શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

નંદના પુત્રો, કૃષ્ણ અને રામ, બંને wrestlingમાં નિપુણ અને પરાક્રમી તરીકે જાણીતા હતા. રાજાએ તેમને ખાસ આમંત્રિત કર્યા હતા, કારણ કે રાજાને તેમની કૌશલ્ય જોવા માટે ખૂબ જ ઉત્સુકતા હતી. લોકોમાં એવી માન્યતા હતી કે જ્યારે રાજાની ઈચ્છા પૂર્ણ થાય છે, ત્યારે પ્રજાનું કલ્યાણ થાય છે—વિચારે, કાર્યે અને વાણીથી. વિપરીત સ્થિતિમાં પરિણામ પણ વિપરીત જ આવે છે. ગોકુલના ગવાલાઓ અને ગોપાલકોએ હંમેશા આનંદથી, જંગલમાં ગાય ચરાવતા ચરાવતા wrestling રમવાનો આનંદ માણ્યો હતો. તેથી, મિત્રો, સૌએ વિચાર્યું કે રાજાને પ્રસન્ન કરવું જોઈએ, કારણ કે રાજા સર્વ જીવોમાં વસે છે અને જ્યારે રાજા પ્રસન્ન થાય છે, ત્યારે સર્વ પ્રાણી પણ પ્રસન્ન થાય છે. આ વાત સાંભળીને કૃષ્ણે સમય અને સ્થળને અનુરૂપ વાત કરી અને wrestlingની પડકારને સ્વીકારી લીધી—કારણ કે એ તો કૃષ્ણની પણ ઈચ્છા હતી. કૃષ્ણએ કહ્યું, "અમે રાજા ભોજના પ્રજાજન છીએ અને વનવાસીઓ પણ છીએ; રાજાને પ્રસન્ન કરવું એ અમારો મોટો પુણ્ય છે." કૃષ્ણએ વધુમાં કહ્યું, "અમે તો બાળક છીએ, અમારા સમાન શક્તિ ધરાવતા સાથે જ રમીએ; wrestling પણ સમાન શક્તિ ધરાવતા સાથે જ થવી જોઈએ, જેથી કોઈ અપવાદ ન આવે." પણ ચાણૂર બોલ્યો, "તમે બાળક કે યુવાન નથી, તમે તો શક્તિશાળી લોકોમાં શ્રેષ્ઠ છો. કેમ કે તમારા રમતમાં જ તમે એવા મહાબળવાન હાથીને મારી નાખ્યો હતો, જેનામાં હજાર હાથીઓ જેટલી શક્તિ હતી." તેથી, ચાણૂરે કહ્યું, "હવે તમે બંનેને પણ શક્તિશાળીઓ સામે જ મુકાબલો કરવો પડશે. અહીંથી બચવાનો કોઈ રસ્તો નથી. મુષ્ટિક બલરામ સામે લડશે અને હું, ચાણૂર, કૃષ્ણ, તારી સામે શક્તિ અજમાવીશ." આ રીતે, દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગનો ત્રેતાલીસમો અધ્યાય, "કુવલયાપીડનો વધ," પૂર્ણ થયો. પછી, શુકદેવજી કહે છે કે ભગવાન કૃષ્ણ, જેમની ઇચ્છા માન્ય થઈ હતી, તેઓ રોહિણીપુત્ર બલરામ સાથે ચાણૂર અને મુષ્ટિક સામે આગળ વધ્યા. બંને પક્ષે હાથથી હાથ, પગથી પગ જોડી, એકબીજાને ખેંચવા લાગ્યા—વિજય મેળવવાની તીવ્ર ઇચ્છા સાથે. તેઓએ એકબીજાને મુક્કા, ઘૂંટણ, માથું, છાતી અને ખભા વડે આઘાત આપ્યા. કોઈવાર વળાંકો, છલકપટ, ભેટ, ફેંક, આગળ-પાછળ થતું રહ્યું. બંનેએ એકબીજાને ઉંચકવું, હલાવવું, દબોચવું અને પકડી રાખવું—પوری શક્તિથી એકબીજાને હરાવવાનો પ્રયાસ કર્યો. આ મક્કમ અને નબળાઈની કસોટી જોઈને ત્યાં હાજર સ્ત્રીઓ compassionથી જૂથોમાં વાતો કરવા લાગી: "અરે! રાજાના દરબારમાં કેટલું મોટું અણ્યાય છે, જ્યાં રાજા સામે જ આવી અસમાન મુકાબલો થવા દેવામાં આવે છે! આ wrestlingવાળા તો વીજળી જેવી કઠોર કાયાવાળા છે, પહાડ જેવા દેખાય છે, અને સામે કૃષ્ણ-બલરામ તો હજુ યુવાન પણ નથી, કેવી નાજુક કાયાવાળા છે! અહીં અધર્મ થશે, અને જ્યાં અધર્મ છે, ત્યાં રહેવું પણ નહિ." "જાણકાર વ્યક્તિએ તો assemblyના દોષોને યાદ રાખીને તેમાં પ્રવેશવું જ નહિ જોઈએ; કેમ કે બોલે કે ચૂપ રહે, અજ્ઞાની તો પાપ જ કરે." "કૃષ્ણનું કમળ જેવું મુખ જુઓ, શત્રુ સામે પરિશ્રમથી પરસેવાથી ભીંજાઈ ગયું છે—જેમ કમળની કળી પાણીથી ભીંજાય છે. રામનું મુખ જુઓ, લાલ આંખો, હલકી સ્મિત અને ક્રોધથી તેજસ્વી, મુષ્ટિક સામે ઝગમગે છે." "વૃંદાવનના ભૂમિ કેટલાં ધન્ય! જ્યાં આ પુરાતન પુરુષ, માનવરૂપે છુપાયેલ, વનમાલા ધારણ કરી, બલરામ સાથે ગાય ચરાવે છે, વાંસળી વગાડે છે, શિવપત્ની પાર્વતી પણ જેના પદ પંખેરુ કરે છે, અને અનેક લીલાઓ માણે છે." "ગોપીઓએ ક્યાંક એવા પુણ્ય કર્યા હશે કે એમને કૃષ્ણનું રૂપ જોવા મળે છે—એવું રૂપ કે જે સૌંદર્યનું સાર છે, અનન્ય છે, દરેક ક્ષણે નવું લાગે છે, દુર્લભ છે, અને યશ, શ્રી અને વૈભવનું એકમાત્ર નિવાસસ્થાન છે—એમના નેત્રો એ રૂપ પી જાય છે." "વૃંદાવનની સ્ત્રીઓ કેટલાં ધન્ય! એમના મન પરમેશ્વર કૃષ્ણમાં લીન છે; ગાય દુહતી, ગૌમય વણી, માખણ મથતી, ઘર લિપતી, બાળકો ઝૂલાવતી કે ઝાડૂ દેતી—all કામમાં—even ત્યારે પણ, આંખો આંસુથી ભરાઈ જાય છે અને કૃષ્ણના ગીત ગાય છે." "સવાર-સાંજ, જયારે કૃષ્ણ ગાય ચરાવવા જાય કે પાછા આવે, વાંસળી વગાડે, ત્યારે એ ધન્ય યુવતીઓ તરત રસ્તા પર આવે છે, એમનું સ્મિત અને દયાળુ નજર જોવા." સ્ત્રીઓ આવી વાતો કરતી હતી, ત્યારે ભગવાન, યોગેશ્વર હરિએ મનમાં નક્કી કર્યું કે પોતાના શત્રુનો વધ કરવો જ છે. આ વાતો સાંભળીને, માતા-પિતા, પોતાના પુત્રો માટે પ્રેમ અને ચિંતાથી દુઃખી થઈ ગયા. એમને એમના પુત્રોની શક્તિની ખબર નહોતી, એટલે તેઓ ખૂબ કષ્ટ પામ્યા. પછી, કૃષ્ણ અને ચાણૂર તથા બલરામ અને મુષ્ટિક, wrestlingના વિવિધ કૌશલ્યથી એકબીજા સામે લડ્યા. કૃષ્ણના અંગોના પ્રહાર વીજળીના ઘસારા જેવા હતા; ચાણૂરનું શરીર વારંવાર ઘાયલ થયું અને તે થાકી ગયો. પછી ચાણૂરે, બાજ જેવી ઝડપથી ઉછળી, બંને મુઠ્ઠી બાંધી, ક્રોધથી ભરાઈ કૃષ્ણના છાતી પર જોરદાર પ્રહાર કર્યો. પણ કૃષ્ણ તો સ્થિર રહ્યા—જેમ હાથીને ફૂલમાળાથી ઝાટકો આવે તો કશું ન થાય. પછી કૃષ્ણે ચાણૂરના હાથ પકડીને તેને ઘણીવાર ફરકાવ્યો અને જમીન પર જોરથી ફેંકી દીધો. ચાણૂરનું જીવન Almost છૂટી ગયું, વાળ અને માળા વિખેરાઈ ગયા, અને તે ઇન્દ્રના ધ્વજ જેવા પડી ગયો. એ જ રીતે, બલરામે પ્રથમ મુષ્ટિકને જોરદાર મુક્કો માર્યો અને પછી તીવ્ર ચપેટ મારતાં, મુષ્ટિકના મોંમાંથી લોહી વહવા લાગ્યું, તે પીડાય ગયો, જીવન છૂટી ગયું અને પવનથી ઝાડ પડ્યા જેવી જમીન પર પડી ગયો. પછી બલરામે, લડાઈના શ્રેષ્ઠ, કુટ નામના પેહલવાનને પોતાના ડાબા હાથના એક contemptuous ઘા સાથે સરળતાથી માર્યો. એ જ સમયે, શાલા કૃષ્ણના પગના પ્રહારમાં અને તોષલક પણ, બંને બે ભાગ થઈને જમીન પર પડી ગયા. ચાણૂર, મુષ્ટિક, કુટ, શાલા અને તોષલકના મૃત્યુ પછી, બાકી રહેલા બધા પેહલવાનો જીવ બચાવવા ભાગી ગયા. પછી કૃષ્ણ-બલરામે પોતાના ગોપમિત્રોને ભેગા કર્યા અને સંગીતના વાદ્યો વગાડતા, પગલીઓના ઘુંઘરુ વાગતા, આનંદથી નૃત્ય કરતા રમ્યા. આવી કૃષ્ણ-બલરામની વિજયથી તમામ લોકો આનંદિત થયા; કાંસાને છોડીને, સર્વ શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણો અને ધર્મનિષ્ઠ લોકો "વાહ! વાહ!" કહીને પ્રસન્નતા વ્યક્ત કરવા લાગ્યા.