામે, આવા શક્તિશાળી અને નબળા વચ્ચે મુકાબલો કરાવવો કેટલું અયોગ્ય છે! આ મલ્લો તો વીજળી જેવું કઠોર શરીર ધરાવે છે, પર્વત સમાન છે, અને સામે છે આ બે કુમારો, અતિ નાજુક અને હજુ પુરૂષત્વમાં નથી આવ્યા. આ સભા પાપમાં દૂસી જશે; જ્યાં અધર્મ હોય, ત્યાં રહેવું નહીં જોઈએ.” “વિદ્વાન વ્યક્તિએ સભામાં પ્રવેશ ન કરવો જોઈએ, સભાસદોના દોષ યાદ રાખીને; બોલે કે મૌન રહે, અજ્ઞાન વ્યક્તિ પાપ કરે છે.” “કૃષ્ણનું કમળ જેવું મુખ જુઓ, દુશ્મન સામે પરિશ્રમથી પसीનાથી ઢંકાયેલું, જેમ કમળની કળી પાણીથી ભીની હોય. રામનું મુખ જુઓ, તાંબાં જેવી આંખો, હસતો અને ક્રોધથી લાલ, મુષ્ટિકા સામે તેજથી ઝળહળતું.” “વ્રજભૂમિ ધન્ય છે, જ્યાં આ પ્રાચીન પુરુષ, માનવરૂપમાં, વનફૂલની વણાવેલી માળા પહેરી, બલરામ સાથે ગાય ચરાવે છે, વાંસળી વગાડે છે, પર્વતપતિની પ્રિયાથી પૂજાય છે, અને અનેક લીલાઓ કરે છે.” “વ્રજની ગોપીઓએ કયા પુણ્ય કર્યા હશે, કે તેઓ આ સુંદર, અનન્ય, અદ્વિતીય, હંમેશા તાજા, દુર્લભ, યશ-શ્રી-મહિમાનું એકમાત્ર આશ્રય એવા રૂપને આંખો દ્વારા પાન કરે છે?” “વ્રજની સ્ત્રીઓ ધન્ય છે, જેમના મન શક્તિશાળી ભગવાનમાં તત્સ્થ છે; દુધ દોલતી, ગાય દોહતી, લાપસી ચડાવતી, બાળકોને ઝૂલાવતી, ઘરો સાફ કરતી—કોઈ પણ કામમાં, તેઓ રડીને, અવાજ ભરી, ભગવાનનાં ગીતો ગાય છે.” “સવાર-સાંજ, જયારે કૃષ્ણ ગાય ચરાવવા જાય છે કે પાછા આવે છે, વાંસળી વગાડે છે, ત્યારે ધન્ય યુવતીઓ તરત રસ્તે આવે છે, તેના હસતા મુખ અને દયાળુ નજર જોવા.” સ્ત્રીઓ આવી વાતો બોલી રહી હતી, ત્યારે, હે ભારત શ્રેષ્ઠ, યોગેશ્વર હરીએ મનમાં દુશ્મનને મારવાનો સંકલ્પ કર્યો. સ્ત્રીઓની ભયજનક વાતો સાંભળીને માતા-પિતાએ, પુત્રો માટે પ્રેમ અને ચિંતાથી, દુઃખ પામ્યું; તેઓ પોતાના પુત્રોની શક્તિથી અજાણ હતા. કૃષ્ણ-બલરામ અને તેમના પ્રતિદ્વંદીઓ wrestlingની વિવિધ કળાઓથી યુદ્ધ કરતા; બલરામ અને મુષ્ટિકા પણ એવો જ મુકાબલો કરતા. ભગવાનના અંગો વીજળી જેવી અસર સાથે પડતા, ચાણૂરનું શરીર વારંવાર ઘાયલ થયું અને તે થાકી ગયો. પંખીની જેમ ઝડપથી, ચાણૂર ઉછળી, બંને મુઠ્ઠી બાંધીને, ક્રોધથી વાસુદેવના છાતી પર માર્યો. આ ઘા પર ભગવાન અડગ રહ્યા, જેમ હાથી પર ફૂલની માળા પડે; હરીએ ચાણૂરને હાથથી પકડી, ઘણીવાર ફેરવ્યો. પછી તેને જોરથી જમીન પર ફેંકી દીધો; ચાણૂરનું જીવન લગભગ સમાપ્ત થયું, વાળ અને માળા છૂટા પડી, તે ઈન્દ્રધ્વજની જેમ ધરાશાય થયો. એ જ રીતે, મુષ્ટિકા પણ બલભદ્રના મુઠ્ઠીના ઘા અને પછી તળિયાના જોરદાર ઘા વડે ઘાયલ થયો. મુષ્ટિકા કાંપતો, મોઢામાંથી લોહી વહેતો, પીડામાં, જીવન છોડી જમીન પર પવનથી વટાવેલા વૃક્ષની જેમ પડ્યો. પછી જ, રામ, શ્રેષ્ઠ યુદ્ધવીર, કૂટા સામે effortlessly, ડાબા હાથના contemptuous ઘા વડે, કૂટાને માર્યો. તે જ સમયે, શાલા, કૃષ્ણના પગના ઘા વડે માથું ફાટી, અને તોશલક, બંને બે ભાગમાં વિભાજિત થઈ, ધરાશાય થયા. ચાણૂર, મુષ્ટિકા, કૂટા, શાલા, અને તોશલકના વધ પછી, બાકી બધા મલ્લો જીવ બચાવવા ભાગી ગયા. કૃષ્ણ-બલરામે પોતાના ગોપમિત્રોને એકત્ર કર્યા, સંગીત વાગતું, ઘૂંઘરૂઓની ઝણકાર સાથે, આનંદથી નૃત્ય કરતા. લોકોએ રામ-કૃષ્ણના કાર્યો પર ખુશી વ્યક્ત કરી; કામ્સા સિવાય, શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણો અને સદ્જનોએ ‘શાબાશ! શાબાશ!’ કહ્યું. શ્રેષ્ઠ મલ્લોની હત્યા થઈ અને ભોજરાજ કામ્સા અસ્વસ્થ થયો, તેણે પોતાના સંગીતકારોને બંધ કરાવી, કહ્યું: “વસુદેવના બે દુષ્ટ પુત્રોને શહેરમાંથી કાઢી દો; ગોપોની સંપત્તિ ઝપટો; નંદને, તે દુષ્ટમન, બાંધો. વસુદેવને, દુષ્ટમન, તરત મારી નાખો, શ્રેષ્ઠ ઘોડાઓ સાથે; અને ઉગ્રસેનાને, મારા પિતા, જે દુશ્મન તરફ છે, તેના અનુયાયીઓ સહિત.” કામ્સા એમ બોલી રહ્યો હતો, ત્યારે, અવિનાશી ભગવાન, ક્રોધથી, ઝડપી, ઊંચા મંચ પર ચઢી ગયા. કામ્સાએ approaching જોયું—તેના માટે તો મૃત્યુ જ આવી રહી હતી—કામ્સા અચાનક બેઠેથી ઉછળી, ઢાલ અને તલવાર પકડી. તલવાર લઈને, કામ્સા ઝડપથી દાયાં-બાયાં પંખીની જેમ ફરવા લાગ્યો; પણ અપ્રતિરોધ્ય, ભયાનક શક્તિ ધરાવનાર ભગવાને તેને જોરથી પકડી લીધો, જેમ ગરુડ સાપને પકડી લે.