શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ક્યારેક, જયારે પત્ની ગીત ગાય છે, પતિ પણ ગીત ગાય છે; જ્યારે પત્ની રડે છે, પતિ પણ રડે છે; ક્યારેક, જ્યારે પત્ની હસે છે, પતિ પણ હસે છે; અને જ્યારે પત્ની બોલે છે, પતિ પણ જવાબ આપે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની દોડે છે, પતિ પણ દોડે છે; જ્યારે પત્ની ઊભી રહે છે, પતિ પણ ઊભો રહે છે; જ્યારે પત્ની સુઈ જાય છે, પતિ પણ તેની બાજુમાં સુઈ જાય છે; અને ક્યારેક બંને સાથે બેઠા રહે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની સાંભળે છે, પતિ પણ સાંભળે છે; જ્યારે પત્ની જુએ છે, પતિ પણ જુએ છે; જ્યારે પત્ની સુઘે છે, પતિ પણ સુઘે છે; અને જ્યારે પત્ની સ્પર્શ કરે છે, પતિ પણ સ્પર્શ કરે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની દુઃખી થાય છે, પતિ પણ દુઃખ અનુભવે છે; જ્યારે પત્ની આનંદિત થાય છે, પતિ પણ આનંદ અનુભવે છે. આવી રીતે, પત્ની અને તેના ગુણોથી મોહિત થઈ, અજ્ઞાની પુરુષ, ઇચ્છા ન હોવા છતાં, તેની નકલ કરે છે—જણુ કોઈ રમકડું હોય, અને પોતાની કમજોરીથી તે પત્નીનું અનુસરણ કરે છે. શુકદેવે કહ્યું: જ્યારે ગોપોએ શ્રીકૃષ્ણના અદભૂત કર્મો જોયા, ત્યારે તેઓ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા અને કૃષ્ણની સાચી શક્તિથી અજાણ, તેઓ નંદજી પાસે આવ્યા અને ગર્ગમુનિના શબ્દોને યાદ કરતા બોલ્યા: “આ બાલકના કાર્યો તો ખરેખર આશ્ચર્યજનક છે; કેવી રીતે એ ગામના લોકોમાં જન્મી શકે, જેમના સંતાન સામાન્ય રીતે અવગણવામાં આવે છે? માત્ર સાત દિવસના બાળકે કેવી રીતે એક હાથથી વિશાળ પર્વત ઊંચે ઊંચક્યો, જાણે ગજરાજ કમળને ઉઠાવે છે? બાળક, જેની આંખો અડધી ખુલેલી છે, તેણે પુતનાનું દુધ પીતા-પીતા, તેની જ જીવ લીઘી, જેમ સમય સર્વના જીવનને ગ્રાસે છે. જ્યારે એ રડતો હોય, તેની પગલીઓથી રથને ધક્કો લાગ્યો અને રથનું પાટિયું પડી ગયું. એક વર્ષનો બાળક, જ્યારે તૃણાવર્ત દાનવ એના ગળે પકડીને આકાશમાં લઈ ગયો, ત્યારે એએ એ મોટી આપત્તિને પાર કરી. એક વખત, માતાએ મકખણ ચોરી બદલ તેને ઓખલ સાથે બાંધ્યો, ત્યારે એ ઓખલ સાથે બે અર્જુન વૃક્ષોની વચ્ચે ગયો અને પોતાના હાથથી એ વૃક્ષો પાડી દીધા. જંગલમાં, જ્યારે એ વાછરાઓની સાથે રમતો હતો, ત્યારે બકાસુર દાનવ એના મુખથી મારવા આવ્યો, પણ કૃષ્ણે તેના મોઢાને ફાડી નાખ્યો. જ્યારે એક દાનવ વાછરા રૂપે વાછરાઓમાં મળીને કૃષ્ણને મારવા આવ્યો, ત્યારે એએ તેને મારી નાખ્યો અને રમતાં રમતાં કપિત્થ ફળ પણ પાડી દીધા. એએ ગધા દાનવ અને તેના શક્તિશાળી સાથીઓને પણ મારી નાખ્યા અને તાળવનમાં ફળોથી ભરેલી સુરક્ષા આપી. એની શક્તિથી પ્રલંબ દાનવને પણ મારી નાખ્યો અને ગોપો તથા ગાયોને જંગલની આગમાંથી બચાવ્યા. એએ મહાન નાગરાજને, જે અહંકારથી ભરેલો હતો, subdued કરી, અને યમુના નદીના ઝીલમાંથી કાઢી નાખ્યો, જેથી યમુના જળોમાંથી ઝેર દૂર થયું. વ્રજના તમામ વાસીઓમાં એ માટે એવી અટુટ પ્રેમભાવના છે, કે જેને છોડવી શક્ય નથી; નંદજી, તમારા પુત્ર માટે આવો સ્વાભાવિક પ્રેમ કેમ થયો? સાત દિવસના બાળક કેવી રીતે પર્વત ઉંચકવાની શક્તિ ધરાવે? તેથી, હે વ્રજપતિ, અમને તમારા પુત્ર વિશે સંશય છે.” નંદજી બોલ્યા: “હે ગોપો, મારા શબ્દો સાંભળો અને બાળક વિશેના તમારા સંશય દૂર કરો. આ બાળક વિશે યદુ વંશી ગર્ગમુનિએ મને કહ્યું હતું: એ ત્રણ રંગો ધારણ કરે છે—શ્વેત, લાલ અને પીળો; હવે એ કાળી અંગ ધરાવે છે. પૂર્વે, આ પ્રસિદ્ધ વ્યક્તિ વસુદેવના પુત્ર તરીકે જન્મ્યો હતો; હવે એ તમારો પુત્ર છે. વિદ્વાન એને ‘વાસુદેવ’ કહે છે. તમારા પુત્રના ઘણા નામ અને રૂપ છે, જે એના ગુણ અને કર્મો અનુસાર છે. હું એ જાણું છું, પણ લોકો જાણતા નથી. એ ગોપો અને ગોકુલના આનંદ માટે છે અને એના દ્વારા તમે બધા સરળતાથી તમામ સંકટો પાર કરી લેશો. પ્રાચીન સમયમાં, હે વ્રજપતિ, જ્યારે ધર્મપરાયણ લોકો રાજા વગરના દેશમાં લૂંટારાઓથી પીડાતા હતા, ત્યારે એએ જ તેમને રક્ષી અને લૂંટારાઓને હરાવી, સૌને એક કરી દીધા. જેઓ એમાં પ્રેમ ધરાવે છે, તેઓ દુઃખથી કદી પરાજિત થતા નથી—જેમ વિષ્ણુની રક્ષા હેઠળ દાનવો પણ હારી જાય છે. તેથી, નંદનંદન શ્રીકૃષ્ણ ગુણ, ભાગ્ય, કીર્તિ અને પ્રભાવમાં નારાયણ સમાન છે; તેથી એના કાર્યોમાં આશ્ચર્ય નથી. એ રીતે ગર્ગમુનિએ મને સીધો ઉપદેશ આપ્યો અને પોતે પોતાના ઘરે ગયા. હું કૃષ્ણને effortless કાર્યો કરનાર, નારાયણના અંશરૂપ માનું છું.” નંદજીના શબ્દો અને ગર્ગમુનિના ગીત સાંભળીને, વ્રજવાસીઓ, કૃષ્ણની અદભૂત તેજસ્વિતા જોઈ અને સાંભળી, આનંદપૂર્વક નંદજી અને કૃષ્ણનો સન્માન કર્યો અને તેમના અંતરમાં આશ્ચર્ય દૂર થઈ ગયું. જ્યારે ઇન્દ્રદેવ યજ્ઞમાં વિઘ્નથી ક્રોધિત થઈ, વરસાદ, ઓલા અને પવનથી ગોપો અને ગાયોને દુઃખી કર્યા, ત્યારે સૌએ કૃષ્ણને એકમાત્ર આશ્રયરૂપે જોયા. એ કૃષ્ણ, દયાપૂર્વક સ્મિત કરીને, એક હાથથી પર્વત ઉખાડી, જાણે બાળક રમકડું ઉઠાવે, અને ગોપ સમાજને સુરક્ષિત રાખ્યો; આમ ઇન્દ્ર, પોતાની શક્તિથી ગર્વિત, ગાયોની પરવા ન રાખી. આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવતના પ્રથમ સ્કંધના દસમા પુસ્તકના છવિસમા અધ્યાયનો અંત થાય છે, જે મહાપુરાણ અને પરમ વૈરાગ્યશાસ્ત્ર છે. સંતો, વૈરાગ્યયુક્ત, મારા માં લીન, શાંત, સર્વેને સમાન દૃષ્ટિથી જોતા, મમતા અને અહંકારથી મુક્ત, દ્વંદ્વમાં અચલ અને લોભથી રહિત હોય છે. હે શુભશાળી, એમાં મારી કથાઓ સદાય ઉદય થાય છે; જે શ્રેષ્ઠ લોકો તેને પ્રેમથી પોષે છે, તેઓ પાપમુક્ત થાય છે. જે લોકો શ્રદ્ધાપૂર્વક સાંભળે, ગાયે અથવા સ્વીકાર કરે છે, અને મારા પ્રત્યે ભક્તિ અને શ્રદ્ધા ધરાવે છે, તેઓને મારી ભક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે. જે સંતે ભક્તિ પ્રાપ્ત કરી છે, તેને બીજું શું મેળવવું? એ તો મારા, અનંત, બ્રહ્મ અને આનંદ સ્વરૂપે, bliss અનુભવ કરે છે. જેમ blazing fire પાસે જવાથી ઠંડક, ભય અને અંધકાર દૂર થાય છે, તેમ સંતોની સંગતિથી પણ થાય છે. જે જીવનના ભયાનક સમુદ્રમાં ડૂબે અને ઊભરે છે, એવા લોકો માટે, બ્રહ્મજ્ઞાની, શાંત સંતો, પાણીમાં immersed લોકોને sturdy boat સમાન છે. અન્ન જીવોના જીવન છે; હું દુઃખી માટે આશ્રય છું; ધર્મ મૃત્યુ પછી લોકોનું ધન છે; અને સંતો, આ દુનિયામાં ભય ધરાવનાર માટે shelter છે. સંતો બહાર ઉગતા સૂર્ય સમાન દૃષ્ટિ આપે છે; દેવો, સગા, સંતો અને હું પોતે—સંતો જ છું. અંતે, વૈતસેન, ઉર્વશી પછી, વૈરાગ્યયુક્ત, સંસારથી નિરાશ, આ ધરતી પર સ્વમાં આનંદ પામતો ફરતો રહ્યો.