શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

સુદર્શન કહે છે: “હે અચ્યૂત, તમારી દર્શનથી હું બ્રહ્માના દંડથી તરત મુક્ત થઈ ગયો છું. તમારું નામ જ બોલવાથી જ પોતે અને સાંભળનાર સૌ પવિત્ર થઈ જાય છે—તો પછી તમારા પદસ્પર્શથી કેટલું વધુ પવિત્રતા મળે!” દશાર્હ વંશી કૃષ્ણની today પર સુદર્શને પરમિશન મેળવી, તેની પરિkrama કરી, દંડવત પ્રણામ કરી, સ્વર્ગ તરફ ચાલ્યો; અને નંદ પણ તેના દુઃખમાંથી મુક્ત થયો. વ્રજવાસીઓએ કૃષ્ણની દિવ્ય શક્તિ જોઈ, તેઓ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. પોતાના વ્રત પૂર્ણ કરીને, તેઓ આનંદભેર વ્રજ પાછા ફર્યા અને આ ઘટનાઓનું વર્ણન કરતા ગયા. એક રાતે, વનમાલા ધારણ કરેલા, અતિશય બલવાન ગોવિંદ અને રામ વ્રજની સ્ત્રીઓ સાથે વનમાં રમવા નીકળ્યા. તેઓ સુંદર રીતે સજાયા, સુગંધિત અને spotless વસ્ત્રો પહેરીને, સ્ત્રીઓની મધુર ગાયન સાથે આનંદ માણતા હતા. રાત શરૂ થતાં, ચાંદ અને તારા ઊગ્યા, કમળની તળાવો પરથી આવતી સુગંધિત પવન, મોગરા અને મધમાખીઓની મદમસ્ત ગુંજ સાથે વાતાવરણને મહેકાવી રહી હતી. કૃષ્ણ, રામ અને વ્રજકન્યાઓ સાથે સંગીત ગાતા, સૌના મન અને કાનને આનંદિત કરતા, સુંદર સંગીત રચી રહ્યા હતા. એ સંગીત સાંભળીને ગોપીઓ આત્મવિસ્મૃતિમાં આવી ગઈ; તેમના વસ્ત્રો અને વાળ ગૂંચવાઈ ગયા. આ આનંદમાં રમતા, ગાતા, શંકચૂડ નામનો યક્ષ, કુબેરનો અનુયાયી, ત્યાં આવી પહોંચ્યો. કૃષ્ણ અને રામે જોઈને, તે યક્ષ ગોપીઓને એકત્ર કરીને ઉત્તર તરફ લઈ જવા લાગ્યો. ગોપીઓ “કૃષ્ણ! રામ!” કહીને રડતી હતી; પોતાના મિત્રો હથિયાત જોઈ, કૃષ્ણ અને રામ, બે ભાઈ, ચોરી થઈ ગયેલી ગાયોને શોધવા જે રીતે દોડે, એ રીતે યક્ષ પાછળ દોડ્યા. “ભય ન કરો!” એમ આશ્વાસન આપતા, બંને ભાઈઓ, ગદા હાથમાં લઈને, દુષ્ટ યક્ષને ઝડપથી પછડવા દોડ્યા. યક્ષે તેમને મૃત્યુ અને સમય સમાન આવી રહ્યા જોઈ, ગોપીઓને છોડી પોતાનું જીવ બચાવવા ભાગ્યો. ગોવિંદે તેને પછાડતા, તેના માથા પરના મણિ મેળવવા દોડ્યો, અને બલરામ ગોપીઓની રક્ષા કરવા પાછળ રહ્યો. કૃષ્ણે નજીક જઈને, શક્તિથી યક્ષના માથા પર મુક્કો માર્યો અને તેના શિરમણિ અને સાથી મણિ લઈ લીધા. શંકચૂડને સંહાર્યા પછી, કૃષ્ણે તેજસ્વી મણિ elder ભાઈ બલરામને પ્રેમથી આપ્યો, ગોપીઓ જોઈ રહી હતી. શુકદેવ કહે છે: કૃષ્ણ ગાય ચરવા માટે વનમાં જાય ત્યારે, ગોપીઓનું મન કૃષ્ણ પાછળ રહેતું, તેઓ દુઃખમાં દિવસ પસાર કરતા, અને કૃષ્ણના લીલાઓ ગાઈને શોક ઘટાડતા. ગોપીઓ કહે: “મુકુંદ જ્યારે વાંસળી વગાડે છે, ડાબા હાથથી હોઠ પર રાખે છે, ડાબા ગાલે ડાબા હાથ ટકે છે, ભ્રૂઓ નાચે છે, કોમળ આંગળીઓ વાંસળી પર ચાલે છે—એ રીતે અમને બોલાવે છે.” દેવીઓ અને સિદ્ધાઓ, કૃષ્ણની વાંસળી સાંભળીને, આશ્ચર્યચકિત થઈ જાય છે; પ્રેમના બાણથી મગ્ન થઈ, તેઓ પોતાના વસ્ત્રો ભૂલી જાય છે. ગોપીઓ કહે: “હે સુંદર સખીઓ, સાંભળો—નંદપુત્ર, દુઃખી જનને આનંદ આપનાર, જ્યારે વાંસળી વગાડે છે, ત્યારે તેના વક્ષસ્થળ પર હાર અને સ્મિત વીજળીની જેમ ઝળહળે છે.” વ્રજના બળદ, હરણ અને ગાયોના જૂથ, વાંસળીના અવાજથી મંત્રમુગ્ધ થઈ, ચપટીમાં ઘાસ રાખીને, કાન તપાવી, સ્થિર થઈ જાય છે—જાણે ચિત્રમાં પાંદ્યા હોય, સૂઈ ગયા હોય. કૃષ્ણ, કૂંચલા, રંગીન પથ્થરો, પાંદડાંથી સજાયેલી wrestler જેવી વેશમાં, ગોપલ બાલકો સાથે ગાયોને બોલાવે છે. નદીઓ, કૃષ્ણના પદકમળની ધૂળ પવનમાં વહેતી, કૃષ્ણ માટે લલચાયેલી, પ્રેમથી કાંપતી, તેમના પ્રવાહ સ્થિર થઈ જાય છે—જાણે અમને જેવો લાડ મળે છે. કૃષ્ણ, પર્વતના શિખરો પર, વાંસળી વગાડે છે, અને સાથીઓ તેની શૌર્યની પ્રશંસા કરે છે; વનમાર્ગે ગાયોને બોલાવે છે. વનના લતાવૃક્ષો અને ઝાડ, ફૂલો અને ફળોથી ભરપૂર, જાણે પોતાના અંદર વિષ્ણુને પ્રગટ કરે છે; શાખાઓ મધથી ઝૂકાયેલી, શરીર પ્રેમથી કાંપતું, ફૂલો ઉત્પન્ન કરે છે. કૃષ્ણ, તિલક, વનફૂલોની હાર, દિવ્ય સુગંધ અને મધથી ભરેલી તુલસી પહેરી, વાંસળી વગાડે છે; મધમાખીઓ મદમસ્ત થઈ, ગાન કરે છે અને કૃષ્ણને પૂજે છે. પાંજરમાં, બગલા, હંસ અને પક્ષીઓ, કૃષ્ણના સુંદર સંગીતથી મંત્રમુગ્ધ થઈ, હરિ પાસે આવે છે, આંખો બંધ કરે છે, શાંતિથી પૂજન કરે છે. કૃષ્ણ, સાથીઓ સાથે, હાર અને આભૂષણથી સજાયેલી, પર્વતની ઢાળ પર, વાંસળીના અવાજથી ગોપીઓને આનંદ આપે છે, અને એ આનંદ સમગ્ર જગતમાં વ્યાપી જાય છે. વાદળ, સાવધાનીપૂર્વક, મર્યાદા જાળવીને, ધીમે ધીમે ગુંજે છે, અને કૃષ્ણ માટે ફૂલો વરસાવે છે, છાંયા આપે છે—જાણે છત્રી બની જાય છે. કૃષ્ણ, વિવિધ ગાયોની સંભાળમાં નિપુણ, વાંસળી વગાડવામાં કુશળ, જ્યારે વાંસળી હોઠ પર રાખે છે, પોતે રચેલા રાગ પ્રગટ કરે છે. આ સાંભળીને, દેવોના અધિપતિ—ઇન્દ્ર, શિવ, બ્રહ્મા અને અન્ય—મુનિઓ સાથે, પોતાની ગરદન અને મન ઝૂકાવે છે, અને સત્ય સમજવામાં અસમર્થ થઈ bewildered થઈ જાય છે. ગાયોના ખુરા પર ધ્વજ, વજ્ર, કમળ અને અંકુશના ચિહ્નો, વાંસળીથી આનંદિત થઈ, વ્રજની ધરતી પર ખુરાની ખાડીઓ ઢાંકી દે છે. કૃષ્ણ પસાર થાય ત્યારે, ગોપીઓ તેના રમણિય દૃષ્ટિ અને મનમાં ઉદભવેલા કામથી, પોતે ક્યાં જાય છે, વાળ કે વસ્ત્રો કેવી સ્થિતિમાં છે, એ જાણતી નથી—મંત્રમુગ્ધ થઈ જાય છે. ક્યારેક, તુલસીની સુગંધિત હાર પહેરી, કૃષ્ણ ગાયોની ગણતરી કરે છે, અને પ્રેમભર્યા મિત્રના ખભા પર હાથ રાખીને, ચાલતા ચાલતા ગાન કરે છે. કૃષ્ણની વાંસળીથી મગ્ન, ગોપીઓ તેના પાછળ જાય છે, મનમાં કૃષ્ણના ગુણોના સમુદ્રમાં ડૂબી જાય છે; હરણો પણ, ગોપીઓની જેમ, ઘરથી detached થઈ, કૃષ્ણને અનુસરે છે. યમુના તટ પર, મોગરાની હાર અને ઉત્સવી વસ્ત્રોમાં, ગોપલ અને ગાયોની વચ્ચે, નંદપુત્ર, તારો પુત્ર, પોતાના મિત્રોનું હૃદય રમતમાં આનંદથી ભરાઈ જાય છે. સંદલવુડીની સુગંધવાળી, અનુકૂળ પવન, કૃષ્ણના સન્માન માટે વહે છે; દેવગાનાઓ સંગીત, ગાન અને અર્પણથી કૃષ્ણની પ્રશંસા કરે છે. વ્રજની ગાયોને પ્રેમથી, માર્ગમાં વૃદ્ધો દ્વારા સન્માનિત, કૃષ્ણ દિવસના અંતે ગાયોને ઘેર લાવે છે; વાંસળીના અવાજથી તેની ખ્યાતિ ગાય છે. કૃષ્ણ, હાર પર ખુરાની ધૂળ, ચહેરા પર પરિશ્રમની તેજ, મિત્રો માટે આશીર્વાદ આપવા ઈચ્છે છે—એ દેવકીના ગર્ભમાંથી જન્મેલો રાજા. કૃષ્ણ, આંખોમાં આનંદથી લોટ, હાર પહેરેલો, મિત્રોનો સન્માન આપનાર, હોઠ જૂજૂબફળ જેવા ફિક, કોમળ ગાલ પર સુવર્ણ કુંડલની ઝાંખી સાથે, વ્રજમાં આનંદ અને પ્રેમ ફેલાવે છે.