શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

શ્રીકૃષ્ણ અને બલરામ શહેરમાં પ્રવેશ કરે છે, તે સમયે તેમના કમળ જેવા આંખો, રમૂજી નજર અને મૃદુ સ્મિતથી સ્ત્રીઓના મનને મોહી લે છે, જેમ કે ગર્વિત અને ઉન્મત્ત હાથી આંખોને આનંદ અને હૃદયને હર્ષ આપે છે. repeatedly, as they gaze upon them, their મન previously drawn by слух, now completely captivated by Krishna's smiling looks, they embrace him with their દ્રષ્ટિ, and their skin bristles with ecstasy, forgetting all their previous sorrows. આ આનંદથી ભરેલી સ્ત્રીઓ તેમના ચહેરા પર હર્ષ ફેલાવી, મહેલની છત પર ચડી, કૃષ્ણ અને બલરામ પર શુભકામનાઓના ફૂલો વરસાવે છે. delighted brāhmaṇas, various places worship Krishna and Balaram with dahi, અખંડ ચોખા, પાણીના પાત્રો, ફૂલોની માલા, સુગંધિત વસ્તુઓ અને અન્ય ભેટો અર્પણ કરે છે. શહેરના લોકો આશ્ચર્યથી કહે છે: "ગોપીઓએ કઈ મહાન તપસ્યા કરી હશે, જે તેમને માનવ જગતના મહોત્સવરૂપે આ બંનેને જોવા મળે છે!" કૃષ્ણ, ગદા ના મોટાભાઈ, રસ્તે જાય છે ત્યારે એક ધોબી, વસ્ત્રરંગનાર, નજીક આવે છે. કૃષ્ણ તેને કહે છે: "હે સારા માણસ, અમને યોગ્ય, સ્વચ્છ વસ્ત્રો આપો; અમને આપશો તો તમારો કલ્યાણ નિશ્ચિત છે." પરંતુ રાજાના આ દાસે, અહંકારથી, ક્રોધ અને અવમાનના સાથે જવાબ આપે છે: "આ વસ્ત્રો તો જંગલ અને પર્વત પર રહેનાર માટે છે; તમે રાજાની વસ્તુ કેમ માંગો છો?" તે વધુ કહે છે: "શીઘ્ર જાઓ, બાળકો, આવું માંગશો તો જીવતા રહી શકશો નહીં. રાજવી ઘરો ગર્વથી બાંધે, મારી નાખે અને લૂંટે છે." આ રીતે ધોબી દંભથી બોલે છે, ત્યારે દેવકીપુત્ર કૃષ્ણ ક્રોધિત થઈ, પોતાના હાથે ધોબીનું મસ્તક ધડ પરથી અલગ કરે છે. તેના સહાયકોએ પોતાના વસ્ત્રોના બંડલ છોડીને દિશાદિશામાં ભાગી જાય છે; અચ્યુત વસ્ત્રો લઈ લે છે. કૃષ્ણ અને સંકર્ષણ પોતાની પસંદના વસ્ત્રો પહેરે છે અને બાકી વસ્ત્રો ગોપિયો અને અન્ય મિત્રો માટે આપે છે, થોડા જમીન પર પણ મૂકે છે. પછી એક દરજી, આનંદથી, બંને માટે વિવિધ રંગ અને ડિઝાઇનના વસ્ત્રો તૈયાર કરે છે. કૃષ્ણ અને બલરામ, વિવિધ વસ્ત્રો અને સુંદરતા સાથે, યુવાન હાથી જેવા, એક ઉજવણીમાં ઉજવાઈ રહ્યા છે. pleased with the tailor, the Lord grants him resemblance to Himself, supreme fortune, strength, memory, and mastery of senses. પછી તેઓ સુદામા, ફૂલમાળા બનાવનારના ઘેર જાય છે. સુદામા તેમને જોઈ, જમીન પર મસ્તક નમાવે છે. બેઠકો, પગ માટે પાણી, અર્પણ અને અન્ય સન્માન સાથે, સુદામા બંને ભાઈઓ અને તેમના સંગીઓની પૂજા કરે છે—માળાઓ, પાન, અને સુગંધિત ચોળ સાથે. સુદામા કહે છે: "હે ભગવાન, મારા જન્મને અર્થ મળ્યો, મારી વંશ પવિત્ર થઈ, મારી પૂર્વજો અને દેવતાઓ પણ પ્રસન્ન થયા છે." "તમે તો જગતના પરમ કારણ છો, વિશ્વની કલ્યાણ માટે અંશરૂપે અવતર્યા છો." "તમારી દૃષ્ટિ ક્યારેય પક્ષપાતી નથી, બધા પ્રાણીઓ માટે સમાન છો—even those who worship you or whom you worship." "હવે આ દાસને આજ્ઞા આપો—શું કરું? તમારી આજ્ઞા સૌથી મહાન કૃપા છે." આ રીતે વિચાર કરીને, સુદામા હર્ષભર્યા હૃદયથી ઉત્તમ સુગંધિત ફૂલમાળાઓ અર્પણ કરે છે. કૃષ્ણ અને બલરામ, માળા ધારણ કરીને, પ્રસન્ન થઈ, સુદામાને આશીર્વાદ આપે છે. સુદામા એ અવિચલ ભક્તિ, ભગવાનના ભક્તો સાથે મિત્રતા, અને સર્વ જીવ પર પરમ દયાનો વર માંગે છે. ભગવાન તેને વંશવૃદ્ધિ માટે સંપત્તિ, બલ, દીર્ઘ આયુષ્ય, યશ અને તેજ પણ આપે છે અને પોતાના મોટા ભાઈ સાથે આગળ વધે છે. આ રીતે, 'શહેરમાં પ્રવેશ' નામે એકતાલીસમો અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે, શ્રીમદ ભાગવતના દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગમાં, પરમ વૈરાગ્યોના મહાપુરાણમાં. પછી, શુકદેવે કહ્યું: હવે, કૃષ્ણ કૂબજાને કૃપા દર્શાવે છે, ધનુષ ભંગ કરે છે અને મલ્લયુદ્ધ માટે મેદાન તૈયાર કરે છે. માધવ રાજમાર્ગે આગળ જાય છે, ત્યારે એક ointment vessel લઈને, સુંદર યુવાન સ્ત્રી—કૂબજા, મળે છે. કૃષ્ણ, સ્મિત અને આનંદથી, તેને પૂછે છે: "કોણ છો, સુંદર સ્ત્રી? આ સુગંધિત ointment શું છે? કોની દાસી છો? સ્પષ્ટ કહો. આ ointment અમને લગાડો; એથી તારા સૌભાગ્યનું ઉદય થશે." કૂબજા (સૈરંધ્રી) કહે છે: "હે સુંદર, હું કংস દ્વારા માન્ય દાસી છું, મારું નામ ત્રિવક્રા છે. ointments બનાવવું એ મારું કામ છે, અને જે ointment હું બનાવું છું, એ ભૂજ રાજાને ખૂબ પ્રિય છે. તમે બંને સિવાય, બીજું કોણ એ માટે યોગ્ય છે?" કૃષ્ણ અને બલરામની સુંદરતા, મોહકતા, મધુર સ્મિત, વાણી અને નજરથી મંત્રમુગ્ધ થઈ, કૂબજા બંનેને ointment લગાડે છે. ointmentના રંગથી, બંનેનું રૂપ વધુ તેજસ્વી અને આકર્ષક બની જાય છે. પ્રસન્ન થઈ, કૃષ્ણ નક્કી કરે છે કે, કૂબજાનું શરીર સીધું કરી, દર્શનનો ફળ દર્શાવે. કૃષ્ણ પોતાના પગ કૂબજાના પગ પર રાખે છે, અને હાથના આંગળીઓથી તેના ચિન (ઠોડી) ઉપાડે છે, અને શરીર સીધું કરે છે. કૂબજાનું શરીર તરત જ સીધું અને સુંદર બની જાય છે—પહોળા કમર, ભરપૂર સ્તન સાથે—મુકુન્દના સ્પર્શથી તે એક અદભૂત સ્ત્રી બની જાય છે. સુંદરતા, ગુણ અને દાનશીલતા સાથે, કૂબજા, કૃષ્ણના ઉપરના વસ્ત્રને ખેંચી, સ્મિત અને જાગૃત કામનાથી, કહે છે: "આવો, વીર, મારા ઘેર ચાલો; હું તમને છોડવા સહન કરી શકતી નથી. તમારાથી મારું હૃદય હલચલ થઈ ગયું છે—મહેરબાની કરો." કૃષ્ણ, બલરામ અને સંગીઓની સામે, સ્મિત કરીને જવાબ આપે છે: "હું તારા ઘેર આવું છું, સુંદર ભ્રૂવાળી, જે પુરુષોના હૃદયને મોહી લે છે. જ્યારે અમારું કાર્ય પૂર્ણ થાય, ત્યારે તું અમ Wandering લોકો માટે આશ્રય બનીશ." મીઠી વાતો કરીને, કૃષ્ણ વેપારીઓના માર્ગે આગળ જાય છે, અને બલરામ સાથે લોકો દ્વારા પાન, માળા, સુગંધિત વસ્તુઓ અને ભેટો લઈને સન્માનિત થાય છે. કૃષ્ણને જોઈ અને યાદ કરીને, સ્ત્રીઓમાં ઉદ્વેગ થાય છે, તેઓ પોતાનો જ્ઞાન ગુમાવી દે છે, વસ્ત્ર, વાળ અને કંગણો સરી જાય છે—જેમ કે ચિત્રમાં દ્રશ્ય હોય, એમ.