શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

કંસના મહાન દર્બારમાં, જ્યારે કૃષ્ણે કુવલયાપીડા હાથીને મારી નાખ્યો, ત્યારે wrestling માટેની ચુનૌતી સાંભળી, કૃષ્ણે સમય અને સ્થાનને અનુરૂપ, આનંદપૂર્વક અને વિનમ્રતા સાથે જવાબ આપ્યો. તેણે કહ્યું, “અમે રાજા ભોજના પ્રજા અને વનવાસી લોકો પણ, હંમેશા એમને પ્રસન્ન કરીએ છીએ—એ જ અમારો સૌથી મોટો લાભ છે. અમે તો બાળકો છીએ, અને યોગ્ય છે કે અમારી સમાન શક્તિ ધરાવતાં સાથે રમીએ; આમ, મુકાબલો નિષ્પક્ષ હોવો જોઈએ, જેથી કુસ્તીબાજોની સભામાં અમારો દોષ ન લાગે.” ચાણૂર એ સાંભળી બોલ્યો: “તમે તો બાળક કે યુવાન નથી, તમે તો શક્તિશાળી લોકોમાં શ્રેષ્ઠ છો. તમારા રમતમાં જ એ હજાર હાથીની બલ ધરાવતો મહાબલી હાથી મારાયો છે. તેથી, તમે બંનેએ શક્તિશાળીઓ સાથે જ મુકાબલો કરવો પડશે—અહીં ટાળટૂળ નથી. મુષ્ટિકા બલરામ સામે લડે અને હે વૃષ્ણિવંશી, હું તારી સામે મારી શક્તિ અજમાવું.” આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવતના દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગમાં ‘કુવલયાપીડા વિધ્વંસ’ અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે. પછી, શ્રીમદ ભાગવતના મહાન પવિત્ર ગ્રંથમાં, શુકદેવજી કહે છે: ભગવાન મધુસૂદન, તેમની પ્રતિજ્ઞા અનુરૂપ, રોહિણિપુત્ર બલરામ સાથે ચાણૂર અને મુષ્ટિકા સામે આગળ વધ્યા. બંને પક્ષે હાથ-પગથી એકબીજાને પકડી, જોરથી ખેંચ્યા—વિજયની ઉત્કંઠા સાથે.拳, ઘૂંટણ, માથું, છાતી અને ખભાથી એકબીજાને પડકાર્યા. ઘૂમવું, છલકપટ, ઝપટ, પકડ, પલટ અને પીછેહઠ—આ બધામાં સતત સામસામે પડકાર આપતા રહ્યા. ઉઠાવવું, હલાવવું, ઝાટકવું અને દબાવવું—શક્તિ અજમાવીને એકબીજાને હરાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. આ શક્તિ-દુર્બળતાના અદભુત દ્રશ્યને જોઈ, ત્યાં હાજર સ્ત્રીઓ દયાભાવથી જૂથમાં વાતો કરવા લાગી: “અરે! રાજાના દરબારમાં કેટલું મોટું અનીયાય છે—રાજા સામે જ દુર્બળ અને શક્તિશાળી વચ્ચે આવી અયોગ્ય મુકાબલો! આ તો વીજળી જેવી કઠોર અને પહાડ જેવી દેહ ધરાવતાં કુસ્તીબાજો સામે, આ નાજુક અને હજુ યુવાનપણું ન પામેલા બે યુવાનો—આ કેવી સરખામણી? આ સભા તો અધર્મની ભાગીદાર બની રહી છે; જ્યાં અધર્મ હોય, ત્યાં રહેવું જ નહીં. જ્ઞાની પુરુષે તો આવી સભામાં પ્રવેશવું જ નહીં—બોલે કે ચૂપ રહે, બંને રીતે પાપ લાગે.” ક્યાંક કોઈએ કહ્યું, “કૃષ્ણનું કમળ જેવું મુખ જુઓ, દુશ્મન સામે પરિશ્રમથી પરસેવાથી ભીંજાયું છે—જેમ કમળની કળી પાણીથી ભીંજાય છે. અને બલરામનું ચહેરું જુઓ—તામ્ર નેત્ર, હલકી હાસ્ય સાથે ક્રોધથી લાલ, મુષ્ટિકા સામે તેજથી ચમકે છે.” બીજાંએ કહ્યું: “વ્રજની ભૂમિ ધન્ય છે, જ્યાં આ પ્રાચીન પુરુષ માનવરૂપે છુપાઈ, વનમાલા ધારણ કરીને, બલરામ સાથે ગાય ચરાવે છે, વાંસળી વગાડે છે, પર્વતપતિની પ્રિયાને પણ પદ પવિત્ર કરે છે, અને અનેક લીલાઓમાં મગ્ન રહે છે. કઈ મોટી તપસ્યા કરી હશે ગોપીઓએ, કે જેમણે આ સુંદરતાનું સાક્ષાત્ દર્શન મેળવ્યું—અનુપમ, અપ્રાપ્ય, અમર, કીર્તિ, વૈભવ અને શ્રીથી ભરપૂર, જેનું સૌંદર્ય પલપલમાં નવું લાગે છે!” “વ્રજની સ્ત્રીઓ તો ધન્ય છે—મનથી કૃષ્ણમાં લીન, દૂધ દોહે, ગાયના છાણ ભેગા કરે, માખણ મथे, ઘર સાફ કરે, બાળકો ઝૂલાવે, કે ઝાડૂ દે—દરેક કામમાં હૃદયથી કૃષ્ણને ગાય છે, આંખે અશ્રુ છે. સવારે અને સાંજે, કૃષ્ણ ગાય લઈ જતા કે પાછા આવતા, વાંસળી વગાડે ત્યારે, એ યુવતિઓ તરત રસ્તા પર આવે છે—કૃષ્ણના સ્મિત અને દયાળુ નજર જોવા.” સ્ત્રીઓ આવી વાતો કરતી હતી, એ સમયે, હે મહાભારતવંશી, યોગેશ્વર ભગવાન હરિએ મનમાં નિશ્ચય કર્યો કે દુશ્મનને સંહારવો છે. સ્ત્રીઓના કરુણ વચનો સાંભળી, કૃષ્ણ-બલરામના માતાપિતાને પુત્રપ્રેમ અને ચિંતાથી ભારે દુ:ખ થયું—તેમને પુત્રોની શક્તિની ખબર નહોતી. પછી, કૃષ્ણ-બલરામ અને તેમના પ્રતિસ્પર્ધીઓએ wrestlingની તમામ કળાઓથી એકબીજાને પડકાર્યા. ભગવાનના અંગોના ઘાતથી, જે વીજળી જેવી કઠોરતા ધરાવતા હતા, ચાણૂરનું શરીર વારંવાર ઘવાયું અને તે થાકી ગયો. ચાણૂર એ ઝડપથી ઉડીને, બંને મુઠ્ઠી ભાંય અને ક્રોધથી કૃષ્ણના છાતી પર ઘાત કર્યો. પણ ભગવાન તો અડગ રહ્યા—જેમ હાથીને ફૂલની માળા વાગે, તેમ. પછી કૃષ્ણે ચાણૂરના હાથ પકડી, તેને અનેક વખત ફરકાવ્યો અને ધરતી પર જોરથી ફેંકી દીધો. તેની જિંદગી Almost ખોવાઈ ગઈ; વાળ અને માળા છૂટા પડી ગયા, અને તે ઈન્દ્રધ્વજ જેવી ધરતી પર ઢળી પડ્યો. એ જ રીતે, મુષ્ટિકાને બલરામે પહેલા મુઠ્ઠીથી અને પછી તાકાતભર્યા થાપથી ઘવ્યો. મુષ્ટિકા થરથર્યો, મોઢેથી લોહી વહી રહ્યું હતું, દુ:ખથી પીડાઈ ગયો, અને જીવ છોડીને પવનથી પડેલા વૃક્ષની જેમ ધરતી પર ઢળી પડ્યો. પછી બલરામે, શ્રેષ્ઠ યુદ્ધવીર, કુટાને આવતાની સાથે જ ડાબા હાથના એક જ ઘાતથી સહેલાઈથી સંહાર્યો. એ જ સમયે, શલાને કૃષ્ણના પગના ઘાતથી માથું ફાટી ગયું અને તોશલક પણ બંને ભાગે વિભાજિત થઈ પડ્યો. ચાણૂર, મુષ્ટિકા, કુટા, શલા અને તોશલકના સંહાર પછી, બાકી બધા કુસ્તીબાજો પોતાના જીવ બચાવવા ભાગી ગયા. પછી કૃષ્ણ-બલરામે ગોપમિત્રોને ભેગા કર્યા, સંગીત વગાડતાં, પાયલના ઘુંઘરૂઓ વાગતાં, આનંદથી રમવા અને નૃત્ય કરવા લાગ્યા. સૌ લોકો કૃષ્ણ-બલરામના કાર્યથી આનંદિત થયા—માત્ર કંસ સિવાય. શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણો અને સજ્જનો તો 'શાબાશ! શાબાશ!' કહીને વખાણવા લાગ્યા. પછી, wrestlingના શ્રેષ્ઠો મરી ગયા અને ભોજરાજ કંસ ઉદ્વિગ્ન થયો. તેણે પોતાના વાદકોને રોકી દીધા અને આદેશ આપ્યો: “વસુદેવના બે દુષ્ટ પુત્રોને શહેરમાંથી કાઢી દો; ગોપોનું ધન કબજે કરો; નંદને, એ દુષ્ટને, બાંધી દો. વસુદેવ અને શ્રેષ્ઠ ઘોડાઓને તરત મારો; અને ઉગ્રસેન તથા તેના પક્ષકારોને પણ, કારણ કે એ મારા શત્રુ પક્ષમાં છે.” કંસ આ રીતે દંભપૂર્વક બોલતો રહ્યો, ત્યારે અવિનાશી ભગવાન કૃષ્ણ ક્રોધથી ઊભા થયા અને ઝડપથી ઊંચા મંચ પર ચઢી ગયા.