શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

શુકદેવજી કહે છે: રાજન, અક્રૂર પોતાના મનમાં શ્રીકૃષ્ણ વિશે ચિંતન કરતા, રથ પર બેઠા જતા જતા ગોકુલ પહોંચ્યા, જેમ سور્ય પર્વતની પશ્ચિમ તરફ પહોંચે છે. ગોકુલના ગાયવાળા વસ્તીમાં તેમણે એવા પદચિહ્નો જોયા, જેના ધૂળને જગતના રાજાઓ પોતાના મસ્તક પર ધારણ કરે છે—જેમાં કમળ, જવાર અને અંકુશ જેવા ચિહ્નો સ્પષ્ટ હતા. આ દૃશ્ય જોઈને અક્રૂર આનંદ અને ભક્તિથી ભરાઈ ગયા; તેમના આંખોમાં અશ્રુ આવી ગયા, અને પ્રેમથી રોમાંચિત થઈ તેમના શરીરે રોમાંછ થઈ ગયો. તેઓ રથમાંથી ઉતરી, તે પદચિહ્નો વચ્ચે ચાલતા, ‘આ તો ભગવાનના પવિત્ર પદની ધૂળ છે!’ કહી ઉત્સાહપૂર્વક બોલ્યા. શરીરધારી જીવ માટે સૌથી ઉત્તમ કલ્યાણ એ છે કે અહંકાર, ભય અને દુઃખનો ત્યાગ થાય, અને તે પ્રથમ વખત હરીના ચિહ્નોનું દર્શન, શ્રવણ અને સ્પર્શથી જ શક્ય બને છે. અક્રૂરે વ્રજમાં કૃષ્ણ અને રામને જોયા, જે ગાય દૂધ પીને પાછા આવી રહ્યા હતા, પીળા અને વાદળી વસ્ત્રોમાં, deren આંખો શરદના કમળ જેવી હતી. બંને યુવાન હતા—એક શ્યામ અને એક ગૌર—સુંદરતા અને શક્તિથી ભરપૂર, વિસ્તૃત બાહો, મનોહર મુખ, દિવ્ય રૂપ અને યુવાન હાથી જેવી ગતિ ધરાવતા. બહુત મોટા પુરૂષો, જેમના પગ પર ધ્વજ, વજ્ર, અંકુશ અને કમળના ચિહ્નો હતા, વ્રજમાં દયા અને હાસ્યભરી નજરે ચાલતા હતા. રમતમાં મસ્ત, જંગલની વણમાલા અને સુગંધિત દ્રવ્યોથી શોભિત, સ્નાન કરી, શુદ્ધ વસ્ત્રોમાં સજ્જ હતા. આ બંને, પ્રાચીન પુરુષ, જગતના કારણ અને સ્વામી, પૃથ્વી માટે પોતાના અંશરૂપે બલરામ અને કેશવ તરીકે અવતરી આવ્યા હતા. તેઓ પોતાના તેજથી ચાર બાજુના અંધકારને દૂર કરતા, એક પન્નાની પર્વત અને એક ચાંદીની પર્વત જેમ સોનાથી શોભિત જણાતા. અક્રૂર પ્રેમથી ભરાઈ, ઝડપથી રથમાંથી ઉતરી, રામ અને કૃષ્ણના પગ પર પાતાળે પડ્યા. ભગવાનના દર્શનથી આનંદથી તેમની આંખોમાં અશ્રુ વહેવા લાગ્યા, અને રોમાંચથી તેઓ પોતાનું નામ પણ બોલી શક્યા નહીં. ભગવાન, જેમના હાથે રથના ચક્રનું ચિહ્ન હતું, અક્રૂરને નજીક ખેંચી, પ્રેમથી અલિંગન કર્યું, કારણ કે તેઓ દંડવત કરનારને સદાય પ્રેમ કરે છે. સંકર્ષણ, મહાન ચિત્તવાળા, અક્રૂરના હાથ પકડી, ભાઈ સાથે તેમને ઘરમાં લય ગયા. પછી બંનેએ અક્રૂરની કૂશળતા પુછી, સન્માનપૂર્વક બેઠાડ્યા, પગ ધોઈ, મધુમિશ્રિત પાણીથી સ્વાગત કર્યું. મહેમાનને ગાય આપી, થાકેલા અંગોનું સન્માનપૂર્વક મસાજ કર્યું, અને ભક્તિપૂર્વક શુદ્ધ અને પુષ્કળ ભોજન આપ્યું. અક્રૂર ભોજન કર્યા પછી, રામ, ધર્મના પરમ જ્ઞાતા, પ્રેમથી યજ્ઞમાં ઉપયોગી સુગંધ અને વણમાલા દ્વારા ફરીથી સન્માન આપ્યું. નંદબાબાએ પણ યોગ્ય રીતે સન્માન આપીને પુછ્યું: ‘કમ્સ હજુ જીવતો છે, એના રાજમાં તમે કેમ છો, દાશાર્હ? અમે તો ક્રૂર સ્વામી હેઠળના ગાયવાળા જેવા છીએ.’ ‘એ દુષ્ટ, જેમણે પોતાના ભત્રીજાઓને મારી નાખ્યા, જ્યારે માતાઓ દુઃખથી રડતી હતી—તમને અને તમારા લોકો માટે સુખ કેવી રીતે હોઈ શકે?’ નંદબાબા દ્વારા આમ સન્માન પામીને, અક્રૂરના યાત્રાના થાક ઉતરી ગયો. શુકદેવજી કહે છે: હવે અક્રૂર, રામ અને કૃષ્ણના સન્માનથી, આરામથી પાંખા પર બેઠા, યાત્રામાં મનમાં જે ઇચ્છા હતી, તે બધું પ્રાપ્ત થયું. ભગવાન pleased થાય તો શું અપ્રાપ્ય હોય? છતાં, ભગવાનના ભક્તો કંઈ ઇચ્છતા નથી. સાંજના ભોજન પછી, દેવકીપુત્ર શ્રીકૃષ્ણે પોતાના મિત્રોમાં કમ્સની વર્તન અને નવા ઈરાદા વિશે પૂછ્યું. ભગવાને કહ્યું: ‘પ્રિય અક્રૂર, સ્વાગત છે! તમારા પરિવાર અને સંબંધીઓમાં બધું સુખ અને આરોગ્ય છે?’ ‘અમારા પોતાના સુખ વિશે કેવી રીતે પુછું, જ્યારે કમ્સ, અમારા મામા, અમને અને આપણા લોકોને દુઃખ આપે છે?’ ‘હાય, અમારા માતા-પિતા પર અમારા કારણે કેટલું દુઃખ આવ્યું—અમારા કારણે તેમના પુત્રો મર્યા, અને અમારે કારણે તેઓ કેદ થયા.’ ‘આજ સારા ભાગ્યે, હું મારા લોકો જોઈ રહ્યો છું, જેમ હું ઇચ્છતો હતો. હવે કહો, તમે કયા કારણથી આવ્યા છો?’ તો શુકદેવજી કહે છે: ભગવાનના પ્રશ્ન પર, અક્રૂરે યદુઓ અને કમ્સ વચ્ચેની દુશ્મનાઈ અને કમ્સનું વસુદેવને મારવાનો ઈરાદો બધું વર્ણવીને કહ્યું. તેમણે પોતે દૂત તરીકે મોકલાયા છે, એ સંદેશ અને નારદે કમ્સને અનકદુંદુભિના પુત્રના જન્મ વિશે શું કહ્યું, તે પણ સમજાવ્યું. અક્રૂરના વચન સાંભળી, કૃષ્ણ અને બલરામ, શત્રુવીરોના વિનાશક, સ્મિત કરીને, પોતાના પિતા નંદને રાજાની આજ્ઞા જણાવી. નંદબાબાએ ગાયવાળાઓને કહ્યું: ‘બધું દૂધ અને દૂધના ઉત્પાદનો ભેગા કરો, ભેટો તૈયાર કરો, અને બળદોને ગાડા સાથે જોતો.’ ‘કાલે આપણે મથુરા જઈ, રાજાને આપણી ઉપજ અર્પણ કરી, મહોત્સવ નિહાળવા જઈશું, કારણ કે ગામના લોકો પણ જઈ રહ્યા છે.’ એમ નંદબાબાએ વ્રજમાં જાહેર કર્યું. આ સાંભળીને, ગાયવાળી સ્ત્રીઓ ખૂબ દુઃખી થઈ, કેમ કે અક્રૂર રામ અને કૃષ્ણને શહેરમાં લઈ જવા આવ્યા હતા. કેટલીક સ્ત્રીઓ, આ દુઃખથી, નિશ્વાસથી મુખ ફિક્કા થઈ ગયા; કેટલીકના વસ્ત્ર, કંગણ અને વાળની ચોટી ઢીલી થઈ ગઈ. બીજીઓ, કૃષ્ણના વિચારોમાં લીન, પોતાના કામકાજ ભૂલી, દુનિયા વિશે અજાણ—as if they entered their own inner world. કેટલાંક, શૌરીના પ્રેમભર્યા હાસ્ય અને વચન યાદ કરતાં, મનમાં મોહિત થઈ ગયા; કૃષ્ણની મનમોહક વાતો, જે હૃદયને સ્પર્શી ગઈ, તેમને અચેત કરી દીધા. તેઓ કૃષ્ણના મનોહર ચાલ, હસ્તમુદ્રા, પ્રેમભર્યા હાસ્ય, નજર, દુઃખ દુર કરનાર રમૂજ અને રમણીઓના કૃત્યો યાદ કરતાં. મુકુન્દના વિચારમાં, વિયોગથી ભય અને દુઃખથી, સ્ત્રીઓ સમૂહમાં ભેગી થઈ, અશ્રુથી ભીના ચહેરા સાથે, હૃદયમાં અચ્યુતને રાખીને વાતો કરી. ગોપીઓ બોલી: ‘હે સર્જનહાર, તમે કેટલા નિર્દય છો! શરીરધારી જીવને પ્રેમ અને મિત્રતા દ્વારા જોડો છો, અને ઇચ્છા પૂર્ણ થવાની પહેલાં જ અલગ કરી દો છો—જેમ બાળકની રમકડાં લઈ લેવામાં આવે.’ ‘તમે અમને મુકુન્દનું મુખ બતાવ્યું—કાળી વાળથી ઘેરાયેલું, સુંદર ગાલ અને ઊંચી નાક, હલ્કા હાસ્યથી દુઃખ દુર કરતું—અને પછી તેને અમથી દૂર કરો છો; આ યોગ્ય નથી.