શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

વૃંદાવનના પવિત્ર ભૂમિમાં, મહાન આત્માઓના પગમાં ધ્વજ, વજ્ર, અંકુશ અને કમળના ચિહ્નો ઝલકતા હતા; તેમની દયાળુ અને હસતી નજરથી આખું વ્રજ ઉજવાઈ ગયું. રમતમાં સૌમ્ય અને સુંદર, તેઓ વનમાલા અને સુગંધિત ફૂલોની વ્રાંતો પહેરીને, પવિત્ર સુગંધોથી અંકિત, શुद्ध વસ્ત્રોમાં સજ્જ, સ્નાનથી તાજા હતા. બલરામ અને કૃષ્ણ—આ બંને મૂળ પુરુષ, જગતના કારણ અને સ્વામી—પૃથ્વીના હિત માટે પોતાના અંશથી અવતરી આવ્યા હતા. તેઓની તેજસ્વી કાંતિથી દિશા દિશામાં અંધકાર દૂર થઈ ગયો; એક પન્નાની પર્વત અને એક ચાંદીના પર્વત પર સોનાની ઝલક હોય એમ તેઓ ઝગમગતા હતા. અકૃરૂર, પ્રેમથી ભરાયેલ, રથમાંથી ઉતરીને ઝડપથી બલરામ અને કૃષ્ણના પગ પર પડ્યો. ભગવાનના દર્શનથી અકૃરૂર એટલો આનંદિત થયો કે, તેના આંખોમાંથી અશ્રુ વહ્યા, શરીર રોમાંચિત થઈ ગયું, અને પોતાનું નામ પણ બોલી શક્યો નહીં. ભગવાન, પોતાના હાથમાં રથના ચક્રના ચિહ્ન સાથે, અકૃરૂરને નજીક ખેંચી પ્રેમથી આલિંગન કર્યો, કારણ કે ભગવાન હંમેશા નમન કરનારનો સ્નેહ કરે છે. સંકર્ષણ, મહાન ચિત્તવાળા, bowed થયેલા અકૃરૂરને પણ આલિંગન કરીને, હાથ પકડી, પોતાના ભાઈ સાથે ઘર તરફ લઈ ગયા. પછી, તેમની સુખ-સલામતી પૂછીને, સન્માનની બેઠક આપી, પગ ધોઈને, સ્વાગત માટે મધમિશ્રિત પાન આપ્યું. અતિથિ તરીકે ગાય અર્પણ કરી, થાકેલા અંગો પર સન્માનથી મલિશન કર્યું, અને ભક્તિપૂર્વક શુદ્ધ, પર્યાપ્ત ભોજન અર્પણ કર્યું. અકૃરૂરે ભોજન લીધા પછી, બલરામ—ધર્મના સર્વજ્ઞ—પ્રેમથી યજ્ઞમાં ઉપયોગ થતી સુગંધ અને વ્રાંતો ફરીથી અર્પણ કરી. નંદાએ પણ યોગ્ય રીતે સન્માન કરીને પૂછ્યું: “કમ્સ જીવતો હોય ત્યારે, દાશાર્હ, તમે કેમ આ નિર્દય જગ્યા પર સુખથી રહો છો? શું અમે ક્રૂર સ્વામી હેઠળના ગોપો નથી?” “તે દુષ્ટ, જેને પોતાના ભાણેજોને તેમની માતાઓના આક્રંદ વચ્ચે મારી નાખ્યા—તમારા અને તમારા લોકો માટે સુખ કેવી રીતે હોઈ શકે?” નંદાના સાચા શબ્દોથી સન્માન પામીને, અકૃરૂરે પોતાના મુસાફરીના થાકને છોડ્યો. શુકદેવે કહ્યું: રામ અને કૃષ્ણ દ્વારા સન્માનિત, આરામથી ખાટલા પર બેઠેલા અકૃરૂરને રસ્તામાં અભિલાષિત તમામ ઈચ્છાઓ પૂર્ણ થઈ. ભગવાન pleased હોય ત્યારે શું અપ્રાપ્ય છે? છતાં, ભગવાનના ભક્તો કંઈ માંગતા નથી. સાંજના ભોજન પછી, દેવકીપુત્ર કૃષ્ણે પોતાના મિત્રો વચ્ચે કમ્સના વર્તન અને ઈરાદા વિશે પૂછ્યું. ભગવાને કહ્યું: “પ્રિય અકૃરૂર, સ્વાગત છે! તમારો અને તમારા કુટુંબમાં બધું સુખ-સલામતી છે ને?” “કમ્સ—મામા—અમારા અને અમારા લોકોએ દુ:ખ આપતો હોય, ત્યારે કેવી રીતે આપણે પોતાના સુખ વિશે પૂછીએ?” “અહીંના મારા માતા-પિતા, અમારા કારણે, તેમના પુત્રો માર્યા ગયા; અમારા કારણે તેઓ કેદ થયા.” “આજના શુભ દિવસમાં, હું મારા જ લોકો જોઈ શકું છું, જેમને મળવાની ઈચ્છા હતી. કહો, તું કેમ આવ્યો છે?” ભગવાનના પ્રશ્ન પછી, માધવ—અકૃરૂરે—યદુઓ અને કમ્સ વચ્ચેની દુશ્મનાવટ, કમ્સે વસુદેવને મારવાનો ઈરાદો, અને નારદે કમ્સને અનકદુંદુભિના પુત્રના જન્મ વિશે શું કહ્યું, તે બધું વર્ણવ્યું. અકૃરૂરના સંદેશ અને આવતા હેતુની વાત પણ કરી. આ સાંભળીને, કૃષ્ણ અને બલરામ, દુશ્મન નાશક, હસીને, તેમના પિતા નંદાને રાજાના આજ્ઞા વિશે જણાવ્યું. નંદાએ ગોપોને કહ્યું: “બધું દૂધ અને દૂધની વસ્તુઓ ભેગી કરો. ભેટો તૈયાર કરો અને ગાડા જોતો.” “કાલે આપણે મથુરા જઈને રાજાને ઉપજ અર્પણ કરીશું અને મહોત્સવ જોશું, કારણ કે ગામના લોકો ત્યાં જઈ રહ્યા છે.” નંદાએ વ્રજમાં આ જાહેરાત કરી. આ સાંભળીને, ગોપી મહિલાઓ અત્યંત દુ:ખી થઈ ગઈ, કેમ કે અકૃરૂર રામ અને કૃષ્ણને શહેર લઈ જવા આવ્યો હતો. કેટલીક, દુ:ખથી, ચહેરા પર શ્વેતતા અને ઉદાસી, કપડાં, કંગણા, અને વાળની વાંકો છૂટા પડી ગયા. બીજીઓ, કૃષ્ણના વિચારમાં તલ્લીન, પોતાના કામકાજ ભૂલી, દુનિયાની અવગણના કરીને, словно આંતરિક જગતમાં પ્રવેશી ગયાં. કેટલીક, શૌરીના પ્રેમભર્યા હાસ્ય અને વાણી યાદ કરીને, મોહિત થઈ ગઈ; તેના મધુર શબ્દો હૃદયને સ્પર્શી, bewildered થઈ ગઈ. તેઓએ કૃષ્ણના મનમોહક ચાલ, હાવભાવ, પ્રેમભર્યા હાસ્ય અને નજર, દુ:ખ દૂર કરતી રમૂજી વાતો અને રમણીઓ યાદ કરી. મુકુંદના વિચારથી, વિયોગના ભય અને દુ:ખથી, ગોપીઓ જૂથમાં ભેગી થઈ, અશ્રુભર્યા ચહેરા સાથે, અચ્યુતને મનમાં રાખીને વાતો કરી. ગોપીઓ બોલી: “હે સર્જનહાર! તું કેટલી નિર્દય છે! શરીરધારી જીવોને પ્રેમ અને મિત્રતામાં જોડે છે, અને ઈચ્છા પૂર્ણ થવાની પહેલાં જ, બાળકોના રમકડાંની જેમ, અલગ કરી દે છે.” “તુ અમને મુકુંદનું ચહેરું બતાવ્યું—કાળા વાળથી ઘેરાયેલું, સુંદર ગાલ અને ઊંચી નાક, હાસ્યથી દુ:ખ દૂર કરે છે—પછી અમને દૂર કરી દે છે; આ યોગ્ય નથી.” “તુ સાચે જ ‘અકૃરૂર’ નામના cruel છે! અમને આંખો આપી, પણ હવે તે દૂર કરી લે છે; તારી માધુ-શત્રુના સૌંદર્યને અમે એક જ જગ્યાએ જોયું.” “નંદપુત્ર, જેના સ્નેહ fleeting છે, હવે અમને જોઈ પણ નથી, જ્યારે અમે પોતાના કર્મથી પીડાઈએ છીએ. ઘર, કુટુંબ, પતિ છોડીને, અમે તેને સેવા કરવા આવ્યા, પણ હવે તે નવી પ્રિયાઓ પામી ગયો.” “શહેરની સ્ત્રીઓ માટે, રાત સુખથી પસાર થઈ હશે; તેઓ ભગવાનના ચહેરાનો રસ પીશે, જેમ તે પ્રવેશ કરશે, તેના હાસ્યભર્યા, પલાંઠી નજરથી.” “મુકુંદ, તેમની મધુર વાણીથી મોહિત, હવે તેમની વશમાં છે, ભલે તે દૃઢ મનવાળો છે. હવે તે village women પાસે કેમ પાછો આવશે, જે પ્રેમમાં શરમાઈ અને bewildered છે?” “આજે, દશાર્હ, ભોજ, અંધક, વૃષ્ણિ અને સાત્વત માટે મહોત્સવ થશે; રસ્તામાં લોકો દેવકીપુત્ર, ગુણોના ધામ, સુંદર ભગવાનના દર્શન કરશે.” “અકૃરૂર નામ એ જ cruel વ્યક્તિને મળવું જોઈએ! કેટલું નિર્દય છે, કે તે, અમારું દુ:ખ સાંભળ્યા વગર, અમારો પ્રેમી મિત્ર દૂર લઈ જશે.” આ રીતે, વ્રજમાં ભગવાનના વિયોગના સમાચારથી, ગોપીઓના હૃદય દુ:ખથી ભરાઈ ગયા, અને આખું વ્રજ, રામ-કૃષ્ણના વિયોગની તૈયારીમાં, દુ:ખ અને આશાએ ઝૂમતું રહ્યું.