શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

શ્રીકૃષ્ણે પોતાનાં શૌર્યથી પૂતના જેવી દૈત્ય સ્ત્રીનો અંત લાવ્યો હતો, ચક્રવત દાનવનો પણ સંહાર કર્યો હતો. અર્જુન નામના ગુહ્યક, કેશી, ધેનુક અને આવા અનેક દુષ્ટોનો પણ વિનાશ થયો હતો. ગોકુળના ગૌપાલકો અને ગાયો જ્યારે જંગલમાં આગમાં ઘેરાઈ ગયા ત્યારે કૃષ્ણે તેમને બચાવ્યા. કાળિય નામના ભયાનક સાપને પણ subdued કરી દીધો અને ઇન્દ્રના અહંકારને પણ તોડી નાખ્યો. એક સમયે કૃષ્ણે માત્ર એક હાથે સાત દિવસ સુધી મહાન ગિરિરાજ પરવત ઉંચક્યો હતો અને ગોકુલને વરસાદ, પવન અને વીજળીથી રક્ષિત કર્યું હતું. ગોપીઓ તો કૃષ્ણના હસતા ચહેરા અને મોહક નજરથી સર્વ પ્રકારના દુઃખ અને થાકને આનંદપૂર્વક પાર કરી જતી હતી. લોકો કહે છે કે ઇશ્વર કૃષ્ણના આશ્રયથી યદુ વંશ, જે પહેલેથી જ પ્રસિદ્ધ છે, તે વધુ સમૃદ્ધિ, યશ અને મહત્તા પ્રાપ્ત કરશે. કૃષ્ણના મોટા ભાઈ, દિવ્ય રામ (બલરામ) પણ અતિ વિખ્યાત છે; જેમણે પ્રલંબ, વત્સક, બકાસુર વગેરે દૈત્યોને સંહાર્યા છે. જ્યારે લોકો આ રીતે વાતો કરી રહ્યા હતા અને વાદ્યયંત્રો વગાડી રહ્યા હતા, ત્યારે ચાણૂર નામના મલ્લયોધ્ધાએ કૃષ્ણ અને રામને સંબોધન કર્યું: "નંદપુત્રો, હે રામ, તમે બંને પરાક્રમી અને મલ્લયુદ્ધમાં નિપુણ છો. રાજાએ તમને બોલાવ્યા છે, તે તમારો યુદ્ધ જોવાની ઈચ્છા ધરાવે છે. જ્યારે રાજાની ઇચ્છા પૂરી થાય છે, ત્યારે પ્રજાનું કલ્યાણ થાય છે; વિપરીત થાય તો અનર્થ થાય છે." ગોપાલકો અને ગવાળાઓ તો હંમેશા આનંદમાં રહી, ગાય ચરાવતાં જંગલમાં wrestling રમતા. "મિત્રો, આપણે રાજાને પ્રસન્ન કરવા જે કંઈ યોગ્ય હોય તે કરવું જોઈએ, કારણ કે રાજા સર્વ પ્રાણીઓના સ્વરૂપ છે; તેને પ્રસન્ન કરીએ તો સર્વે પ્રાણી પણ પ્રસન્ન થાય છે." આ સાંભળીને કૃષ્ણે સમય અને સ્થાનને અનુરૂપ વચન કહ્યાં, wrestlingની સ્પર્ધાને સહર્ષ સ્વીકારી, જે તેમને પોતાના મનથી પણ ઇચ્છિત હતી: "અમે રાજા ભોજના પ્રજા, અને વનવાસી પણ, હંમેશા તેમને પ્રસન્ન રાખીશું; એ જ અમારું શ્રેષ્ઠ કલ્યાણ છે. અમે તો બાળક છીએ, અમારે સમાન શક્તિ ધરાવનાર સાથે જ રમવું જોઈએ; સ્પર્ધા યોગ્ય અને ન્યાયસંગત હોવી જોઈએ." ચાણૂરે જવાબ આપ્યો: "તમે બાળક કે યુવાન નથી, તમે તો પરાક્રમીઓમાં શ્રેષ્ઠ છો; કેમ કે તમારી રમતથી જ તમે એ મહાબલી હાથીને માર્યો, જે હજારોની તાકાત ધરાવતો હતો. તેથી, તમારે પણ મજબૂત સાથે જ મલ્લયુદ્ધ કરવું પડશે. મુષ્ટિકા બલરામ સામે લડે અને હું, વ્રિષ્ણિવંશી, કૃષ્ણ સામે." આ રીતે, ભાગવતના દશમ સ્કંધના પ્રથમ અર્ધના "કુવાલયાપીડના વધ" નામના અધ્યાયનો અંત થયો. શુકદેવજી કહે છે: આ રીતે, ભગવાન મધુસૂદનના નિશ્ચયને માન આપી, રોહિણીપુત્ર બલરામ સાથે ચાણૂર અને મુષ્ટિકા સામે અગ્રેસર થયા. બંનેએ હાથ-પગથી એકબીજાને પકડી, જોરથી ખેંચ્યા, અને વિજય માટે ઉત્સુક બનીને ઘૂંસા, ઘૂંટણ, માથા, છાતી અને ખભાથી પ્રહાર કર્યા. વળાંકો, ભાંજવાં, ભેટી જવું, ઉછાળવું, પછાડવું—આ રીતે સતત પ્રતિક્રિયા કરતા રહ્યા. બંનેએ એકબીજાને ઉઠાવવાનો, પકડી રાખવાનો, ઝંઝોડવાનો, દબાવવાનો સંપૂર્ણ પ્રયાસ કર્યો. આ શક્તિ-અશક્તિના યુદ્ધને જોઈને, ત્યાં હાજર તમામ સ્ત્રીઓ, રાજા, compassionથી જૂથમાં વાતો કરવા લાગી: "અરે! રાજદરબારમાં કેવો અણ્યાય છે! કેવી રીતે આ મજબૂત, પહાડ જેવા મલ્લો સામે આ નાજુક, અપૂર્ણ યુવાન છોકરાઓને લડાવાય છે?" "હવે તો આ સભા અધર્મનો ભંગ કરશે. જ્યાં અધર્મ ઉભો થાય, ત્યાં રહેવું યોગ્ય નથી. વિદ્વાન વ્યક્તિએ આવી સભામાં પ્રવેશ કરવો નહીં, કેમ કે બોલે કે ન બોલે, અજ્ઞાન તો પાપમાં ફસાઈ જાય છે." "કૃષ્ણનું કમળ જેવું ચહેરું જુઓ, શત્રુ સામે પરિશ્રમથી પરસેવાથી ભીંજાય છે—જેમ જળથી ભીંજાયેલું કમળકુડી. રામનું ચહેરું જુઓ, લાલ આંખો, સ્મિત અને રોષથી તેજસ્વી, મુષ્ટિકા સામે ઝગમગતું!" "વ્રજભૂમિ તો ધન્ય છે, જ્યાં આ પુરાતન પુરુષ, માનવરૂપે છુપાઈ, વનમાલા ધારણ કરીને બલરામ સાથે ગાય ચરાવે છે, વાંસળી વગાડે છે, અને પર્વતપુત્રીની પ્રિયાઓના ચરણ સ્પર્શે છે, અનેક લીલાઓમાં મગ્ન રહે છે." "ગોપીઓએ કયા પુણ્ય કર્યા હશે કે તેમને કૃષ્ણનું એ રૂપ જોવા મળે છે—અનુપમ, સર્વશ્રેષ્ઠ, ક્ષણે ક્ષણે નવું, દુર્લભ, યશ, શ્રી અને ઐશ્વર્યનું એકમાત્ર નિવાસસ્થાન—અને તે આંખે પી જાય છે!" "વ્રજની સ્ત્રીઓ ધન્ય છે, જેમના મન શ્રીકૃષ્ણમાં લીન છે. ગાયો દુહે, ગૌમય સંકે, માખણ વટે, બાળકોને ઝૂલાવે કે ઝાડૂ દે—ક્યાંક પણ, રડતા ગળે કૃષ્ણના ગીતો ગાય છે." "પ્રભાતે અને સાંજે, જ્યારે કૃષ્ણ ગાય ચરાવવા જાય કે પાછા આવે, વાંસળી વગાડે, ત્યારે ગોપીઓ દોડી આવી કૃષ્ણના હસતા ચહેરા અને દયાળુ નજરને જોવા માટે ઉત્સુક રહે છે." આ રીતે સ્ત્રીઓ વાતો કરતી હતી ત્યારે, હે ભરતશ્રેષ્ઠ, યોગેશ્વર હરિએ મનમાં શત્રુના વધનો નિશ્ચય કર્યો. સ્ત્રીઓના ભયજનક શબ્દો સાંભળી, માતા-પિતા પ્રેમ અને ચિંતાથી વ્યથિત થયા, તેમનાં પુત્રોની શક્તિથી અજાણ હતા. મલ્લયુદ્ધની વિવિધ કળાઓથી અચ્યૂત અને ચાણૂર લડ્યા, બલરામ અને મુષ્ટિકા પણ. ભગવાનના વજ્ર સમાન અંગો વડે ચાણૂરના શરીરે ઘાત પડતા તે થાકી ગયો. ચાણૂરે બાજ જેવી ઝડપથી ઉછળી, બંને મક્કી ભીંસડી, રોષથી વાસુદેવના છાતી પર ઘાત કર્યો. પણ કૃષ્ણ એ ઘાતથી અડગ રહ્યા, જાણે હાથીને ફૂલમાળાથી અડફેટે લીધો હોય. પછી કૃષ્ણે ચાણૂરના હાથ પકડીને તેને અનેકવાર ઘુમાવ્યા અને જોરથી જમીન પર ફેંકી દીધો. ચાણૂરનું જીવન Almost ખતમ થઈ ગયું, વાળ અને માળા છુટા પડી ગયા અને તે ઈન્દ્રના ધ્વજની જેમ જમીન પર પડી ગયો.