શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

અકુરા પોતાના મનમાં વિચારી રહ્યા હતા: "એવું કયું સારા કર્મ મેં કર્યું છે, કયું મહાન તપ મેં કર્યું છે, કેવું મૂલ્યવાન દાન મેં આપ્યું છે, જે આજે હું કેશવના દર્શન કરવાનું સૌભાગ્ય પ્રાપ્ત કરું છું? ભગવાનની મહિમાવંત પ્રતિષ્ઠા ધરાવનાર દર્શન મારા માટે અત્યંત દુર્લભ છે—જેમ બ્રહ્મનો ઉચ્ચારણ કોઈ શૂદ્ર માટે દુર્લભ છે, જે ઇન્દ્રિય વિષયોમાં લિપ્ત હોય છે. મારી જેમ પાપી માટે પણ, કદાચ, અચ્યુતના દર્શનથી વંચિત થવું નહીં પડે; કારણ કે, ક્યારેક સમયની ગંગામાં વહેતા મનુષ્ય પણ પાર થઈ જાય છે. આજે મારા દુર્ભાગ્યનો નાશ થયો છે, અને મારા જીવનને ફળ મળ્યું છે, કેમ કે હું ભગવાનના કમળ જેવા ચરણોમાં વંદન કરું છું, જે યોગીઓના ધ્યાનનો વિષય છે. આજે તો કંસે મને મહાન કૃપા કરી છે; હું હરીના કમળ ચરણો નિહાળવાનો છું, જે અવતાર રૂપે અવતર્યા છે. એ ચરણોની નખની તેજસ્વી ઝાંખી એ અંધકારને દૂર કરી હતી, જે પુરાતન લોકો પણ પાર કરી શક્યા નહોતા. એ ચરણો, બ્રહ્મા, શિવ અને અન્ય દેવતાઓ, શ્રી દેવી, ઋષિઓ અને સાત્વતોએ પૂજેલા છે; જેમાં ગોપીઓના કુંકુમના ચિહ્નો છે, અને ગૌઓની સાથે વનમાં ફરતા છે. હું ચોક્કસ મુકુન્દના મુખને નિહાળવાનો છું—સુંદર ગાલ અને નાક, હસતા, ચમકતા, લાલ કમળ જેવા નેત્ર, વાળથી ઘેરાયેલા, અને આસપાસ મૃગો પરિક્રમા કરતા હોય છે. કદાચ આજે મારા નેત્રો વિષ્ણુના દર્શનથી ફળ પ્રાપ્ત કરશે—જે મનુષ્ય રૂપે પૃથ્વીનો ભાર ઉતારવા પોતાના ઇચ્છાથી અવતર્યા છે; જે સૌંદર્યનો ધામ છે. જેને હું જોવા જઈ રહ્યો છું, તે સ્વયં અહંકાર અને દ્વૈતથી મુક્ત છે, પણ પોતાના તેજથી અજ્ઞાનના અંધકારને દૂર કરે છે; પોતાની માયાથી, તે જીવોના ઘરોમાં જીવન, ઇન્દ્રિયો અને બુદ્ધિ દ્વારા દેખાય છે. તેમના શબ્દો, જે શુભ ગુણો, કૃત્યો અને જન્મથી મિશ્રિત છે, બધા અશુભને નાશ કરે છે, જગતને જીવંત, પવિત્ર અને શુદ્ધ કરે છે; જે લોકો એમાંથી ઉદાસીન છે, તેઓ સુંદર શવ સમાન ગણાય છે. એ ભગવાન સાત્વત વંશમાં અવતર્યા છે, દેવતાઓને આનંદ આપ્યા છે, અને પોતાના યશને ફેલાવી, વ્રજમાં નિવાસ કરે છે, જ્યાં દેવતાઓ તેમના શુભ કૃત્યોનું ગાન કરે છે. આજે તો હું તેમને નિહાળવાનો છું—મહાન લોકોના ધ્યેય, ગુરુ, ત્રણેય લોકના આનંદ, નેત્રો માટે ઉત્સવ, શ્રી દેવીના ઇચ્છિત ધામ—એને મારા પોતાના નેત્રોથી, વહેલી સવારે. પછી, જ્યારે ભગવાન રથમાંથી ઉતરશે, તેની સાથે, હું એ ચરણો પ્રાપ્ત કરીશ, જેને યોગીઓ મનમાં રાખે છે; હું વંદન કરીશ, અને તેમનાં મિત્રો તથા વનવાસીઓ પણ એમ કરશે. કદાચ ભગવાન પોતાનું કમળમય હથેળી મારા માથા ઉપર મૂકે, જ્યારે હું તેમના ચરણોમાં પડે, અને સમય રૂપ સાપથી ડરેલા શરણાર્થીઓને નિર્ભયતા આપે. એ સ્પર્શથી કૌશિક (વિશ્વામિત્ર) અને બલી, પૂજન કરીને, ત્રણેય લોકના સ્વામી બન્યા; અથવા, રમતમાં, ભગવાને વ્રજની સ્ત્રીઓની થાક દૂર કરી, પોતાના સુગંધિત હાથે. અચ્યુત, સર્વેને જોનાર, મને—even કે હું કંસનો દૂત છું—શત્રુતા સાથે નહીં જુએ; કેમ કે, તે ક્ષેત્રના જ્ઞાતા છે, પાવન દૃષ્ટિથી મન દ્વારા આંતર-બાહ્ય કૃત્યો perceives. કદાચ, જ્યારે હું તેમના ચરણોમાં હાઝોડીયે પડીશ, folded hands સાથે, ભગવાન મને મૃદુ, હસતા, દયાળુ નજરથી જુએ; અને તરત જ, મારા બધા પાપો દૂર થઈ જશે, અને હું મહાન, નિર્ભય આનંદ અનુભવીશ. પછી, શ્રેષ્ઠ મિત્ર, મારા કુટુંબજ, મારા એકમાત્ર દૈવી, મને પોતાના વિશાળ બાહોમાં આવરી લેશે; એ ક્ષણે, મને પવિત્ર કરશે, અને કર્મથી જન્મેલી બંધન દૂર થઈ જશે. જ્યારે હું, હાઝોડીયે વંદન કરીને, તેમના અંગોનો સ્પર્શ પ્રાપ્ત કરીશ, એ અકુરા, ભગવાન મને બોલીશ; ત્યારે, જો આપણે મનુષ્યરૂપે જન્મ્યા છીએ, અને તેમનું સન્માન મેળવ્યું નથી, તો એવો જન્મ ખરેખર નિંદનીય છે. ભગવાને કોઈને સૌથી વધુ પ્રિય, શ્રેષ્ઠ મિત્ર, અપ્રિય, દુશ્મન કે અવગણેલા નથી; છતાં, જેમ કલ્પવૃક્ષ પાસે જનારને ફળ આપે છે, તેમ ભગવાન પોતાના ભક્તોને કૃપા આપે છે. અને, યદુઓમાં શ્રેષ્ઠ, વડીલ, હસતા, bowing with folded hands, embraced him, ઘરમાં લઈ ગયા, જ્યાં તમામ સન્માનની વ્યવસ્થા હતી, અને કુટુંબમાં કંસે કરેલી મુશ્કેલીઓ વિશે પૂછ્યું. શુકદેવજી કહે છે: આમ, કૃષ્ણના ચિંતન કરતા, શ્વફલ્કપુત્ર અકુરા, રથમાં બેસી, ગોકુલમાં પહોંચ્યા, જેમ સૂર્ય પશ્ચિમ પર્વત સુધી પહોંચે છે, હે રાજન. તેણે ગોપગામમાં એની પગલીઓ જોઈ, જેની ધૂળી વિશ્વના શાસકો પોતાના મસ્તક પર પહેરે છે, અને જેમાં કમળ, જવાર, અંકુશ જેવા ચિહ્નો છે. એ દર્શનથી આનંદ અને ભક્તિથી ભરાઈ, આંખોમાં અશ્રુ અને શરીર પર રોમાંચ સાથે, અકુરા રથમાંથી ઉતરી, એ પગલીઓમાં ચાલ્યા, 'અહા! આ ભગવાનના ચરણોની ધૂળી છે!' એમ બોલ્યા. દેહધારી જીવ માટે, સૌથી મોટું કલ્યાણ એ છે કે ગર્વ, ભય અને દુઃખ ત્યાગે—જે પ્રથમ હરીના ચિહ્નોની દર્શન, શ્રવણ અને સ્પર્શથી પ્રાપ્ત થાય છે. અકુરાએ કૃષ્ણ અને રામને વ્રજમાં જોયા—દૂધ દોહી પાછા આવતા, પીળા અને વાદળી વસ્ત્રો પહેરેલા, નેત્રો શરદના કમળ જેવા. બંને યુવાન હતા—એક શ્યામ, એક ગૌર, સૌંદર્યના ધામ, વિશાળ બાહ, સુંદર મુખ, તેજસ્વી રૂપ, અને યુવાન હાથી જેવી ચાલ અને શક્તિ. મહાન આત્માઓ, ધ્વજ, વજ્ર, અંકુશ અને કમળ જેવા ચિહ્નોવાળા પગ, વ્રજમાં ચમકતા, હસતા, દયાળુ નજરથી. રમતમાં સૌમ્ય અને આકર્ષક, ફૂલના હાર અને વનમાલા પહેરેલા, શરીર પર પવિત્ર સુગંધ, સ્નાન કરેલું, અને શુદ્ધ વસ્ત્રો પહેરેલા. બંને, પ્રાચીન પુરુષ, જગતના કારણ અને સ્વામી, પૃથ્વીના કલ્યાણ માટે બલરામ અને કેશવ રૂપે ભાગરૂપે અવતર્યા હતા. હે રાજન, એમણે પોતાના તેજથી સર્વ દિશાઓના અંધકારને દૂર કર્યો—જેમ પન્નાનો પર્વત અને ચાંદીનો પર્વત પર સોનાની ઝાંખી. અકુરા, પ્રેમથી ભરાઈ, ઝડપથી રથમાંથી ઉતરી, રામ અને કૃષ્ણના ચરણોમાં પડ્યા. ભગવાનના દર્શનથી આનંદથી આંખોમાં અશ્રુ, શરીરે રોમાંચ, એટલા ઉત્સાહિત કે પોતાનું નામ પણ બોલી શક્યા નહીં. ભગવાન, પોતાના હાથમાં રથના ચક્રનો ચિહ્ન ધરાવતા, નજીક આવ્યા, પ્રેમથી અકુરાને આવરી લીધા, કેમ કે તેમને વંદન કરનાર પ્રિય છે. અને સંકર્ષણ, મહાન મનવાળા, bowing one, હાથ પકડી, ભાઈ સાથે ઘરમાં લઈ ગયા. પછી, કૂશળતા પૂછીને, સન્માનની બેઠક આપી, પગ ધોઈ, honey-mixture સ્વાગત માટે આપ્યું. મહેમાનને ગાય આપી, થાકેલા અંગો પર સન્માનથી મલિશન કર્યું, અને ભાવપૂર્વક શુદ્ધ, ઉત્તમ ભોજન આપ્યું. ભોજન પછી, રામ, ધર્મના શ્રેષ્ઠ જ્ઞાતા, પુન: પ્રેમથી યજ્ઞમાં ઉપયોગ થતી સુગંધ અને ફૂલોથી અકુરાને સન્માન આપ્યું. નંદાએ યોગ્ય સન્માન આપીને પૂછ્યું: 'કેમ, તમે અહીં કેમ છો, જ્યાં કંસ જીવતો છે, હે દાશાર્હ? શું અમે ક્રૂર માલિક હેઠળના ગોપ નથી?' એ દુષ્ટ, જેણે પોતાના ભાણેજોને મારી નાખ્યા, જ્યારે તેમની માતાઓ દુ:ખથી રડતી હતી—તેવા શાસક હેઠળ, તમારો અને તમારા લોકોનો કલ્યાણ કેવી રીતે શક્ય છે, એમ અમે વિચારીએ છીએ?