શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

વ્રજના ગામવાસીઓ એકબીજાને આશ્ચર્યથી પૂછતા હતા: “આ બાળકના કાર્યો તો અદભૂત છે! ગામમાં જન્મેલા બાળકોને સામાન્ય રીતે અવગણવામાં આવે, તો પછી એ કેવી રીતે અહીં જન્મ્યો?” તેઓ કહેતા, “માત્ર સાત દિવસના બાળકે એક હાથથી મહાન પર્વતને સહેલાઈથી ઊંચે ઉંચે રાખી લીધો, જાણે હાથી રાજ કમળને ઉઠાવે છે. એ બાળકની આંખો અડધા ખુલ્લા, બાળલીતમાં જ, એણે પુતનાની દૂધ સાથે જ તેની જીવશક્તિ પણ પી લીધી, જેમ સમય બધાનું જીવન લઈ જાય છે.” “પલંગ નીચે પડેલો બાળક, જ્યારે રડતો અને પગથી લાત મારતો, ત્યારે રથના ચક્રને પલટી નાખ્યું. એક વર્ષની ઉંમરે, જ્યારે તૃણાવર્ત રાક્ષસ એના ગળામાં પકડીને આકાશમાં લઈ ગયો, ત્યારે પણ એ બાળકે એ મોટી આપત્તિને પાર કરી લીધી. એક વખત, માતાએ માખણ ચોરીના કારણે એ બાળકને ઓખળ સાથે બાંધી દીધો હતો; ત્યારે એ બે અર્જુન વૃક્ષો વચ્ચે ચાલ્યો અને એ વૃક્ષોને એના હાથથી પાડી નાખ્યાં.” “જંગલમાં, ગાયના વાછરાઓ સંભાળતો, અન્ય બાળકોની વચ્ચે, એણે બકાસુરના મોઢાને એના હાથથી ફાડી નાખ્યું, જ્યારે બકાસુર એના મૃત્યુનો ઈરાદો રાખતો હતો. એકવાર, રાક્ષસ વાછરા રૂપે આવી, વાછરાઓમાં ઘૂસી, એ બાળકને મારવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ એણે તેને મારી નાખ્યો અને રમતાં રમતાં કપિત્થના ફળોને પાડી નાખ્યા.” “એણે ગધાની રાક્ષસ અને તેના શક્તિશાળી સાથીઓને પણ મારી નાખ્યા, અને તાળવનને સલામત અને ફળોથી ભરપૂર કરી દીધું. એના બળથી, એણે પ્રલમ્બા રાક્ષસને પણ માર્યો અને ગાયોને અને ગોપોને જંગલના અગ્નિથી મુક્ત કર્યા. એણે મહાન સર્પ રાજને, જે અભિમાનથી ભરેલો હતો, દમન કરી, યમુનાના ઝીલમાંથી દુર કરી, અને પાણીમાંથી ઝેર દૂર કરી દીધું.” “વ્રજના બધા વાસીઓ ને એ બાળક માટે એવી અવિભાજ્ય મમતા છે, જે છોડાય જ નહીં; નંદા, એ બાળક માટે આવી સ્વાભાવિક પ્રેમ કેવી રીતે ઉદ્ભવ્યો? એક સાત દિવસના બાળક પર્વત ઉઠાવવાની વિપુલ કૃત્ય કેવી રીતે કરી શકે? એ માટે, વ્રજપતિ, અમને તમારા પુત્ર વિશે શંકા થાય છે.” ત્યારે શ્રી નંદાએ કહ્યું: “ગોપો, મારા શબ્દો સાંભળો અને તમારા શંકા દુર કરો. આ બાળક વિશે યદુ મુનિ ગર્ગાચાર્યે મને કહ્યું છે: એણે પૂર્વે ત્રણ રંગ ધારણ કર્યા છે—શ્વેત, લાલ અને પીળો; હવે એ કાળાં રંગમાં છે. પહેલાં એ પ્રસિદ્ધ પુત્ર વસુદેવ તરીકે જન્મ્યો હતો; હવે એ તમારો પુત્ર છે. વિદ્વાન એને વાસુદેવ કહે છે.” “તમારો પુત્ર અનેક નામો અને રૂપો ધરાવે છે, એના ગુણ અને કાર્યો અનુસાર. હું એ જાણું છું, પણ લોકો જાણતા નથી. ગોકુલ અને ગોપો માટે એ આનંદદાયી છે; એના દ્વારા તમે સહેલાઈથી બધા સંકટોને પાર કરી લેશો. પ્રાચીન સમયમાં, વ્રજપતિ, ધર્મપૂર્ણ લોકો, જ્યારે રાજા વગરના દેશમાં લૂંટારાઓથી પીડાતા હતા, ત્યારે એના દ્વારા રક્ષણ પામ્યા અને એકસાથે લૂંટારાઓને હરાવ્યા.” “જે સૌભાગ્યશાળી લોકો એમાં પ્રેમ ધરાવે છે, એ દુઃખથી કદી પરાજય પામતા નથી; જેમ રાક્ષસો વિષ્ણુના રક્ષણમાં રહેલા લોકોને હારી જાય છે. એથી, નંદાનો પુત્ર ગુણ, ભાગ્ય, કીર્તિ અને પ્રભાવમાં નારાયણ સમાન છે; એના કાર્યોમાં આશ્ચર્ય નથી.” “ગર્ગાચાર્યે મને આવા ઉપદેશ આપ્યા છે, અને એ પોતાના ઘરે પાછા ગયા, ત્યારે હું કૃષ્ણને effortless deeds કરનાર, નારાયણનો અંશ માનું છું.” નંદાના શબ્દો અને ગર્ગાચાર્યના ઉપદેશ સાંભળીને, વ્રજના વાસીઓએ કૃષ્ણની અદભૂત તેજસ્વિતા જોઈ અને સાંભળીને, આનંદપૂર્વક નંદા અને કૃષ્ણને સન્માન આપ્યા, અને આશ્ચર્યથી મુક્ત થયા. પછી, જ્યારે ઈન્દ્ર દેવ યજ્ઞ ભંગથી ક્રોધિત થઈ, વરસાદ, ઓલા અને પવનના તોફાન મોકલ્યા, અને ગોપો અને ગાયો પરેશાન થયા, ત્યારે કૃષ્ણ, એકમાત્ર આશ્રય, દયામય સ્મિત સાથે, એક હાથથી પર્વત ઉખાડી, બાળક રમતાં જેમ રમકડું ઉઠાવે, એમ પર્વતને ઉઠાવી રાખ્યો અને ગોપ સમુદાયને રક્ષા કરી. એ રીતે ઈન્દ્ર, પોતાના શક્તિના અભિમાનથી, ગાયોને પ્રસન્ન નહોતા. આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવતના દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગના છવીસમા અધ્યાયનો અંત આવે છે, જે મહાપુરાણ અને શ્રેષ્ઠ વૈરાગ્યશાસ્ત્ર છે. પછી ભગવાન કહે છે: સંતો, જે અનાસક્ત, મમમાં લીન, શાંત, સર્વેમાં સમ, અહંકાર અને મમતા થી મુક્ત, દ્વંદ્વથી અપ્રભાવિત અને લોભથી રહિત છે—એમના જીવનમાં મારી વાર્તાઓ સદા પ્રગટ થાય છે; એ પાવન વાર્તાઓ જે એને શ્રધ્ધા અને પ્રેમથી સાંભળે, ગાયે, સ્વીકારે, એ પાપને દૂર કરે છે. જે લોકો શ્રદ્ધા અને ભક્તિથી એ વાર્તાઓ સાંભળે, ગાયે, સ્વીકારે, તેઓને મારી ભક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે. જે સંતે મારી ભક્તિ પ્રાપ્ત કરી છે, એ માટે બીજું શું મેળવવું રહી જાય છે, જ્યારે એ અખંડ, બ્રહ્મસ્વરૂપ અને આનંદમાં મને અનુભવે છે? જેમ જ્વલંત અગ્નિ પાસે જતાં ઠંડી, ભય, અને અંધકાર દૂર થાય છે, તેમ સંતો સાથે સંસર્ગથી પણ એ ફળ મળે છે. જે જીવ ભયંકર સંસારના સમુદ્રમાં ડૂબે અને ઊભરે છે, એવા માટે બ્રહ્મજ્ઞાની, શાંત સંતો મજબૂત નાવ જેવા છે. અન્ન જીવનો જીવન છે; distressed માટે હું આશ્રય છું; મૃત્યુ પછી ધર્મ લોકો માટે ધન છે; અને દુનિયામાં ભયભીત માટે સંતો આશ્રય છે. સંતો બહારથી ઉગતા સૂર્ય જેવા દ્રષ્ટિ આપે છે; દેવ, સગાં, સંતો અને હું—all are saints. વૈતસેન—even after Urvashi, worldly realmsથી નિરાશ, અનાસક્ત, પૃથ્વી પર self-joyમાં વિહરતા. સ્પર્શના ગુણ—મૃદુતા, કઠોરતા, ઠંડક, ગરમી—એ વાયુના સૂક્ષ્મ તત્વના ગુણ છે. ચળવળ, સંકલન, પ્રાપ્તી, વસ્તુઓમાં નેતૃત્વ, અને ધ્વનિમાં મુખ્યત્વ, તથા તમામ ઇન્દ્રિયોમાં સારો—એ વાયુના કાર્ય છે. વાયુના સ્પર્શ તત્વથી, દૈવી પ્રભાવથી, રૂપ ઉત્પન્ન થયું; પછી પ્રકાશ, અને આંખ રૂપના અનુભવ માટે સાધન બની. પદાર્થત્વ, ગુણત્વ, વ્યક્તિત્વ—એ અગ્નિ માટે શુદ્ધ રૂપના કાર્ય છે. પ્રકાશ, પકવવું, ગરમ કરવું, બળી જવું, ઠંડી દૂર કરવી, શુષ્કતા, ભૂખ અને તરસ ઉત્પન્ન કરવી—એ અગ્નિના કાર્ય છે. શુદ્ધ રૂપમાંથી, અગ્નિ દ્વારા પરિવર્તિત અને દૈવી પ્રેરણાથી, શુદ્ધ સ્વાદ ઉત્પન્ન થયો; તેમાંથી જ પાણી અને સ્વાદના અનુભવ માટે જીભ ઉત્પન્ન થઈ.