શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

સુરભી અને દેવતાઓએ કૃષ્ણને દિવ્ય રીતે અભિષેક કરવા માટે આમંત્રિત કર્યો. તેઓએ કહ્યું, “હે જગતના સ્વામી, અમારું સર્વોચ્ચ દેવત્વ તમે છો, ઇન્દ્ર નહીં. ગાય, બ્રાહ્મણ, દેવો અને સજ્જન લોકોના કલ્યાણ માટે તમે અસ્તિત્વ ધરાવો છો.” બ્રહ્માએ તેમને પ્રેરણા આપી, “હે ઈન્દ્ર, અમે તમને અભિષેક કરવા ઈચ્છીએ છીએ. તમે વિશ્વના આત્મા તરીકે ધરતી પરનું ભાર દૂર કરવા અવતરીયા છો.” કૃષ્ણને આમંત્રિત કર્યા પછી, સુરભીએ પોતાના દૂધથી તેમને અભિષેક કર્યો અને એરાવત હાથીએ સ્વર્ગીય ગંગાની પવિત્ર જળ લાવી, તે જળથી પણ કૃષ્ણને સ્નાન કરાવ્યું. ઈન્દ્ર, દેવોમાંના ઋષિગણો અને દેવમાતાઓની પ્રેરણા સાથે, દશાર્હ વંશના કૃષ્ણને “ગોવિંદ” કહીને અભિષેક કર્યો. ત્યારે તુંબરુ, નારદ તથા અન્ય ગંધર્વ, વિદ્યાધર, સિદ્ધ અને ચારણો આવ્યા. તેઓ હરિની કીર્તિ ગાયન કરતા, જે જગતના દોષોનો નાશ કરે છે, અને સ્વર્ગીય સ્ત્રીઓ આનંદથી નૃત્ય કરતી હતી. દેવોના નેતાઓએ કૃષ્ણની સ્તુતિ કરી અને અદભૂત પુષ્પવૃષ્ટિ કરી; ત્રણેય લોકોએ પરમ આનંદ પ્રાપ્ત કર્યો અને ગાયોએ દૂધની ધારાઓ વહાવી. નદીઓ અને વૃક્ષોના સમૂહે મધ વહાવ્યું, અનાજ અને ઔષધિઓ જાતે ઉગ્યા, પર્વતો પર કિંમતી રત્નો દેખાયા. કુરુવંશી, જ્યારે કૃષ્ણનું અભિષેક થયું, ત્યારે સર્વ જીવ—even ક્રૂર સ્વભાવના—માત્રા શત્રુતા રહિત બની ગયા. ગોવિંદ, ગાય અને ગોપાળકોના સ્વામી,ને અભિષેક કર્યા પછી, ઈન્દ્ર, કૃષ્ણની અનુમતિ લઈને અને દેવો-અન્ય સાથે, સ્વર્ગ પર પાછા ગયા. પછી શુકદેવજી કહે છે—પૂજાના વિધિ માટે, દૂર્ગા, વિનાયક, વ્યાસ, વિષ્ણુના સેના-પ્રमुख, ગુરુઓ અને દેવતાઓને, દરેક પોતાની દિશામાં, અર્પણ, છાંટણ વગેરેથી પૂજવું જોઈએ. ચંદન, કંપૂર, કુંકુમ, અગરુ અને સુગંધિત જળથી, મંત્રોચ્ચાર સાથે, રોજ (સાધ્ય હોય તો) દેવતાનું સ્નાન કરાવવું. સ્વર્ણઘર્મન, મહાપુરુષ વિદ્યાં, પૌરુષ સૂક્ત અને સામન સ્તોત્રોના પઠન સાથે વિધિ કરવી. વસ્ત્ર, યજ્ઞોપવીત, આભૂષણ, પાનાંની વાળી અને સુગંધિત ઉંગળીઓથી, ભક્તિપૂર્વક કૃષ્ણને શોભાવવું. પાદ્ય, આચમન, સુગંધ, પુષ્પ, અખંડિત ચોખા, ધૂપ, દીપ અને અર્પણ faithથી અર્પણ કરવું. જાગરીથી મીઠા ચોખા, ઘી, તળેલી વાનગીઓ, ચોખાના પકવાન, મીઠાઈ, દહીં, સૂપ અને અન્ય ભોજન (મિલે તો) તૈયાર કરવું. તેલ લગાવવું, મસાજ, દર્પણ, દાંત સફાઈ, સ્નાન, ભોજન, પાન, ગીત, નૃત્ય—રોજ અને ઉત્સવ દિવસે કરવું. શાસ્ત્રોક્ત રીતે, યજ્ઞકુંડ, વેદી, ઇંધણ, બેલ્ટ સાથે અગ્નિ પ્રગટાવવી; કુશા પાથરી, છાંટણ કરી, prescribed offerings મૂકવી, જળથી શુદ્ધ કરી, અગ્નિ પાસે જઈ, અર્પિત કરવું. કૃષ્ણને પિતાંબર, ચતુરભૂજ, શંખ, ચક્ર, ગદા, પદ્મ, શાંત, કમળના રેશમ જેવી વસ્ત્રોમાં, પીળા રંગમાં, ધ્યાને લાવવું. મુકુટ, કંગણ, કમરપટ્ટા, ભવ્ય બાંયડા, શ્રીવત્સ ચિહ્ન, કૌસ્તુભ રત્ન, વનમાલા સાથે તેજસ્વી રૂપમાં ધ્યાન કરવું. ધ્યાને અને પૂજામાં, લાકડાની સમિધા અને ઘીથી ભીંજેલી અર્પણ, પિતૃ-દેવ portions, ઘીથી અર્પણ કરવી. પૂજા-પ્રણામ પછી, સહાયકોને દાન આપવું; મૂળ મંત્ર બોલી, બ્રહ્મનું ચિંતન, નારાયણના તત્વનું સ્મરણ કરવું. આચમન અને અવશેષ અર્પણ, વિશ્વક્સેન માટે તૈયાર કરવું; પછી સુગંધિત પાન, mouth-fresheners, અર્પણ કરવું. ગાન, સ્તુતિ, નૃત્ય, કૃષ્ણના કાર્યોનું અભિનય, વાર્તાઓ કહેવી-સાંભળવી, ક્ષણે માટે તદ્-અનુભવમાં ડૂબી જવું. ઉચ્ચ-નિમ્ન સ્તોત્ર, પુરાણો અને સામાન્ય ભાષાની સ્તુતિથી, 'કૃપા કરો, હે પ્રભુ' પ્રાર્થના, પ્રણામ કરવું. માથું કૃષ્ણના પગ પર, હાથ જોડીને, 'રક્ષો, હે પ્રભુ! હું મરણના મહાસાગર અને તેના ફાંસથી ડરાયેલી આત્મા છું, શરણાગત છું,' એમ વિનંતી કરવી. પછી, કૃષ્ણ દ્વારા આપેલ અવશેષ, શ્રદ્ધાપૂર્વક માથે મૂકવી; પૂજા પૂર્ણ કરવી હોય, તો offering પ્રકાશને પાછું અર્પણ કરવું, અને ફરીથી પરમ પ્રકાશને. જે જ્યાં અને જ્યારે faithથી પૂજા કરે, ત્યાં-ત્યાં મને પૂજવું; કારણ કે હું સર્વ જીવમાં અને આત્મામાં, universal soul તરીકે રહું છું. શાસ્ત્રોક્ત અને તંત્રોક્ત, યોગ-પૂજા દ્વારા, ભક્તને મનચાહા સિદ્ધિ મળે છે. મારું પ્રતિમા સ્થાપિત કરીને, મજબૂત મંદિર બનાવવું; ત્યાં, પૂજા અને ઉત્સવ માટે સુમધુર ફૂલબાગ બનાવવું. સતત પૂજા અને વિધિ માટે, મહોત્સવ અને રોજ, ખેતર, દુકાન, શહેર, ગામ અર્પણ કરવું; મારા લોકને પ્રાપ્ત કરવું. પ્રતિષ્ઠાથી, ત્રણેય લોકમાં રાજા બને છે; પૂજા-વિધિથી બ્રહ્મલોક, અને ત્રણથી મારા સમાનતા પ્રાપ્ત કરે છે. વિશેષ ભક્તિ અને યોગથી, મને જ પ્રાપ્ત કરે છે; જે મને પૂજે, ભક્તિમાર્ગ પ્રાપ્ત કરે છે. જે પોતે કે બીજાઓ દ્વારા દેવો/બ્રાહ્મણ માટે આપેલું, તેમનો ઉપભોગ કરે છે, તે દસ હજાર વર્ષ સુધી ગોબર ખાવા માટે દોષી બને છે. કર્તા, તત્વ, અનુમોદક—ક્રિયામાં ભાગીદારો—મૃત્યુ પછી, repeatedly, મોટા ફળ પામે છે. પછી, શુકદેવજી કહે છે—એકાદશી દિવસે, નંદબાબાએ ઉપવાસ કરીને જનાર્દનની પૂજા કરી; દ્વાદશી દિવસે, કાલિન્દી (યમુના)માં સ્નાન કરવા ગયા. રાત્રે પાણીમાં પ્રવેશ કરીને, આસુર સીમાનું ઉલ્લંઘન કર્યું, જેથી વરુણના દાસ, એક આસુરે, તેમને પકડીને વરુણ પાસે લઈ ગયો. ગોપો, નંદબાબાને જોઈ શક્યા નહીં, 'કૃષ્ણ! રામ!' કહીને રડવા લાગ્યા. ભગવાને તેમના પિતાને વરુણ દ્વારા લઈ જવામાં આવ્યા છે, એ જાણીને, ભયમુક્તિ આપનાર, ત્યાં ગયા. હૃષીકેશને આવતાં, વરુણે તેમને મહાન સન્માનથી આવકાર્યો, ભવ્યપૂજા કરી, અને કહ્યું—'આજે મારા શરીરનું શાંતિ પ્રાપ્ત થઈ; આજે, હે પ્રભુ, મારા જીવનનો ઉદ્દેશ પૂર્ણ થયો. તમારા પદમાં ભક્તિ રાખનાર, પથના અંતે પહોંચી ગયા છે.