શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

મિત્રો, રાજાની પ્રસન્નતા માટે આપણે તેની ઈચ્છા મુજબ જ કાર્ય કરવું જોઈએ, કારણ કે રાજા સર્વ પ્રાણીઓમાં વિરાજે છે. જ્યારે રાજા પ્રસન્ન થાય, ત્યારે બધા જીવો પણ આપણાથી ખુશ રહે છે. આ વાત સાંભળીને કૃષ્ણે સમય અને સ્થાન પ્રમાણે અનુરૂપ શબ્દો બોલ્યા અને કુસ્તી માટે પડકાર સ્વીકાર્યો, જે તે પોતે ઈચ્છતો હતો. અમે, ભોજ રાજાના પ્રજાઓ અને વનવાસી લોકો, હંમેશા રાજાને પ્રસન્ન કરવા માટે જ કાર્ય કરીએ છીએ—આ જ અમારો સૌથી મોટો ઉપકાર છે. અમે તો બાળક છીએ, અને યોગ્ય રીતે, સમાન શક્તિ ધરાવનારાઓ સાથે રમીએ; કુસ્તી યોગ્ય રીતે થવી જોઈએ, જેથી કુસ્તીબાજોની સભામાં અમારી ઉપર કોઈ દોષ ન આવે. ત્યારે ચાણૂર બોલ્યો: “તમે બાળક કે યુવાન નથી; તમે તો શક્તિશાળી લોકોમાં અગ્રણી છો, કારણ કે તમારી રમતમાં જ હજાર હાથીની શક્તિ ધરાવતો મહાબલી હાથી મારાયો.” તેથી, તમે બંને શક્તિશાળી સાથે જ કુસ્તી કરો; અહીં કોઈ બચાવ નથી. મુષ્ટિકા બલરામ સામે અને હું—વૃષ્ણિવંશી—કૃષ્ણ સામે શક્તિ અજમાવું. અત્યાર સુધીની કથા, 'કુવલયાપીડા વધ', શ્રીમદ ભાગવતના દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગની ત્રેંચાલીસમી અધ્યાયે પૂર્ણ થાય છે. શુકદેવજી કહે છે: આ રીતે, શ્રીમધુસૂદન અને રોહિણીપુત્ર બલરામે પોતાના મનમાં નિશ્ચય કર્યો અને ચાણૂર તથા મુષ્ટિકા સામે આગળ વધ્યા. બંને પક્ષોએ હાથ-પગ જોડી, એકબીજાને ખેંચ્યા, દરેક વિજય માટે આતુર હતો. તેઓએ એકબીજાને મુક્કા, ઘૂંટણ, માથા, છાતી અને ખભા વડે માર્યા. ચક્રવાત, છલ, આલિંગન, પછાડ, આગે-પાછે, ફેંક અને પકડીને, બંનેએ એકબીજાને પરાજિત કરવાનો પ્રયાસ કર્યો. આ શક્તિ અને નિરાશક્તિની કુસ્તી જોઈને, ત્યાં હાજર તમામ સ્ત્રીઓ, રાજા, compassionથી એકબીજાને બોલી ઉઠી: “અરે, આ કેટલુ મોટું અન્યાય છે! રાજાની સભામાં, રાજાની સામે, આવી અસમાન શક્તિની કુસ્તી કેમ?” “આ કુસ્તીબાજો તો વીજળી જેવું કઠોર શરીર ધરાવે છે, પર્વત સમાન છે, અને કૃષ્ણ-બલરામ તો યુવાન, નાજુક, અને પુર્ણ યુવાનપણામાં પણ નથી!” “આ સભા અધર્મમાં ફસાઈ જશે; જ્યાં અધર્મ હોય, ત્યાં રહેવું નહીં જોઈએ.” “બુદ્ધિમાન વ્યક્તિએ સભામાં પ્રવેશવું નહીં જોઈએ, સભાસદોના દોષ યાદ રાખીને; બોલે કે ચૂપ રહે, અજ્ઞાન વ્યક્તિ પાપમાં ફસાઈ જાય છે.” “કૃષ્ણના કમળ જેવા મુખને જુઓ, દુશ્મન સામે પરિશ્રમથી પસીનાથી ઢંકાયેલ છે—જળથી ભીંજાયેલા કમળની કળી જેવું.” “રામનું મુખ પણ જુઓ, લાલ આંખ, હસતો અને ક્રોધથી લાલ, મુષ્ટિકા સામે તેજસ્વી લાગે છે.” “વ્રજભૂમિ તો ધન્ય છે, જ્યાં આ પુરાતન પુરુષ, માનવરૂપમાં, વનફૂલોથી સજ્જ, બલરામ સાથે ગાય ચરે, વાંસળી વગાડે, પર્વતપતિના પ્રિયજન તેના પગ પાદે, અને વિવિધ લીલાઓમાં આનંદ કરે છે.” “આ ગોપીઓએ કયા તપ કર્યા હશે, કે તેઓએ કૃષ્ણના રૂપને—સૌંદર્યનો સાર, અદ્વિતીય, અવિનાશી, દરેક ક્ષણે નવીન, અને યશ-શ્રી-મહિમાનો એકમાત્ર આધાર—આંખે પીધું!” “વ્રજની સ્ત્રીઓ ધન્ય છે, જેમના મન મહાબલી ભગવાનમાં લીન છે; દૂધ દોહે, ગાયના ગોળા ભેગા કરે, માખણ ઉકાળે, ઘરો સાફ કરે, બાળકો ઝૂલાવે, કે ઝાડૂ આપે—જે કામ કરે, એમાં અવાજ ભરી, રડતા રડતા કૃષ્ણના ગીત ગાય છે.” “સવાર-સાંજ, જ્યારે કૃષ્ણ ગાય ચરવા જાય કે પાછો આવે, વાંસળી વગાડે, તો આ યુવાન સ્ત્રીઓ ઝડપથી રસ્તા પર આવે, તેની હસતી મુખાકૃતિ અને દયાળુ દૃષ્ટિ જોવા.” સ્ત્રીઓ આવું બોલતી હતી, ત્યારે, હે ભારતશ્રેષ્ઠ, યોગેશ્વર હરિએ પોતાના મનમાં દુશ્મનનો વધ કરવાનો નિશ્ચય કર્યો. સ્ત્રીઓના ભયજનક શબ્દો સાંભળીને, માતાપિતા, પુત્રો માટે પ્રેમ અને દુઃખથી અત્યંત કષ્ટ પામ્યા, તેમનાથી પુત્રોની શક્તિ અજાણી હતી. કૃષ્ણ અને તેના પ્રતિદ્વંદ્વી, તેમજ બલરામ અને મુષ્ટિકા, wrestlingની તમામ રીતોથી એકબીજાને ટક્કર આપી. ભગવાનના અંગો, વીજળી જેવું કઠોર, repeatedly ચાણૂરના શરીર પર પડ્યા, જેથી ચાણૂર થાકી ગયો. Hawksની ઝડપથી, ચાણૂર ઉછળી, બંને મુક્કા બાંધી, ગુસ્સાથી વાસુદેવ—કૃષ્ણ—ના છાતી પર માર્યો. પણ કૃષ્ણ એ ફટકારથી હલ્યો નહીં, જાણે હાથીને ફૂલમાળા મારવામાં આવે; તેણે ચાણૂરના હાથ પકડી, ઘણી વાર ફેરવી, જોરથી જમીન પર ફેંકી દીધો. ચાણૂરના વાળ અને માળા વિખરાઈ, જીવલેણ અવસ્થામાં, ઈન્દ્રના ધ્વજ જેવો પડી ગયો. એ જ રીતે, મુષ્ટિકાને બલભદ્રે પહેલાં જોરદાર મુક્કા માર્યો, પછી તીવ્ર તાપથી પાંખી માર્યો. મુષ્ટિકા કાંપી ઉઠ્યો, મોઢામાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું, દુઃખથી પીડાયો, જીવ છોડીને પવનમાં પતંગિયાની જેમ જમીન પર પડી ગયો. પછી રામે, શ્રેષ્ઠ યોદ્ધા, કૂટા પાસે આવ્યો, ડાબા હાથથી અણગમતા ફટકારથી effortless વધ કર્યો. એ જ સમયે, શાલા—કૃષ્ણના પગથી માથું ફાટ્યું—અને તોશલક, બંને બે ભાગમાં વિભાજિત થઈ, જમીન પર પડ્યા. ચાણૂર, મુષ્ટિકા, કૂટા, શાલા અને તોશલકના વધ પછી, બાકી wrestlers જીવ બચાવવા ભાગી ગયા. કૃષ્ણ-બલરામે પોતાના ગોપમિત્રોને ભેગા કર્યા, સંગીત વગાડતા, પગળીના ઘૂંઘરૂઓ બાજે, આનંદથી નૃત્ય કરતાં રમ્યા. લોકોએ રામ-કૃષ્ણના કાર્યોમાં આનંદ કર્યો; કામ્સા, શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણો અને સજ્જનોએ ‘શાબાશ! શાબાશ!’ કહી પ્રશંસા કરી. જ્યારે શ્રેષ્ઠ કુસ્તીબાજો મારાયા અને ભોજરાજ કામ્સા ઉગ્ર થયો, તેણે પોતાના સંગીતકારોને રોકી, આ શબ્દો બોલ્યા: “વસુદેવના બંને દुष્ટ પુત્રોને શહેરમાંથી કાઢી દો; ગોપોની સંપત્તિ જપ્ત કરો; નંદા, એ દુષ્ટમન,ને બાંધો. વસુદેવ, એ દુષ્ટમન,ને તરત મારો, શ્રેષ્ઠ ઘોડાઓ સાથે; અને ઉગ્રસેન, મારા પિતા, દુશ્મનને સાથ આપતો, તેના અનુયાયીઓ સાથે, તેને પણ મારો.” આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવતના દશમ સ્કંધમાં કૃષ્ણ-બલરામની મહાન વિજય અને કામ્સાની હિંસક today’s Sabhaની કથા આગળ વધે છે.