શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

શુકદેવે કહ્યું: ગોપીઓ ભગવાન કૃષ્ણને શોધતી, ક્યાં ગયા છે એ જાણ્યા વિના, તેમના મિત્રને જોઈ હતી—જે પોતાના પ્રિયતાની વિયોગમાં ગભરાઈ અને દુ:ખી હતી. જ્યારે એ મિત્રએ પોતાના ગર્વ, માધવનો જવાબ અને દુ:ખદ સંજોગે થયેલી અપમાનની વાત કરી, ત્યારે ગોપીઓમાં મોટી આશ્ચર્ય જગી. ત્યારપછી, ગોપીઓ ચાંદનીમાં જંગલમાં પ્રવેશી, જ્યાં સુધી ચાંદની રહી, ત્યાં સુધી કૃષ્ણને શોધતી રહી; પણ અંધારું થતા, એ સ્ત્રીઓ પાછી ફરી. તેમનું મન, બોલી, કર્મ અને આત્મા, બધું કૃષ્ણમાં લીન હતું; એ માત્ર કૃષ્ણની મહિમા ગાઈ રહી હતી, અને પોતાના ઘરની સ્મૃતિ પણ ભૂલી ગઈ હતી. પછી ફરી, યમુનાના કિનારે આવી, કૃષ્ણની આશામાં, ગોપીઓ એકઠી થઈ અને કૃષ્ણના ગીતો ગાવા લાગી. એ સમયે, રાજા, ગોપીઓએ ક્રોધથી પોતાના મોઢામાંથી અગ્નિ અને પવન છોડ્યા, જાણે પ્રલયકાળના સમ્વર્તકની જેમ પૃથ્વીને બંજર બનાવા માંગે છે. વૃક્ષો ભસ્મ થવા લાગ્યા, ત્યારે બ્રહ્મા આવ્યા અને બૃહિષ્મતના પુત્રોને જ્ઞાનથી શાંત કર્યા. બચેલા વૃક્ષોએ, ડરથી, પોતાની દીકરીને પ્રચેતસને આપી, જેમ સ્વયંભૂએ today કહ્યું હતું. બ્રહ્માના આજ્ઞાથી, પ્રચેતસોએ મારિષાને સ્વીકારી, અને મોટી ભૂલથી, જીવોના પ્રજનક જન્મ્યા. ચાક્ષુષ મન્વંતરાના અંતરે, સર્જનના આરંભે, સમયના પ્રવાહમાં, દક્ષાએ ઇચ્છિત જીવોની રચના કરી. જન્મ સમયે જ, દક્ષા પોતાની તેજસ્વિતાથી બધા તેજસ્વીઓને ઓછા પાડતો હતો; પોતાના કૌશલ્યથી, દક્ષા—કર્મથી 'દક્ષ' કહેવાયો. અનાદિ પરમાત્માએ, જીવોની રચના અને રક્ષા માટે, દક્ષા અને અન્ય લોકોને સર્વ જીવોના અધિપતિ તરીકે નિયુક્ત કર્યા. એদিকে, ગોપીઓએ કહ્યું: કૃષ્ણ, તારી જન્મથી વ્રજ વધુ ફૂલ્યો છે; લક્ષ્મી હંમેશા અહીં વસે છે. પ્રિય, તારા ભક્તો સર્વ દિશામાં દેખાય છે; જેમના જીવન તારા પર આધારિત છે, એ તને શોધે છે. હે કૃષ્ણ, તારી શરદની રાતની નજર કમળના હૃદયની સુંદરતા પણ ચોરી લે છે. અમે તારા નિ:શુલ્ક દાસી છીએ; હે દાતા, શું તું અમને અહીં મૃત્યુ આપે છે? પાણીના ઝેરથી, સાપરૂપ દાનવથી, તોફાન, વીજળી, અગ્નિ, વરસાદના દેવના પુત્રથી, અને સર્વ દિકમાં પડતી આપત્તિમાંથી, હે પરમેશ્વર, તું અમને વારંવાર રક્ષા કરી છે. તું માત્ર ગોપીઓનો આનંદ નથી; તું સર્વ જીવોમાં આંતરિક સાક્ષી છે. બ્રહ્માના વિનંતિથી, તું વિશ્વની રક્ષા કરવા, સાત્વત વંશમાં અવતર્યો. વૃષ્ણિમાં શ્રેષ્ઠ, તું તારા પગને આશ્રય બનાવ્યા છે, જે તને શરણ આવે છે, તેમને સંસારના ભયથી મુક્ત કરે છે. તારા કમળહસ્ત, જે ઇચ્છા પૂરી કરે છે, અમારે પર શુભ સ્પર્શ કર. વ્રજના દુ:ખ દૂર કરનાર, તારી હસતી મુખમુખી તારા સ્વજનોનો ગર્વ નાશ કરે છે; અમને દાસી સ્વરૂપે સ્વીકાર, તારો સુંદર કમળમુખ દર્શાવ. પતિત પાપનો નાશ કરનાર, ઘાસ ચરનારનો અનુસરી, લક્ષ્મીનો નિવાસ, તારા પગ નાગના ફણ પર ચડ્યા હતા; એ પગ અમારે છાતી પર મૂક, અને હૃદયની પીડા દૂર કર. તારી મધુર વાણી, મોહક શબ્દો, અને મનને આનંદ આપતી બુદ્ધિ, કમળનયન, અમને મોહિત કરે છે; હે વિર, તારા ઓઠના અમૃતથી અમને પોષી. તારા કથાઓનું અમૃત દુ:ખી માટે જીવન છે; કવિઓએ વખાણ્યું છે, એ પાપ દૂર કરે છે. સાંભળવાથી શુભતા અને સંપત્તિ મળે છે; જે ધરા પર ફેલાવે છે, એ સાચા દાતા છે. હે પ્રિય, તારી હાસ્ય, પ્રેમભરી નજર, રમણ, અને ધ્યાન—all શુભ છે. હૃદય સ્પર્શતી ગુપ્ત વાતો, હે મોહક, અમારો મન વ્યાકુળ કરે છે. જ્યારે તું વ્રજમાં ગાયો ચરાવવા જાય છે, તારા કમલપદ કંકર, ઘાસ, અને અંકુર પર ચાલે છે; longingથી પીડિત, અમારો મન તને અનુસરે છે. દિવસના અંતે, તું વનફૂલોના ચહેરા, વાદળથી ધૂળથી ઢંકાઈ, repeatedly દેખાય છે; હે વિર, તું અમારે હૃદયમાં પ્રેમ જગાવે છે. તારા કમલપદ, જે વંદન કરનારની ઇચ્છા પૂરી કરે છે, લક્ષ્મી દ્વારા પૂજિત, પૃથ્વીનું આભૂષણ, adversityમાં ધ્યાન કરવા યોગ્ય, અને શાંતિ લાવે છે; પ્રિય, એ પગ અમારે છાતી પર મૂક, અને પીડા દૂર કર. તારા ઓઠ, જે વાંસળીના સંગીતથી ચુંબન પામે છે, પ્રેમ વધાવે છે, દુ:ખ નાશ કરે છે, અને અન્ય રસ ભૂલાવી દે છે; હે વિર, અમને ઓઠના અમૃત આપ. તુ વનમાં ફરતો, જેમને તને જોવાની તક નથી, એ માટે એક પળ પણ યુગ બની જાય છે; તારા વાળ અને સુંદર ચહેરા, જેમને dull આંખોથી જોવું છે, એ પોતાના પાંપણથી છુપાઈ જાય છે. પતિ, પુત્ર, કુટુંબ, ભાઈ, સગાં—allને ત્યજી, અમે અંતે તારી પાસે આવી છીએ, હે અવિનાશી; તારી પધતિ જાણીને, તારા ગીતથી મોહિત, કઈ સ્ત્રી રાત્રે ઘરે પાછી જાય? ગુપ્ત વાતો, rising love, smiling face, loving glances, broad chestની જ્યોતિ, હે લક્ષ્મીનો નિવાસ, repeatedly અમારો મન longingથી bewildered કરે છે. વ્રજવાસીઓ માટે શુભતા રૂપ, તારી હાજરીથી સર્વ દુ:ખ દૂર થાય છે અને સર્વમંગલ આવે છે. કૃપા કરીને, longingથી પીડિત લોકો માટે, થોડું withdraw થો, કેમ કે તારી अनुपસ્થિતિ જ વિયોગની પીડાનું ઉપચાર છે. હે પ્રિય, અમે તારા સુંદર કમલપદ અમારે છાતી પર ધીમે ધીમે મૂકી છે, છતાં એના કઠોરપણાથી ડરીએ છીએ. શું એ માટે તું વનમાં ફરતો, અને તારા પગ કંકરથી દુ:ખી થાય છે? અમારો મન, તારા જીવનથી પોષાય છે, તને છોડતું નથી. (અધ્યાય "ગોપીગીત" પૂરો થાય છે.) રામની પત્નીઓ, રામના શરીરને ભેળવી, અગ્નિમાં પ્રવેશી; વસુદેવની પત્નીઓ, તથા હરિના પુત્રવધૂઓ, અને પ્રદ્યુમ્નની પત્નીઓ પણ એ જ રીતે; અને કૃષ્ણની પત્નીઓ, રુક્મિણીના નેતૃત્વમાં, અગ્નિમાં unitedly પ્રવેશી, કૃષ્ણ સાથે આત્મા સંયુક્ત કરી. અર્જુન, કૃષ્ણના વિયોગથી overwhelm, કૃષ્ણના ગીતો અને જ્ઞાનથી પોતાને શાંત કરે છે. અર્જુને પોતાના કુટુંબના મૃત્યુ પામેલા, જેમની વંશ ખોવાઈ ગઈ હતી, એમના યોગ્ય અંત્યક્રિયા કરી. દરિયો, હરી દ્વારા ત્યજાયેલી દ્વારકાને ક્ષણમાં ડૂબાડી, માત્ર ભગવાનનું દિવ્ય નિવાસ બચ્યું. ત્યાં, ભગવાન મધુસૂદન સદાય હાજર છે, સ્મરણથી સર્વ દુ:ખ દૂર થાય છે, અને એ સર્વમાં શ્રેષ્ઠ શુભ છે. બચેલા સ્ત્રીઓ, બાળકો, વૃદ્ધોને લઈને, ધનંજયે તેમને ઇન્દ્રપ્રસ્થમાં લાવ્યા અને વજ્રને રાજા તરીકે સ્થાપિત કર્યો. અર્જુનના દાદા, મિત્રો મૃત્યુ પામ્યા, ત્યારે રાજા, તને વંશધર બનાવી, બધા મહાપથ પર ચાલ્યા. જે કોઈ, શ્રદ્ધાથી, વિષ્ણુ ભગવાનના જન્મ અને કૃત્યોનું વર્ણન કરે છે, એ સર્વ પાપોમાંથી મુક્ત થાય છે.