શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

અક્રૂર પોતાના મનમાં આનંદ અને આશ્ચર્યથી વિચારે છે: “કદાચ આજે મારા નેત્રોને એ ફળ મળશે—શ્રીવિષ્ણુના દર્શનનું ફળ—જેઓ પૃથ્વીનું ભાર ઉતારવા માટે પોતાની ઈચ્છાથી માનવરૂપે અવતરી છે, અને જેઓ સૌંદર્યના સકળ નિકેતન છે. હું જેઓના દર્શન કરવા જઈ રહ્યો છું, તે ભગવાન સ્વયં અહંકાર અને દ્વંદ્વથી રહિત છે, પણ પોતાની તેજસ્વિતા દ્વારા અજ્ઞાનના અંધકારને દુર કરે છે. પોતાની માયાથી તે સર્વ જીવોના ઘરોમાં, તેમનાં પ્રાણ, ઇન્દ્રિયો અને બુદ્ધિ દ્વારા, અનુભવાય છે. ભગવાનના વચનો, તેમનાં શુભ ગુણો, કર્મો અને અવતારની કથા, સર્વ અશુભતાને નાશ કરે છે, જગતને જીવંત અને પવિત્ર બનાવે છે. જે લોકો આવા વચનો પ્રત્યે ઉદાસીન રહે છે, તેઓ તો માત્ર સુંદર લાશ સમાન ગણાય છે. આજે એ ભગવાન, જેઓ સાત્વત વંશમાં અવતર્યા છે અને દેવતાઓને આનંદ આપે છે, વ્રજમાં નિવાસ કરે છે અને દેવતાઓ પણ જેઓના સર્વમંગલ કર્મોનું ગાન કરે છે, તેમનાં દર્શન મને થશે. આજે નિશ્ચિતપણે હું એ ભગવાનને જોઈશ—મહાન પુરુષોનો લક્ષ્ય, ત્રિલોકીનો આનંદ, દ્રષ્ટિ માટે ઉત્સવ, શ્રીએ પણ જેઓનાં રૂપને વાંછે છે—એમને હું સવારના સમયે મારા નેત્રોથી જોઈશ. પછી, જ્યારે ભગવાન રથમાંથી ઉતરશે, ત્યારે હું તેમનાં પાદUK પામીશ, જે પદને યોગીઓ પણ મનમાં ધારે છે અને જેમને વનવાસી મિત્રો પણ નમન કરે છે. કદાચ ભગવાન પોતે પોતાના કમળ જેવા હાથે મારા મસ્તક પર સ્પર્શ કરશે, જેમણે સમયરૂપ સાપથી ભયભીત શરણાગતોને નિર્ભયતા આપી છે. એ સ્પર્શથી જ કૌશિક (વિશ્વામિત્ર) અને બલિએ ત્રણેય લોક પર અધિકાર મેળવ્યો હતો; અથવા રમતમાં જ, ભગવાને વ્રજની સ્ત્રીઓની થાક પોતાના સુગંધિત હાથે દુર કરી હતી. અચ્યૂત, સર્વજ્ઞ, મને—even though હું કંસનો દૂત છું—શત્રુતાથી નહીં જુએ, કેમ કે તે અંતર્યામી છે અને શુદ્ધ દ્રષ્ટિથી સર્વનું અંતર-બાહ્ય મનથી જાણે છે. કદાચ ભગવાન, જ્યારે હું તેમના ચરણોમાં પડું અને હાથ જોડું, ત્યારે દયાભરી સ્મિતભરી દૃષ્ટિથી મને જોશે, અને એક ક્ષણે જ મારા સર્વ પાપો નાશ પામશે અને હું મહાન નિર્ભય આનંદ અનુભવીશ. પછી મારા સ્નેહી, સગા, એકમાત્ર દેવતા ભગવાન મને પોતાના વિશાળ ભુજાઓમાં આવડે, અને એ જ ક્ષણે હું પવિત્ર થઈ જઇશ, કારણ કે કર્મથી બંધાયેલું બંધન નાશ પામશે. જ્યારે હું હાથ જોડીને નમું અને ભગવાનના અંગોને સ્પર્શુ, ત્યારે, હે અક્રૂર, ભગવાન મને વાત કરશે; પણ જો મનુષ્ય જન્મ લઈને પણ ભગવાનના આશીર્વાદથી વિહોણો રહે, તો એવો જન્મ નિષ્ફળ ગણાય છે. ભગવાનને કોઈ સૌથી પ્રિય નથી, કોઈ મિત્ર કે કોઈ અપ્રિય, દ્વેષપાત્ર કે અવગણ્ય નથી; પણ જેમ કામધેનુ પાસે આવનારને તે આપતી જાય છે, તેમ ભગવાન પોતાના ભક્તોને અનુકૂળતા આપે છે. પછી, યદુમાં શ્રેષ્ઠ અને વયમાં મોટા ભગવાન, હસતાં-હસતાં, નમન કરનાર અક્રૂરને ભેટી, ઘરમાં લઈ ગયા, જ્યાં સર્વ સન્માનની વ્યવસ્થા હતી, અને કંસે પોતાના કુટુંબ પર લાદેલા દુઃખ વિશે પૂછ્યું. શુકદેવજી કહે છે: આમ શ્રીકૃષ્ણના ચિંતનમાં મગ્ન રહી, સ્વફલ્કપુત્ર અક્રૂર રથમાં ગોકુલ પહોંચ્યા, જેમ સૂર્ય પશ્ચિમ પર્વત પર પહોંચે છે. ત્યાં ગોકુલમાં તેમણે એ ભગવાનના પગલાંઓ જોયા, જેમના ચરણરજ વિશ્વના રાજાઓ પોતાના શિરોમણિ પર ધારણ કરે છે—જેમાં કમળ, જવાર, અંકુશ વગેરે ચિહ્નો સ્પષ્ટ હતા. આ દૃશ્યથી અક્રૂર આનંદ અને ભક્તિથી ભરાઈ ગયા; આંખોમાંથી આનંદાશ્રુ વહેવા લાગ્યા, રોમાંચથી કાંટા ઊભા થયા. તેઓ રથમાંથી ઉતરીને એ પગલાંઓમાં ફરે અને કહે: 'અહો! આ તો ભગવાનના ચરણરજ છે!' embodied beings માટે સૌથી મોટો લાભ એ છે કે તેઓ અહંકાર, ભય અને દુઃખ ત્યાગી દે—અને તે પ્રથમ હરિના સંકેતોના દર્શન, શ્રવણ અને સ્પર્શથી પ્રાપ્ત થાય છે. પછી તેમણે કૃષ્ણ અને રામને વ્રજમાં જોયા, જે ગાય દોહીને પરત આવી રહ્યા હતા. કૃષ્ણ પીળા અને રામ વાદળી વસ્ત્રોમાં, અને બંનેના નેત્રો શરદના કમળ જેવા. બંને યુવાન, એક શ્યામ અને એક ગૌરવર્ણ, સૌંદર્યના મંડપ, વિશાળ ભુજાઓ, સુંદર મુખ, તેજસ્વી કાયા, અને યુવાન ગજના સમાન મજબૂત ચાલ. મહાન આત્માઓ, જેમના પગમાં ધ્વજ, વજ્ર, અંકુશ અને કમળના ચિહ્નો, વ્રજને શોભિત કરે છે; તેમનાં દૃષ્ટિ હસતાં અને દયાપૂર્ણ. રમતમાં મનોહર, કાંઠા અને વનમાલાઓથી શોભિત, દિવ્ય સુગંધોથી સુગંધિત, સ્નાન કરી, શુદ્ધ વસ્ત્રોમાં. બંને પ્રાચીન પુરુષ, જગતના કારણ અને ઈશ્વર, પૃથ્વીનું ભાર ઉતારવા માટે પોતાના અંશથી બલરામ અને કેશવ રૂપે અવતર્યા છે. બંનેએ પોતાના તેજથી સર્વ દિશાઓના અંધકારને દુર કરી દીધો—એક પચ્ચીધળી પર્વત સમાન, બીજો ચાંદીના પર્વત જેવો, સુવર્ણથી અલંકૃત. અક્રૂર ભાવવિભોર થઈ ઝડપથી રથમાંથી કૂદી, રામ અને કૃષ્ણના ચરણોમાં પડી ગયા. ભગવાનના દર્શને તેઓ એટલા આનંદિત થયા કે આંખોમાંથી અશ્રુ વહે, શરીરે રોમાંચ, અને એટલા અદભુત ભાવમાં કે પોતાનું નામ પણ બોલી ન શક્યા. ભગવાન, જેમના હાથે રથનું ચિહ્ન છે, સ્વયં આગળ આવી, પ્રેમથી તેમને નજીક ખેંચી, હૃદયપૂર્વક અંકલાવી લીધા—કારણ કે ભગવાન નમન કરનારા ભક્તોને ખૂબ પ્રેમ કરે છે. સંકર્ષણ (બલરામ) પણ, મહાન ચિત્તવાળા, અક્રૂરને અંકલાવી, હાથ પકડી, ભાઈ સાથે ઘરમાં લઈ ગયા. પછી તેમનું સુખ-દુઃખ પુછ્યું, સન્માનથી બેઠાડ્યા, પગ ધોઈ, મધુપર્ક આપ્યો. પધારેલા મહેમાનને ગાય આપી, થાકેલા અંગો દબાવ્યા, અને શ્રદ્ધાથી શુદ્ધ, સુંદર ભોજન પણ આપ્યું. ભોજન પછી ધર્મજ્ઞ બલરામે પ્રેમથી યથાવિધી સુગંધ અને વનમાલા આપીને વધુ સન્માન આપ્યો. નંદબાબાએ પણ સન્માનપૂર્વક પુછ્યું: “કેમ, તું એ એવા પ્રદેશમાં કેમ છે જ્યાં દયા નથી અને કંસ જીવતો છે? શું આપણે ક્રૂર માલિક હેઠળના ગ્વાલિયા નથી?” એ દુષ્ટ, જેણે પોતાના ભત્રીજાઓને તેમની માતાની પીડાભરી ચીસ વચ્ચે મારી નાખ્યા—તો તારા કુટુંબ માટે સુખ કેમ હશે? આ રીતે નંદબાબાના હૃદયપૂર્વકના સન્માનથી અક્રૂરના યાત્રાના થાક પણ દુર થઈ ગયા. શુકદેવજી કહે છે: પછી, આરામથી ખુરશી પર બેઠેલા, રામ અને કૃષ્ણના સન્માનથી અક્રૂરને યાત્રામાં મનમાં જે-જે ઇચ્છાઓ હતી, તે સર્વ પૂર્ણ થઈ ગઈ. ભગવાન પ્રસન્ન થાય ત્યારે શું અપ્રાપ્ય છે? છતાં, હે રાજન, ભગવાનના ભક્તોને તો કશું જ ઇચ્છવું નથી. સાંજે ભોજન પછી, દેવકીપુત્ર કૃષ્ણે પોતાના મિત્રોમાં કંસના વર્તન અને નવીન કાવતરાઓ વિશે પૂછ્યું. ભગવાને કહ્યું: “પ્રિય અક્રૂર, આવકાર છે! બધા સુખી છે ને? તારા સગા-સ્નેહીઓમાં કોઈ રોગ કે દુઃખ તો નથી ને?” “પણ આપણા કુટુંબ વિશે શું પુછું, જ્યારે કંસ—અમારો મામા—અમારા પર અને આપણા પ્રજાજનો પર શાસન કરે છે? હાય! આપણા કારણે આપણાં પવિત્ર માતાપિતાને ઘણું દુઃખ સહવું પડ્યું—અમારા માટે તેમના પુત્રો મારવામાં આવ્યા અને તેઓ કેદમાં નાખાયા!” આ રીતે ભગવાન અને ભક્તના મિલન અને વાતાવરણમાં વ્રજમાં પવિત્ર આનંદ અને પ્રેમનો મહોત્સવ ઉજવાયો.