શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

આકુરા પોતાના મનમાં આજના દિવસને લઈને ખૂબ આનંદિત અને ઉત્સુક હતા. તેઓ વિચાર કરતા હતા: "આજે, નિશ્ચય, હું મહાન લોકોના લક્ષ્ય, ત્રણ લોકના આનંદ, આંખો માટે ઉત્સવરૂપ, શ્રીનું વાંછિત નિવાસસ્થાન ધરાવતા, મહાન ગુરુ શ્રીકૃષ્ણને સવારના સમયે મારા પોતાના નેત્રોથી જોઈ શકીશ." આકુરા further imagined: "પછી, જ્યારે શ્રીકૃષ્ણ રથમાંથી ઉતરશે, તેમના મિત્રો અને વનવાસીઓ સાથે, ત્યારે હું એ પગ મેળવવા માટે પ્રયત્ન કરીશ, જે પગ યોગીઓ પોતાના મનમાં ચિંતન કરે છે. હું તેમને પ્રણામ કરીશ, અને તેમના મિત્રો તથા વનવાસીઓ પણ એમ કરશે." તેમના મનમાં આશા હતી: "શ્રીકૃષ્ણ, જ્યારે હું તેમના પગમાં પડું, કદાચ પોતાનો કમળ જેવા હાથ મારા મસ્તક પર રાખશે, જેમણે સમયના સર્પથી ડરાયેલા અને આશ્રય શોધતાં લોકોને નિર્ભયતા આપી છે." આકુરા યાદ કરે છે કે, એ સ્પર્શથી કૌશિક (વિશ્વામિત્ર) અને બલિએ પૂજા કરીને ત્રણ લોકનો અધિકાર મેળવ્યો હતો, અથવા, રમતમાં, કૃષ્ણે વ્રજની સ્ત્રીઓની થાકને પોતાના સુગંધિત હાથે દૂર કરી હતી. આકુરા મનમાં શંકા પણ રાખે છે: "અચ્યૂત, જે સર્વેને જુએ છે, મને, કમ્સાના દૂત હોવા છતાં, દુશ્મન તરીકે નહીં જુએ; કેમ કે તે, ક્ષેત્રના જ્ઞાતા, મનથી અંદર અને બહાર જે કંઈ થાય છે, બધું શુદ્ધ દ્રષ્ટિથી perceives કરે છે." તેમને આશા છે: "કદાચ, હું તેમના પગમાં હાથ જોડીને પડું ત્યારે, કૃષ્ણ મને હળવી, સ્મિતભરી, દયાળુ નજરે જુએ; અને એ જ ક્ષણે મારા બધા પાપો નાશ પામે, અને હું મહાન, નિર્ભય આનંદ અનુભવીશ." પછી, આકુરા વિચારે છે: "મારા સગા, શ્રેષ્ઠ મિત્ર, મારા એકમાત્ર દેવતા, મને પોતાના પહોળા હાથથી ઝપટે છે; એ જ ક્ષણે, તેઓ મને પવિત્ર કરે છે, અને મારા કર્મથી જન્મેલી બંધન દૂર કરે છે." "જ્યારે હું હાથ જોડીને, નમ્રતાથી, તેમના અંગોનો સ્પર્શ પ્રાપ્ત કરું, ત્યારે હે આકુરા, કૃષ્ણ મને વાત કરશે; પણ જો આપણે માનવ તરીકે જન્મ્યા છતાં, તેમનો સન્માન ન મળે, તો એવો જન્મ નિશ્ચયે નિંદનીય છે." "કૃષ્ણને કોઈ સર્વથી વધુ પ્રિય નથી, કોઈ શ્રેષ્ઠ મિત્ર નથી, કોઈ અપ્રિય, દુશ્મન કે અવગણાયેલ નથી; છતાં, જેમ કલ્પવૃક્ષ પાસે જનારને ફળ આપે છે, તેમ તેઓ પોતાના ભક્તોને કૃપા આપે છે." અને પછી, યદુઓમાં સૌથી મોટા, શ્રેષ્ઠ, કૃષ્ણ, સ્મિત સાથે, હાથ જોડીને નમસ્કાર કરનાર આકુરાને ઝપટે છે, તેમને ઘરમાં લઈ જાય છે, જ્યાં તમામ સન્માનની વ્યવસ્થા હતી, અને કમ્સા દ્વારા તેમના સગાઓને થયેલી મુશ્કેલી વિશે પૂછે છે. શુકદેવજી કહે છે: "આ રીતે કૃષ્ણનું ચિંતન કરતા, શ્વફલ્કાના પુત્ર આકુરા, રથમાં બેઠા, જેમ સૂર્ય પશ્ચિમ પર્વત પર પહોંચે છે, તેમ ગોકુલમાં પહોંચ્યા." ત્યાં, ગોપ ગામમાં, તેમણે એના પગલાં જોયાં, જેના ધૂળ વિશ્વના બધા શાસકો પોતાના મસ્તક પર ધારણ કરે છે; જેમાં કમળ, જવાર, અંકુશ જેવા ચિહ્નો હતા. આ દૃશ્ય જોઈ, આનંદ અને શ્રદ્ધા સાથે, આકુરાના આંખોમાં અશ્રુ આવી ગયા, પ્રેમથી રોમાંચ થયો, તેઓ રથમાંથી ઉતરીને એ પગલાં વચ્ચે ચાલ્યા, બોલ્યા: "આહ! આ તો ભગવાનના પગલાંની ધૂળ છે!" શરીરધારી જીવ માટે શ્રેષ્ઠ લાભ એ છે કે, અહંકાર, ભય અને દુઃખ છોડી દેવું, જે પ્રથમ હરિના ચિહ્નોને જોવાથી, સાંભળવાથી, અને અન્ય સંસર્ગથી પ્રાપ્ત થાય છે. પછી, તેમણે વ્રજમાં કૃષ્ણ અને રામને ગાય દુહીને પાછા આવતાં જોયા; એક પીળા અને એક વાદળી વસ્ત્રમાં, deren આંખો શરદના કમળ જેવી હતી. એ બંને યુવાન હતા, એક શ્યામ અને એક ગૌર, સુંદરતા અને શક્તિથી ભરપૂર, પહોળા હાથ, સુંદર ચહેરા, ભવ્ય રૂપ, યુવાન હાથી જેવી ચાલ. મહાન આત્માઓ, ધ્વજ, વજ્ર, અંકુશ અને કમળના ચિહ્નવાળા પગથી, વ્રજને શોભિત કરતા, deren નજર સ્મિત અને દયાથી ભરપૂર હતી. રમતમાં સુંદર અને આકર્ષક, વનમાલા અને ફૂલમાળા ધારણ કરી, શરીરે પવિત્ર સુગંધિત દ્રવ્ય લગાવેલું, સ્નાન અને શુદ્ધ વસ્ત્ર પહેરેલા. આ બંને, પ્રાચીન પુરુષ, જગતના કારણ અને સ્વામી, પૃથ્વી માટે બલરામ અને કેશવ તરીકે, પોતાના અંશથી અવતર્યા હતા. હે રાજા, એમણે પોતાના તેજથી સર્વ દિશામાં અંધકાર દૂર કર્યો, જેમ પન્નાનો પર્વત અને ચાંદીનો પર્વત સોનાથી શોભિત હોય. આકુરા, પ્રેમથી ભરપૂર, ઝડપથી રથમાંથી ઉતરી, રામ અને કૃષ્ણના પગમાં પડી ગયા. પ્રભુના દર્શનથી, આનંદથી, deren આંખોમાં અશ્રુ, શરીરે રોમાંચ, એટલા ઉત્સાહથી કે પોતાનું નામ પણ બોલી શક્યા નહીં. પ્રભુ, પોતાના હાથે રથના ચક્રનો ચિહ્ન ધરાવતાં, નજીક આવ્યા, પ્રેમથી આકુરાને ઝપટે, કેમ કે તેઓ નમન કરનારને પ્રિય રાખે છે. સંકર્ષણ, મહાન મનવાળા, bowed આકુરાને ઝપટે, deren હાથ પકડી, ભાઈ સાથે ઘરમાં લઈ ગયા. પછી deren સુખ-દુઃખ પૂછ્યા, સન્માન માટે બેઠાડ્યા, પગ ધોઈ, honey-mixture આપી સ્વાગત કર્યું. પહેલાં એક ગાય આપી, થાકેલા અંગોનું સન્માનપૂર્વક મસાજ કર્યું, અને ભક્તિથી શુદ્ધ, પુષ્કળ ભોજન આપ્યું. ભોજન પછી, રામ, ધર્મના શ્રેષ્ઠ જ્ઞાતા, પ્રેમથી યજ્ઞમાં ઉપયોગ થતી સુગંધ અને માળાઓથી ફરીથી સન્માન આપ્યું. નંદાએ યોગ્ય રીતે સન્માન કર્યા પછી પૂછ્યું: "કમ્સા જીવતો હોય, તો આ નિર્દય સ્થળે, હે દાશાર્હ, તમે કેમ છો? શું અમે ક્રૂર માલિક હેઠળના ગોપ જેવા નથી?" "એ દુષ્ટ, જેમણે પોતાની ભાણેજોને મારી નાખ્યા, deren માતાઓ દુઃખથી રડી, એના કારણે તમને અને તમારા લોકો માટે સુખ કેવી રીતે હોય?" આ રીતે, નંદાના હૃદયપૂર્વકના શબ્દોથી સન્માન પામીને, આકુરાએ પોતાના પ્રવાસનો થાક ભૂલી ગયો. શુકદેવજી કહે છે: "રામ અને કૃષ્ણ દ્વારા સન્માનિત, આરામદાયક પલંગ પર બેઠેલા આકુરાએ રસ્તામાં મનમાં રાખેલી બધી ઈચ્છાઓ પૂર્ણ કરી." "ભગવાન, શ્રીનું નિવાસસ્થાન, પ્રસન્ન થાય ત્યારે શું અપ્રાપ્ય છે? છતાં, હે રાજા, એમના ભક્તોને કંઈ પણ ઈચ્છવું ન પડે." "સાંજના ભોજન પછી, દેવકીપુત્ર શ્રીકૃષ્ણે પોતાના મિત્રોમાંથી કમ્સાના વર્તન અને તાજેતરના ઈરાદા વિશે પૂછ્યું." "પ્રભુએ કહ્યું: 'પ્રિય, નમ્ર આકુરા, સ્વાગત છે! તમારો કલ્યાણ થાય. શું તમારા સગા અને સંબંધીઓમાં બધું રોગ અને દુઃખથી મુક્ત છે?'" "'આપણા કલ્યાણ વિશે કેવી રીતે પૂછું, જ્યારે કમ્સા, અમારા માતૃમામા, આપણાં અને આપણા લોકો પર શાસન કરે છે?'" "'હાય, અમારા કારણે અમારા માતાપિતાને બહુ દુઃખ થયું—અમારા કારણે deren પુત્રો મરી ગયા, અને અમારા કારણે તેઓ કેદમાં રહ્યા.'" "'શુભ છે કે આજે હું મારા પોતાના લોકોને જોઈ શક્યો, જેમ હું ઈચ્છતો હતો, હે નમ્ર. કહો, તમે આવવાની કારણ શું છે?'" શુકદેવજી કહે છે: "પ્રભુના પ્રશ્ન પર, માધવાએ બધું સમજાવ્યું—યદુઓ અને કમ્સા વચ્ચેની દુશ્મનાઈ, અને કમ્સાએ વસુદેવને મારવાની ઈચ્છા." "તેમાં, પોતે દૂત તરીકે મોકલાયા, એ સંદેશ અને કારણ સમજાવ્યું, અને નારદએ કમ્સાને અનકદુંદુભિના પુત્રના જન્મ વિશે શું કહ્યું હતું, એ પણ કહ્યું." "આકુરાના શબ્દો સાંભળીને, કૃષ્ણ અને બલરામ, દુશ્મન હીરાઓના વિનાશક, સ્મિત કરીને, deren પિતા નંદાને રાજાના આદેશ વિશે માહિતી આપી.