શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

સાત્વત વંશમાં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણનો અવતાર થયો છે, અને તેમના આગમનથી દેવતાઓમાં આનંદ છવાયો છે. ભગવાન વ્રજમાં વસે છે, જ્યાં દેવતા તેમની શુભ કથાઓ ગાય છે અને તેમની કીર્તિ સર્વત્ર ફેલાય છે. આજના દિવસે, અક્રૂર મનમાં વિચારે છે કે હવે હું ભગવાનને પોતે જોઈ શકીશ—જેણે મહાન લોકોના જીવનનો લક્ષ્ય, ત્રણ લોકની આનંદમૂર્તિ, નેત્રોની ઉત્સવ અને શ્રીનું વાંછિત નિવાસરૂપ રૂપ ધારણ કર્યું છે. ભોરે, મારા પોતાના નેત્રોથી હું તેમને નિહાળીશ. પછી, જ્યારે ભગવાન રથ પરથી ઉતરશે, ત્યારે હું યોગીઓ જે પગમાં મન લગાવે છે, એવા પગને પામીશ; હું અને તેમના મિત્રો તથા વનવાસીઓ એ પગમાં નમન કરીશું. શાયદ, જ્યારે હું તેમના પગમાં પડું, ત્યારે ભગવાન પોતે પોતાના કમળ જેવા હાથે મારા માથે સ્પર્શ કરશે—જે હાથે સમયના સાપથી ડરેલા, શરણમાં આવેલા લોકોને નિર્ભયતા આપે છે. એ સ્પર્શથી, કૌશિક (વિશ્વામિત્ર) અને બલીને ભગવાને ત્રિલોકનો અધિકાર આપ્યો હતો; અથવા, રમતમાં, વ્રજની સ્ત્રીઓના થાકને પોતાના સુગંધિત હાથે દુર કર્યો હતો. અચ્યુત, સર્વને જોનાર, મને—even though હું કংসનો દૂત છું—શત્રુતાથી નહીં જુએ; કેમ કે ભગવાન, ક્ષેત્રજ્ઞ, મનથી થયેલા આંતરિક અને બાહ્ય કાર્યોને શુદ્ધ દ્રષ્ટિથી perceives. શાયદ, જ્યારે હું તેમના પગમાં જોડેલા હાથ સાથે પડું, ત્યારે ભગવાન મને કોમળ, સ્મિતભર્યા, દયાભર્યા દ્રષ્ટિથી જોશે; અને એ જ ક્ષણે, મારા બધા પાપો નાશ પામશે, અને હું મહાન, નિર્ભય આનંદ પામીશ. પછી, મારા સગા, શ્રેષ્ઠ મિત્ર, એકમાત્ર દેવતા, મને પોતાના પહોળા હાથથી અંકમાં લેશે; એ સમયે, ભગવાને મને પવિત્ર કરી દીધો, અને કર્મથી જન્મેલી બંધન દૂર થઈ જશે. જ્યારે હું નમન કરું, અને ભગવાનના અંગોનો સ્પર્શ પામું, ત્યારે, ઓ અક્રૂર, ભગવાન મને બોલશે; છતાં, જો આપણે માનવ તરીકે જન્મ્યા હોઈને પણ ભગવાન દ્વારા સન્માન ન પામીએ, તો એવો જન્મ નિંદનીય છે. ભગવાનના કોઈ સૌથી પ્રિય નથી, કોઈ શ્રેષ્ઠ મિત્ર નથી, કોઈ અપ્રિય, દ્રોહી કે અવગણેલા નથી; પણ, જેમ કલ્પવૃક્ષ પાસે જનારને ફળ આપે છે, તેમ ભગવાન પોતાના ભક્તોને અનુકૂળતા આપે છે. યદુઓમાં સૌથી વડીલ, શ્રેષ્ઠ, સ્મિતભર્યા ભગવાને, નમન કરનાર અક્રૂરને અંકમાં લીધો, ઘરે લઈ ગયા, જ્યાં સન્માનની સજાવટ હતી, અને કংসથી સંબંધિત મુશ્કેલીઓ વિશે પૂછ્યું. શુકદેવે કહ્યું: ભગવાનનું ચિંતન કરતા, શ્વફલ્કપુત્ર અક્રૂર, રથ પર મુસાફરી કરતા ગોકુલ પહોંચ્યા, જેમ સૂર્ય પશ્ચિમ પર્વત પર પહોંચે છે. ગોકુલમાં, તેણે એના ચરણચિહ્નો જોયા—જેની ધૂળ વિશ્વના શાસકો પોતાના મસ્તક પર ધારણ કરે છે—લોટસ, જવાર, અંકુશ જેવા ચિહ્નોથી વિશિષ્ટ. એ દ્રશ્ય જોઈ, અક્રૂર આનંદ અને ભક્તિથી ભરાઈ ગયા; આંખોમાં અશ્રુ, શરીર પર રોમાંચ, પ્રેમથી—they રથમાંથી ઉતરી, એ ચરણચિહ્નોમાં ફર્યા, અને exclaimed: 'આ તો ભગવાનના પગની ધૂળ છે!' મૂર્તમાન જીવ માટે શ્રેષ્ઠ લાભ એ છે કે અહંકાર, ભય અને દુ:ખ છોડવું, અને એ પ્રથમ મળે છે, જ્યારે હરિના ચિહ્નો જોવામાં, સાંભળવામાં, અને અન્ય સંપર્કમાં આવે છે. પછી, અક્રૂરે કૃષ્ણ અને રામને વ્રજમાં, ગાય દુહીને પાછા આવતાં જોયા; એક પીળા, એક વાદળી વસ્ત્રમાં, આંખો શરદના કમળ જેવી. તે બંને યુવાન, એક શ્યામ અને એક ગૌર, સૌંદર્યના ધામ, પહોળા હાથ, સુંદર ચહેરા, તેજસ્વી રૂપ, યુવાન હાથી જેવી મજબૂતી અને ગતિ. મહાન આત્માઓ, તેમના પગમાં ધ્વજ, વજ્ર, અંકુશ, કમળ જેવા ચિહ્નો, વ્રજમાં વંદનીય; દયાભર્યા, સ્મિતભર્યા નજર. રમતમાં સૌમ્ય અને આકર્ષક, વનમાલા અને ફૂલોની માળાથી સજ્જ, પવિત્ર સુગંધથી અંકિત, સ્નાન કર્યા, શુદ્ધ વસ્ત્ર ધારણ કર્યા. એ બંને, પ્રાચીન પુરુષ, જગતના કારણ અને સ્વામી, પૃથ્વી માટે બલરામ અને કેશવ તરીકે અવતર્યા હતા. એમના તેજથી, તેઓ સર્વ દિશામાં અંધકાર દુર કરે છે—જેમ પન્નાનો પર્વત અને ચાંદીનો પર્વત સોનાથી શોભાયમાન. અક્રૂર, પ્રેમથી ભરાઈ, ઝડપથી રથમાંથી ઉતરી, રામ અને કૃષ્ણના પગમાં દંડવત થયા. ભગવાનના દર્શનથી, આનંદથી, આંખોમાં અશ્રુ, શરીર પર રોમાંચ, એટલા ઉત્સાહથી કે પોતાનું નામ પણ બોલી શક્યા નહીં. ભગવાન, પોતાના હાથમાં રથના ચક્રના ચિહ્ન સાથે, અક્રૂર પાસે આવ્યા, અંકમાં લીધા, પ્રેમથી નજીક લાવ્યા—કારણ કે તેઓ નમન કરનારને પ્રિય રાખે છે. સંકર્ષણ, મહાન ચિત્તવાળા, bowed અક્રૂરને અંકમાં લીધા, હાથ પકડી, અને પોતાના ભાઈ સાથે ઘરે લઈ ગયા. પછી, તેમની સુખાકારી પૂછીને, સન્માનના આસન પર બેસાડ્યા, પગ ધોઈ, honey-mixtureથી સ્વાગત કર્યું. અતિથિ તરીકે ગાય આપી, થાકેલા અંગોનું સન્માનપૂર્વક મસાજ કર્યું, અને ભગવાને શુદ્ધ, પુષ્કળ ભોજન ભક્તિથી આપ્યું. ભોજન પછી, રામે, ધર્મના શ્રેષ્ઠ જ્ઞાતા, again, પ્રેમથી, યજ્ઞમાં ઉપયોગી સુગંધ અને ફૂલોની માળા આપી. નંદે, યોગ્ય રીતે સન્માન કરીને, પૂછ્યું: 'કેમ, ઓ દાશાર્હ, તમે અહીં કેવી રીતે છો, જ્યાં દયાની અછત છે, અને કংস જીવતો છે? શું આપણે ક્રૂર માલિક હેઠળના ગ્વાળા નથી?' એ દુષ્ટ, જેમણે પોતાના ભાણાંઓને મારી નાખ્યા—માતાઓ દુ:ખથી ચીસ પાડી—તમે અને તમારા લોકોનું કલ્યાણ કેવી રીતે શક્ય છે? નંદના સત્ય શબ્દોથી સન્માન પામીને, અક્રૂર, પ્રેમથી પૂછવામાં આવ્યા, પોતાના પ્રવાસનો થાક ભૂલી ગયા. શુકદેવે કહ્યું: રામ અને કૃષ્ણ દ્વારા સન્માનિત, આરામથી ખાટલા પર બેસીને, અક્રૂરને માર્ગમાં જે ઈચ્છાઓ હતી, એ બધું પ્રાપ્ત થયું. ભગવાન pleased થાય, ત્યારે શું અપ્રાપ્ય છે? છતાં, ભગવાનના ભક્તો કશું માંગતા નથી. સાંજે ભોજન કર્યા પછી, દેવકીપુત્ર ભગવાને, પોતાના મિત્રોમાં, કংসના વર્તન અને તાજેતરના ઈરાદા વિશે પૂછ્યું. ભગવાને કહ્યું: 'પ્રિય અક્રૂર, સ્વાગત છે! તમારો કલ્યાણ હોય. તમારા સગા અને કુટુંબમાં બધું રોગ અને દુ:ખથી મુક્ત છે?' 'અમારી પોતાના કલ્યાણ વિશે પૂછવું કેવી રીતે શક્ય છે, જ્યારે કુંસ, આપણો મામા, આપણાં લોકો અને કુટુંબ પર શાસન કરે છે?' 'અલાસ, આપણા કારણે અમારા માતા-પિતા પર ઘણું દુ:ખ આવ્યું—અમારા કારણે તેમના પુત્રો માર્યા, અને અમારા કારણે તેઓ કેદ થયા.' 'શુભ ભાગ્યે, આજે હું મારા પોતાના લોકોને જોઈ શક્યો, જેમ હું તલપત હતો. હવે, પ્રિય, તમે આવવાના કારણ જણાવો.' શુકદેવે કહ્યું: ભગવાનના પ્રશ્ન પર, માધવે બધું સમજાવ્યું—યદુઓમાં કાંસ સાથે દુશ્મનાઈ, અને કાંસે વસુદેવને મારવાનો ઈરાદો. પછી, એ સંદેશ અને કારણ જણાવ્યું, જેના માટે ખુદ અક્રૂર દૂત તરીકે મોકલાયા હતા, અને નારદે કાંસને અનકદુંદુભિના પુત્રના જન્મ વિશે શું કહ્યું હતું, એ પણ કહ્યું. આ રીતે, ભગવદ્ ચરણોમાં ભક્તિ, પ્રેમ અને સન્માન સાથે, અક્રૂર અને વ્રજવાસીઓના મનમાં આનંદ છવાયો, અને શ્રીકૃષ્ણ-બલરામના અવતારની પવિત્ર કથા વ્રજમાં ગૂંજી.