શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

શ્રી અક્રૂરાએ કংসને કહ્યું: “મહારાજ, આપનું આદેશ યોગ્ય છે, અને શત્રુઓને દૂર કરવું આપનો ફરજ છે; સફળતા કે નિષ્ફળતા બંને ભાગ્ય પર આધાર રાખે છે, કેમ કે ભાગ્ય જ પરિણામોનું કારણ બને છે.” અક્રૂરા આગળ કહે છે: “લોકો પોતાના ઇચ્છાઓ માટે બહુ પ્રયત્ન કરે છે, ભલે ભાગ્ય વિરુદ્ધ હોય; તેઓ સુખ-દુઃખ બંનેમાં બંધાયેલા છે. છતાં, હું આપનો આદેશ પાલન કરીશ.” શ્રી શુકદેવે વર્ણન કર્યું કે, અક્રૂરાને આ રીતે સૂચના આપી અને મંત્રીઓનું વિમોચન કરીને કংস પોતાના મહેલમાં પ્રવેશી ગયો, અને અક્રૂરા પણ પોતાના ઘેર પાછા ફર્યો. પછી, કংস દ્વારા મોકલવામાં આવેલો કેસી નામનો ભયંકર ઘોડો, જે મન જેવી ઝડપી ચાલ ધરાવતો હતો, પોતાના ખુરાથી ધરતીને કચડી રહ્યો હતો. તેની જટામાંથી આકાશ ધ્રૂજતું હતું, અને તેની ઘોડાની ડાકથી બધા ડરી ગયા હતા. તેની આંખો પહોળી, મુખ વિકરાળ, ગળું વિશાળ અને રંગ વાદળ જેવો કાળો હતો. તે દુર્ભાવનાથી ભરેલો, કংসની મદદ કરવા ઈચ્છતો, નંદજીના વ્રજમાં ગયો અને સમગ્ર વ્રજને ધ્રૂજાવી નાખ્યો. તે ઘોડો કૃષ્ણના ગોપ ગામમાં ડાકથી ડરાવતો હતો, અને તેના પૂંછથી વાદળો ઉછળતા હતા. ત્યારે ગોપોના નેતા, ભગવાન કૃષ્ણ, સિંહ સમાન ગર્જના કરતા, તેને પکار્યા. કેસી, કૃષ્ણને યજ્ઞ કરતાં જોઈને, ગુસ્સામાં દોડી આવ્યો, જાણે આખા આકાશને ગળી લેવાનો હોય, અને કૃષ્ણ—કમળના આંખોવાળા—ને પોતાના ખુરાથી માર્યો. પણ અપ્રગટ સ્વરૂપે રહેલા ભગવાન કૃષ્ણે, ક્રોધમાં કેસીને ભ્રમિત કરીને, બંને હાથથી તેની પાંખ પકડી, તેને પગથી પકડી, અને ગુરુડ જેવો સાપને ફેંકે, એ રીતે, તેને શત ધનુષની દૂરીએ ફેંકી દીધો. પછી કેસી ફરી જાગી, વધુ ગુસ્સામાં, ઊંચા મોઢાથી કૃષ્ણ પર દોડી આવ્યો; પણ ભગવાન, સ્મિત કરે, પોતાનો હાથ તેના મોઢામાં ઘૂસાડી દીધો, જાણે સાપ પોતાના બિલમાં પ્રવેશ કરે. કૃષ્ણના હાથ તેના દાંતને સ્પર્શ કરતા જ, દાંત તપેલા લોખંડ જેવો તૂટી પડ્યા; અને ભગવાનનો હાથ, તેના શરીરમાં પ્રવેશતા, લોખંડની દંડ જેવો ફેલાઈ ગયો. કૃષ્ણના હાથથી તેની શ્વાસ અટકી, શરીર ધૂંધાળું, આંખો ઉલટી, અને આખરે કેસી જમીન પર પડ્યો, લોહી ઉલટી, નિષ્જીવ થઇ ગયો. કૃષ્ણે, કેસીના શરીરમાંથી પોતાનો હાથ પાછો ખેંચ્યો; એ વિજયમાં ન આશ્ચર્ય, ન અહંકાર, effortless, અને દેવતાઓએ પુષ્પવૃષ્ટિથી ભગવાનનું સન્માન કર્યું. પછી, રાજા, શ્રેષ્ઠ ભક્ત અને દિવ્ય ઋષિ, કૃષ્ણ પાસે આવ્યા અને ગુપ્ત વિદ્યા દર્શાવી: “કૃષ્ણ, કૃષ્ણ, અગુણ્ય આત્મા, યોગના સ્વામી, જગતના સ્વામી, વાસુદેવ, સર્વનો આશ્રય, સાત્વતોમાં શ્રેષ્ઠ, હે મહારાજ! આપ સર્વ જીઓના આત્મા, જ્ઞાનોમાં એક પ્રકાશ, હૃદયની ગુફામાં છુપાયેલા, સाक्षી, મહાપુરુષ, ભગવાન છો. આપ પોતે જ પોતાનો આશ્રય, શરૂઆતમાં પોતાની માયાથી ગુણોની રચના કરી, અને તે ગુણોથી, હે સત્યસંકલ્પી, જગતની રચના, પાલન અને સંહાર કરો છો. તેથી, આપ પૃથ્વી પરના ભાર—દૈત્ય, દુશ્મન અને રાક્ષસો—ના વિનાશ અને સજ્જનોની રક્ષા માટે અવતરીયા છો. સુભાગ્યથી, આ ઘોડા સ્વરૂપે દૈત્ય, જેમની ડાકથી દેવતાઓ પણ ડરી ગયા હતા, તેમને આપ રમતમાં વિધ્વંસ કર્યા. આવતીકાલે કે પરમ આર્ય, હું ચાણુર, મુષ્ટિક, અન્ય મલ્લો, હાથી અને કংসનો વિનાશ આપના હાથે જોઈશ. ત્યારબાદ શંખ, યવન, મુરા, નરકનો પરાજય, પારિજાત વૃક્ષની ચોરી, અને ઈન્દ્રનો પરાજય. પછી, આપની શૂરવીર કન્યાઓ સાથેની શાદીઓ, શૌર્ય અને ગુણોથી મેળવેલી, અને દ્વારકામાં રાજા નૃગના શાપમુક્તિ. સ્યામંતક રત્ન અને પત્નીની પ્રાપ્તી, બ્રાહ્મણના મૃત પુત્રને પોતાના ધામથી પાછા લાવવું. પૌંડ્રકનો વિનાશ, કાશી શહેરનું દહન, દંતવક્રનો વિનાશ, અને મહાયજ્ઞમાં શિશુપાલનો મરણ. અને દ્વારકામાં રહીને, ભગવાન, જે પણ અન્ય શૌર્યકર્મો કરો છો, હું તે બધું જોઈશ; જે પૃથ્વી પર કવિઓ દ્વારા ગવાય છે. હવે, હું આ સૈન્યનો વિનાશ પણ જોઈશ, જે સમયરૂપે ભગવાન, અર્જુનને રથ ચલાવી annihilation કરશે. અમે એ ભગવાનનું ધ્યાન કરીએ છીએ, જે શુદ્ધ જ્ઞાનથી ભરપૂર, પોતાની સ્વભાવમાં સ્થિત, whose every purpose is fulfilled, desires never fail, પોતાના તેજથી માયાથી મુક્ત, ગુણોની પ્રવાહના સ્ત્રોત છે. હું આપને નમસ્કાર કરું છું, સર્વનો આશ્રય, જે પોતાની માયાથી ભેદો સર્જ્યા, અને રમતમાં માનવ સ્વરૂપ ધારણ કર્યું; યદુ, વૃષ્ણિ, સાત્વતોમાં શ્રેષ્ઠ.” શુકદેવે કહ્યું: આ રીતે, યદુમાં શ્રેષ્ઠ કૃષ્ણને નમન કરીને, foremost sage among devotees, કૃષ્ણના દર્શનથી આનંદિત, અનુમતિ મેળવી, વિદાય થયો. અને ભગવાન ગોવિંદ, કેસી દૈત્યનો વિનાશ કર્યા પછી, આનંદિત ગોપો સાથે ગાયોને ચરાવતા, વ્રજમાં સુખ ફેલાવ્યા. એક દિવસ, ગોપો પર્વતની ઢાળીએ ગાયોને ચરાવતા, છુપાવવાની રમત રમતા, ચોર અને રક્ષક તરીકે જૂથમાં વહેંચાયા. કેટલાક ચોર, કેટલાક ગોપ, અને કેટલાક ગાય બનીને—all together, નિર્ભય અને નિરલજ. ત્યાં, માયાના પુત્ર, મહા માયાવી દૈત્ય વ્યોમા, ગોપ તરીકે વેશ ધારણ કરીને, ગાયોના નેતા બની, ચોરની ભૂમિકા ભજવતા ઘણા ગોપોને દૂર લઈ ગયો. એ દૈત્યે તેમને એક પર્વત ગુફામાં બંધ કરી, માત્ર ચાર-પાંચને છોડીને, પ્રવેશ પથ્થરથી બંધ કરી દીધો. કૃષ્ણ, સજ્જનોના આશ્રયદાતા, એ કારસ્તાન જાણીને, દૈત્યને પકડી લીધો, જેમ સિંહ વરુને પકડે. દૈત્યે પોતાનું અસલી, પર્વત જેવું વિશાળ સ્વરૂપ ધારણ કર્યું, છૂટવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ શક્તિશાળી કૃષ્ણની પકડીમાં બચી શક્યો નહીં. અચ્યુતએ તેને હાથથી દબાવી જમીન પર ફેંકી દીધો, અને દેવતાઓ આકાશમાંથી જોઈ રહ્યા હતા, ત્યારે ગાયોના હંતા દૈત્યને મારી નાખ્યો. પછી, ગુફાની પ્રવેશ પથ્થર તોડી, ગોપોને બહાર કાઢ્યા, અને દેવતાઓ તથા ગોપો દ્વારા પ્રસંશિત થઈ, પોતાના વ્રજમાં પ્રવેશ કર્યો. આ રીતે, દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગમાં, ‘વ્યોમાસુરના વિનાશ’ નામે સાતત્રીસમા અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે, જે પરમહંસો માટેના શ્રીમદ ભાગવત મહાપુરાણમાં છે. પછી, શુકદેવે કહ્યું: અક્રૂરા, વિવેકી, એ રાત મથુરામાં વિતાવી, અને સવારે, રથ પર ચઢી, નંદજીના ગોકુલ તરફ રવાના થયો. માર્ગમાં, એ ભગવાન કમળનેત્રના ચરણોમાં ભક્તિ જાગી, અને મનમાં વિચારો કરવા લાગ્યા...