શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

કૃષ્ણ બાળપણમાં, જ્યારે શીશુ રૂપે ઊંઘતા હતા, તેમના પગ રથને અડ્યા અને રથનું ચક્ર પડતું પડતું, ઢળી પડ્યું; તેઓ રડતા અને પગથી ઠોકર મારતા હતા. એક વર્ષના હતા ત્યારે, દાનવ તૃણાવર્તે તેમને ગળે પકડીને આકાશમાં લઈ ગયો, પણ કૃષ્ણે એ મહા દુઃખને પરાજય આપ્યો. એક વખત, માતાએ મકખણ ચોરી લીધા માટે કૃષ્ણને ઓખળ સાથે બાંધ્યા, અને તેઓ ઓખળ સાથે ચાલતા, બે અર્જુન વૃક્ષ વચ્ચે ગયા અને પોતાના હાથથી એ વૃક્ષો પાડી દીધા. જંગલમાં, જ્યારે તેઓ વાછરાઓ ચરાવતા હતા અને અન્ય બાળમિત્રો સાથે ઘેરાયેલા હતા, ત્યારે બકા દાનવે તેમને મારવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ કૃષ્ણે પોતાના હાથથી બકાના મોઢા ફાડી નાખ્યા. એક દાનવ, વાછરાનો સ્વરૂપ ધારણ કરી, વાછરાઓમાં ઘૂસી ગયો, પણ કૃષ્ણે તેને પણ મારે, રમતાં રમતાં કપિત્થ ફળો પાડી દીધા. પછી, ગધા દાનવ અને તેના શક્તિશાળી સાથીઓને માર્યા, અને તાળનું વન સુરક્ષિત કર્યું, જે હવે પક્વ ફળોથી ભરેલું હતું. કૃષ્ણે પોતાની શક્તિથી પ્રલંભ દાનવને પણ સંહાર કર્યો, અને ગૌઓ તથા ગોપોને જંગલના અગ્નિમાંથી મુક્ત કર્યા. તેમણે મહા સર્પ રાજાને, જે ઘમંડથી ભરેલો હતો, દમન કર્યો અને યમુના તળાવમાંથી બહાર કાઢ્યો; તેથી, યમુનાના પાણી ઝેરમુક્ત બન્યા. વ્રજના તમામ વાસીઓમાં કૃષ્ણ માટે એવી અવિભાજ્ય પ્રેમભાવના છે, જે છોડવી અશક્ય છે; નંદ, તમારા પુત્ર માટે આવા પ્રેમનો ઉદય કેમ થયો? સાત દિવસના બાળક એવા કૃષ્ણે મહા પર્વત ઉંચકવાની કસોટી કેવી રીતે કરી? તેથી, વ્રજપતિ, અમને તમારા પુત્ર વિશે શંકા થાય છે. ત્યારે શ્રી નંદે કહ્યું: “ગોપો, મારા શબ્દો સાંભળો અને બાળક વિષે તમારી શંકા દુર કરો. આ બાળક વિશે યદુમુનિ ગર્ગે મને કહ્યું હતું. કૃષ્ણે જુદા જુદા યુગોમાં ત્રણ રંગ ધારણ કર્યા: સફેદ, લાલ અને પીળો; હવે તેમણે શ્યામ રંગ ધારણ કર્યો છે. અગાઉ, આ મહાન પુત્ર વસુદેવના પુત્ર તરીકે જન્મ્યા હતા; હવે, તે તમારો પુત્ર છે. વિદ્વાન તેમને વાસુદેવ કહે છે.” “તમારા પુત્રના અનેક નામો અને રૂપો છે, જે તેમના ગુણ અને કૃત્યો પ્રમાણે છે. હું તેમને જાણું છું, પણ લોકો નથી જાણતા. ગોકુલ અને ગોપો માટે આ આનંદદાતા કૃષ્ણ તમને સૌને સુખ-સંપત્તિ આપશે; તેમનાથી તમે સહેલાઈથી બધા સંકટો પર વિજય મેળવો છો. પ્રાચીન સમયમાં, જ્યારે ધર્મી લોકો રાજા વિના દેશમાં લૂંટારાઓથી પીડાતા હતા, ત્યારે તેમણે સૌને રક્ષ્યા અને લૂંટારાઓને પરાજય આપ્યો. જે સૌભાગ્યશાળી લોકો કૃષ્ણમાં પ્રેમ ધરાવે છે, તેઓ દુઃખથી કદી પરાજિત થતા નથી; જેમ કે દાનવો વિષ્ણુ દ્વારા રક્ષાયેલા લોકોને પરાજય આપી શકતા નથી.” “નંદનો પુત્ર ગુણ, ભાગ્ય, કીર્તિ અને પ્રભાવમાં નારાયણ સમાન છે; તેથી, તેમના કાર્યોમાં કોઈ આશ્ચર્ય નથી. ગર્ગે મને સીધા ઉપદેશ આપ્યા, અને પોતાના ઘરમાં પરત ગયા; તેથી, હું કૃષ્ણને effortless deeds કરનાર નારાયણનો અંશ માનું છું.” નંદના શબ્દો અને ગર્ગના ઉપદેશ સાંભળીને, વ્રજવાસીઓએ કૃષ્ણની અદ્વિતીય તેજસ્વિતા જોઈને, આનંદપૂર્વક નંદ અને કૃષ્ણનું સન્માન કર્યું, અને આશ્ચર્યથી મુક્ત રહ્યા. જ્યારે ઇન્દ્ર દેવ યજ્ઞ વિઘ્નથી ક્રોધિત થયા, અને વરસાદ, ગોળા અને પવન વડે ગોપો અને ગૌઓને પીડા આપી, ત્યારે સૌએ કૃષ્ણને આશ્રયરૂપ જોઈ, અને કૃષ્ણે હસતા હસતા, એક હાથથી પર્વત ઉપાડી, બાળક રમકડું ઉપાડે એમ, ગોપ સમુદાયને સુરક્ષિત રાખ્યા; તેથી, ઇન્દ્ર, પોતાની શક્તિથી ગૌઓને ખુશ કરી શક્યા નહીં. આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવતના પ્રથમ સ્કંધના દસમા પુસ્તકના છવીસમા અધ્યાયનો અંત આવે છે; આ મહાપુરાણ, પરમ વૈરાગ્યશાસ્ત્ર છે. જે સંતો, અનાસક્ત, આત્મસ્વરૂપમાં લીન, શાંતિથી, સર્વેને સમાન દૃષ્ટિથી જુએ છે, મમતા અને અહંકારથી મુક્ત છે, દ્વંદ્વોથી અશાંતિ પામતા નથી, અને લોભથી રહિત છે, તેમના વચ્ચે, હે સૌભાગ્યશાળી, મારી કથાઓ સર્વત્ર ઉદ્ભવે છે; તે કથાઓ, જે તેમને શ્રધ્ધાપૂર્વક સાંભળે, ગાયે, અથવા પસંદ કરે છે, અને મને ભક્તિપૂર્વક સમર્પિત છે, તેઓ ભક્તિ પ્રાપ્ત કરે છે. જે સંતે ભક્તિ પ્રાપ્ત કરી છે, તેને બીજું શું મેળવવું રહે છે, જ્યારે તે અનંત, બ્રહ્મ અને આનંદરૂપ મને અનુભવ કરે છે? જેમ blazing fire પાસે જઈને ઠંડક, ભય અને અંધકાર દૂર થાય છે, તેમ સંતોની નજીકતા દ્વારા પણ એ ફળ મળે છે. જે લોકો ભયાનક જીવનના સમુદ્રમાં ડૂબતા અને ઊભરતા રહે છે, તેમના માટે બ્રહ્મજ્ઞાની, શાંતિમય સંતો મજબૂત નૌકાની જેમ છે. અન્ન જીવનો જીવન છે; distressed માટે હું આશ્રય છું; ધર્મ, મૃત્યુ પછીનું ધન છે; અને ભયગ્રસ્ત લોકો માટે સંતો આશ્રય છે. સંતો બહાર ઉગતા સૂર્યની જેમ દૃષ્ટિ આપે છે; દેવ, સંબંધીઓ, સંતો અને હું પોતે — બધા સંતો છે. વૈતસેના—even Urvashi જેવા, વૈરાગ્યથી, સંસારથી મુક્ત, આ પૃથ્વી પર પોતાની આત્મામાં આનંદ પામી ફર્યા. સ્પર્શનાં ગુણ—મર્દુતા, કઠિનતા, ઠંડક, ગરમી—આ વાયુ તત્વનાં લક્ષણો છે. ગતિ, એકત્રિત કરવું, પ્રાપ્ત કરવું, વસ્તુઓમાં નેતૃત્વ, અને અવાજમાં સર્વોત્તમતા—આ વાયુના કાર્ય છે. વાયુના સ્પર્શ તત્વથી, અને દેવત્વથી, રૂપ ઉત્પન્ન થયું; ત્યારબાદ તેજ (અગ્નિ) પ્રગટ્યું અને આંખે રૂપને ગ્રહણ કરવા માંડ્યું. પદાર્થ હોવાની સ્થિતિ, ગુણ હોવાનો સ્વભાવ, વ્યક્તિગત એકમ હોવું—આ શુદ્ધ રૂપના કાર્ય છે, હે ધર્મવંત! પ્રકાશ, રાંધવું, ગરમ કરવું, બળી જવું, ઠંડક દૂર કરવી—આ અગ્નિના કાર્ય છે; તેમજ સૂકવી નાખવું, ભૂખ અને તરસ પેદા કરવી. શુદ્ધ રૂપમાંથી, અગ્નિ દ્વારા, અને દેવત્વથી, શુદ્ધ સ્વાદ ઉત્પન્ન થયો; ત્યારબાદ પાણી અને જીભ સ્વાદ ગ્રહણનું અંગ બન્યા. કસેલો, મીઠો, કડવો, તીખો, ખાટો—આ રીતે, વિવિધ તત્વો દ્વારા એક સ્વાદ અનેક પ્રકારમાં વિભાજિત થાય છે. ભેજ આપવું, ઘન બનાવવા, સંતોષ, જીવન sustent, પોષણ, આનંદ, ગરમી શાંત કરવી, અને સમૃદ્ધિ—આ પાણીના કાર્ય છે. શુદ્ધ સ્વાદમાંથી, પાણી દ્વારા, અને દેવત્વથી, શુદ્ધ ગંધ ઉત્પન્ન થયો; ત્યારબાદ પૃથ્વી અને નાક ગંધ ગ્રહણનું અંગ બન્યા.