શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

એક વર્ષના બાળક તરીકે શ્રીકૃષ્ણ પોતાના ઘરનાં વ્રજમાં બેઠા હતા, ત્યારે તૃણાવર્ત નામના દાનવે તેમને ગળામાં પકડીને આકાશમાં ઉઠાવી લઈ ગયો, પરંતુ કૃષ્ણએ એ ભારે કષ્ટને અતિશય શાંતિથી જીત્યો. એક વખત, જ્યારે માતા યશોદાએ મકખન ચોરીને કારણે કૃષ્ણને ઓખળ સાથે બાંધ્યા હતા, ત્યારે કૃષ્ણ એ ઓખળ સાથે ચાલતા ચાલતા બે અર્જુન વૃક્ષ વચ્ચે ગયા અને પોતાના હાથથી એ વૃક્ષો પતાવ્યા. અન્ય એક પ્રસંગમાં, કૃષ્ણ વનમાં વાછરાઓ ચરાવતા, અન્ય બાળમિત્રો સાથે ઘેરાયેલા હતા, ત્યારે બકાસુર દાનવે તેમને મારવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ કૃષ્ણએ પોતાના હાથથી બકાસુરનો મુખ ફાડ્યો. એક દાનવ વાછરાના રૂપમાં વાછરાઓમાં ઘૂસી ગયો, પણ કૃષ્ણએ તેને મારી નાખ્યો અને રમતાં રમતાં કપિત્થના ફળો પતાવ્યા. તાલવનમાં, કૃષ્ણએ ગધા-દાનવ અને તેના શક્તિશાળી સાથીઓને મારી નાખ્યા, અને એ વન ripe ફળોથી ભર્યું, સુરક્ષિત બનાવ્યું. પોતાની શક્તિથી કૃષ્ણે પ્રલંબાસુર દાનવને પણ મારી નાખ્યો અને વાછરાઓ તથા ગોપાઓને જંગલની આગમાંથી બચાવ્યા. કૃષ્ણે મહાન સર્પરાજને, જે અહંકારથી ભરેલો હતો, subdued કર્યો અને તેને યમુના તળાવમાંથી દૂર કરી દીધો; આ રીતે યમુનાની પાણીમાંથી ઝેર દૂર થયું. વ્રજના બધા વાસીઓમાં કૃષ્ણ માટે એવી અવિભાજ્ય પ્રેમભાવ છે, જે છોડી શકાય એમ નથી; નંદા, એવા કુદરતી પ્રેમ આપણા હૃદયમાં તમારા પુત્ર માટે કેમ ઉગ્યો? એવું પણ પૂછાયું કે, સાત દિવસના બાળક કેવી રીતે મહા પર્વત ઉંચે કરી શકે? તેથી, વ્રજપતિ, અમને તમારા પુત્ર વિશે શંકા થાય છે. ત્યારે શ્રી નંદાએ કહ્યું: “હે ગોપમિત્રો, મારા શબ્દો સાંભળો અને બાળક વિશેની તમારી શંકા દૂર કરો. આ બાળક વિશે ગર્ગ મુનિ, યદુ વંશી, મને કહ્યું છે.” ગર્ગે જણાવ્યું કે, કૃષ્ણે વિવિધ યુગોમાં ત્રણ રંગ ધારણ કર્યા: શ્વેત, લાલ અને પીળો; હવે એ કાળી કાંતિ ધરાવે છે. પૂર્વે, આ મહાન વ્યક્તિ વસુદેવના પુત્ર તરીકે જન્મ્યા હતા; હવે એ તમારા પુત્ર છે. વિદ્વાન તેમને ‘વાસુદેવ’ કહે છે. તમારા પુત્રના અનેક નામો અને રૂપો છે, જે તેની ગુણો અને કૃત્યો અનુસાર છે; હું જાણું છું, પણ સામાન્ય લોકો નથી જાણતા. આ ગોકુલ અને ગોપમિત્રોના આનંદદાતા કૃષ્ણ તમને સૌને કલ્યાણ આપશે; એના દ્વારા તમે સહજ રીતે બધા સંકટો પર વિજય મેળવો. પ્રાચીન સમયમાં, હે વ્રજપતિ, જ્યારે ધર્મપરાયણ લોકો રાજા વિના રાજ્યમાં લૂંટારાઓથી પીડાતા, ત્યારે એ જ કૃષ્ણે તેમને રક્ષ્યા અને દુષ્ટો પર વિજય મેળવ્યો. જે ભાગ્યશાળી લોકો કૃષ્ણ માટે પ્રેમ ધરાવે છે, તે દુઃખથી કદી પરાજિત થતા નથી; જેમ દાનવો વિષ્ણુની રક્ષા હેઠળ રહેલા લોકોને પરાજિત કરી શકતા નથી. તેથી, નંદાના પુત્ર ગુણ, ભાગ્ય, યશ અને પ્રભાવમાં નારાયણ સમાન છે; તેથી, તેના કાર્યમાં અચરજ નથી. ગર્ગે મને સીધા જ આ શિક્ષા આપી અને પોતાનાં ઘર પાછા ગયા; તેથી, હું કૃષ્ણને effortless deed કરનાર અને નારાયણના અંશરૂપ માનું છું. નંદાના શબ્દો અને ગર્ગના ગીત સાંભળીને, વ્રજવાસીઓએ કૃષ્ણની અવિમાપ્ય તેજસ્વિતાનો અનુભવ કર્યો અને આનંદથી નંદા તથા કૃષ્ણની પૂજા કરી, હવે તેમને અચરજ નહોતું. જ્યારે ઇન્દ્રદેવે યજ્ઞમાં વિક્ષેપને કારણે ક્રોધિત થઈને વરસાદ, તૂટી, પવનના તોફાન મોકલ્યા, અને ગોપ-ગોપીઓ તથા ગાયો મુશ્કેલીમાં હતા, ત્યારે કૃષ્ણ, એકમાત્ર આશ્રય, કરુણાસભર સ્મિત સાથે, એક હાથથી પર્વતને ઉખાડી, બાળક રમકડાં ઉઠાવે તેમ, પકડી રાખ્યો અને ગોપસમુદાયને રક્ષા આપી; આમ, ઇન્દ્ર, પોતાની શક્તિથી ગર્વિત, ગાયો માટે પ્રસન્ન થયો નહીં. આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવતના પ્રથમ સ્કંધના દસમા ભાગના છવ્વીસમા અધ્યાયનો અંત આવે છે, જે મહાન પુરાણ છે અને સર્વોત્તમ ત્યાગીઓ માટે શાસ્ત્ર છે. સંતો, જે નિરલેપ, મમતા-અહંકારથી મુક્ત, શાંતિમય, સર્વેમાં સમાન દૃષ્ટિ ધરાવે છે, દ્વંદ્વોથી અપ્રભાવિત છે અને લોભથી રહિત છે, તેઓ મામાં લીન રહે છે. હે ભાગ્યશાળી, તેમના વચ્ચે મારા કથાઓ સતત ઉદ્ભવે છે; જે તેમને શ્રદ્ધા અને પ્રેમથી સાંભળે, ગાયે, અથવા સ્વીકાર કરે છે, તે પાપમુક્ત થાય છે. જે મારા ભક્ત અને શ્રદ્ધાળુ છે, તે મને ભક્તિ પ્રાપ્ત કરે છે. જે ભક્તે મારી ભક્તિ પ્રાપ્ત કરી છે, તેને બીજું શું પ્રાપ્ત કરવું છે? એ તો અનંત બ્રહ્માનંદમાં લીન રહે છે. જેમ અગ્નિ પાસે જઈને ઠંડી, ભય અને અંધકાર દૂર થાય છે, તેમ સંતોની સંગતથી પણ એ ફળ મળે છે. જે લોકો જીવનના ભયાનક સાગરમાં ઊંડા-ઉંચા થઈ રહ્યા છે, બ્રહ્મજ્ઞાની શાંતિમય સંતો એ માટે મજબૂત નાવ છે. અન્ન જીવનું જીવન છે; હું distressed માટે આશ્રય છું; ધર્મ મૃત્યુ પછી લોકો માટે સંપત્તિ છે; અને સંતો, ભયગ્રસ્ત લોકો માટે shelter છે. સંતો, બહાર ઉગતા સૂર્યની જેમ દૃષ્ટિ આપે છે; દેવ, સંબંધીઓ, સંતો અને હું—આ બધા સંતો જ છે. આ રીતે, વૈતસેન—even Urvashiની પરિગ્રહથી મુક્ત, સંસારથી અપ્રભાવિત—પૃથ્વી પર self-joyમાં વિહરતા હતા. સ્પર્શના ગુણો—મૃદુતા, કઠોરતા, ઠંડક, ગરમ—એ વાયુના સૂક્ષ્મ તત્વ છે. ગતિ, એકત્રિત કરવું, સંપાદન, વસ્તુઓમાં નેતૃત્વ, અને ધ્વનિમાં તત્વ—એ વાયુના લક્ષણાત્મક કાર્ય છે. વાયુના સ્પર્શ તત્વમાંથી, દિવ્ય પ્રભાવથી, રૂપ ઉદ્ભવ્યું; પછી પ્રકાશ થયો, અને આંખ રૂપના ગ્રહણ માટે સાધન બની. પદાર્થની સ્થિતિ, ગુણની ગુણવત્તા, વ્યક્તિગત તત્વ—આ શુદ્ધ રૂપના કાર્ય છે, આગ માટે. પ્રકાશ, પકાવવું, ગરમ કરવું, બળી જવું, ઠંડી દૂર કરવી—આ આગના કાર્ય છે; તેમજ સુકાવવું, ભૂખ અને તરસ પેદા કરવી. શુદ્ધ રૂપ, અગ્નિથી રૂપાંતરિત અને દિવ્ય પ્રેરણાથી, શુદ્ધ સ્વાદ ઉદ્ભવ્યો; તેમાંથી પાણી, અને જીભ સ્વાદ ગ્રહણ માટે સાધન બની. કસેલું, મીઠું, કડવું, તીખું, ખાટું—વિવિધ સંયોજનથી એક સ્વાદ તત્વ વિવિધ રૂપે પ્રગટે છે, પદાર્થોના રૂપાંતરથી. પલાળવું, ઘડવું, તૃપ્તિ, જીવન sustent, પોષણ, આનંદ, ગરમી શાંત કરવી, અને સમૃદ્ધિ—આ પાણીના કાર્ય છે. શુદ્ધ સ્વાદ, પાણીથી રૂપાંતરિત અને દિવ્ય પ્રેરણાથી, શુદ્ધ ગંધ ઉદ્ભવ્યો; તેમાંથી પૃથ્વી, અને નાક ગંધ ગ્રહણ માટે સાધન બની. પદાર્થોના વિવિધ સંયોજનથી, એક ગંધ તત્વ earthy, putrid, fragrant, mild, strong, sour વગેરે રૂપે વિભાજિત થાય છે. આ રીતે, ભગવાનના કથાઓ, કૃષ્ણની અવિમાપ્ય કૃત્યો અને તત્વજ્ઞાની સંતોના ગુણો, સર્વેને પવિત્ર કરે છે અને ભક્તિમાં લીન કરે છે.