શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ક્યારેક, જ્યારે પત્ની પીતી હતી, પતિ પણ દ્રાક્ષરસ પીતો, મદમાં મસ્ત થઈને; જ્યારે પત્ની ખાય, પતિ પણ ખાય, અને જ્યારે પત્ની આનંદ માણે, પતિ પણ તેની સાથે આનંદ માણે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની ગાય છે, પતિ પણ ગાય છે; જ્યારે પત્ની રડે, પતિ પણ રડે; જ્યારે પત્ની હસે, પતિ પણ હસે છે, અને જ્યારે પત્ની બોલે, પતિ પણ જવાબ આપે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની દોડે, પતિ પણ દોડે; જ્યારે પત્ની ઊભી રહે, પતિ પણ ઊભો રહે; જ્યારે પત્ની સૂવે, પતિ પણ તેની બાજુમાં સૂવે, અને ક્યારેક, બંને સાથે બેઠા રહે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની સાંભળે, પતિ પણ સાંભળે; જ્યારે પત્ની જુએ, પતિ પણ જુએ; જ્યારે પત્ની સુગંધ લે, પતિ પણ લે, અને જ્યારે પત્ની સ્પર્શ કરે, પતિ પણ કરે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની દુઃખી થાય, પતિ પણ તેના સાથે દુઃખી થાય છે; જ્યારે પત્ની ખુશ થાય, પતિ પણ તેની ખુશી વહેંચે છે. આ રીતે, પત્નીના ગુણોથી અને તેના પ્રભાવો દ્વારા, અજ્ઞાની પુરુષ—even ઇચ્છા ન હોય તો પણ—પત્નીને અનુસરે છે, એના કમજોરીથી, રમકડાની જેમ. શુકદેવજી બોલ્યા: શ્રીકૃષ્ણના આવા અદભૂત કાર્યો જોઈને, ગોપો આશ્ચર્યમાં પડી ગયા અને તેમની સાચી શક્તિથી અજાણ, નંદજી પાસે ગયા, અને ગર્ગમુનિના શબ્દોને યાદ કરીને બોલ્યા: “આ બાળકના કાર્યો તો અદભૂત છે; ગામના બાળકોમાં આવું કેમ? માત્ર સાત દિવસનો બાળક, એક હાથથી મહા પર્વત ઉંચે રાખે છે, જેમ હાથી રાજ કમળ ઉપાડે છે! બાળક, અડધા ખુલેલા આંખોથી, પુતનાના સ્તનપાન સાથે એની જ જાન પી ગયો, જેમ કાળ સર્વની જાન લે છે. એક વખત, બાળક રડતો અને લાત મારતો, નીચે પડેલી ગાડીના પાંખા પડી ગયા. એક વર્ષની ઉમરે, તૃણાવર્ત દાનવે ગળે પકડીને આકાશમાં ઉડાડી ગયો, પણ બાળક એ દુઃખ પર વિજય મેળવી લીધો. માતાએ મકખણ ચોરી બદલ તેને ઓખળથી બાંધી દીધો, તો એ ઓખળ સાથે ચાલતો, બે અર્જુન વૃક્ષ વચ્ચે ગયો અને હાથ વડે બંને વૃક્ષો પાડી દીધા. વનમાં, ગોપદળ સાથે, વાછરાઓની વચ્ચે, બકાસુર દાનવના મોઢાને પોતાના હાથથી ફાડી નાખ્યો, જ્યારે બકાસુર તેને મારવા આવ્યો હતો. એક વખત, દાનવ વાછરા બનીને વાછરાઓમાં ઘૂસી ગયો, તો કૃષ્ણે એને મારી નાખ્યો અને રમતાં-રમતાં કપિઠ ફળો પાડી દીધા. એણે ગધા દાનવ અને તેના શક્તિશાળી સાથીઓને મારી નાખ્યા, અને તાળવનમાં ઘણાં રસીલા ફળો ભરી દીધાં. પોતાની શક્તિથી પ્રલંબ દાનવને મટાડી દીધો, અને ગાયો તથા ગોપોને જંગલના અગ્નિમાંથી મુક્ત કર્યા. મહા નાગરાજને, જે અહંકારથી ભરેલો હતો, subdued કરીને, એ જળમાંથી કાઢી નાખ્યો, અને યમુના નદીના જળને again શુદ્ધ કરી દીધાં. વ્રજના સર્વ લોકોમાં એ બાળક માટે એવી પ્રીતિ છે, જે છૂટી નથી; નંદજી, તમારા પુત્ર માટે આવી સહજ પ્રીતિ કેવી રીતે જન્મી? સાત દિવસના બાળક દ્વારા મહા પર્વત ઉંચે રાખવાની ઘટના કેવી રીતે શક્ય? એથી, વ્રજપતિ, અમને તમારા પુત્ર વિશે શંકા થાય છે.” નંદજી બોલ્યા: “હે ગોપો, મારા શબ્દો સાંભળો અને બાળક વિશેની તમારી શંકા દૂર કરો. ગર્ગમુનિએ મને કહ્યું હતું—આ બાળક જુદા-જુદા યુગોમાં ત્રણ રંગ ધારણ કરે છે: સફેદ, લાલ અને પીળો; હવે એ શ્યામ રંગમાં છે. અગાઉ એ વિભૂતિ વસુદેવના પુત્ર તરીકે જન્મ્યો હતો; હવે એ તમારો પુત્ર છે. વિદ્વાન તેને ‘વાસુદેવ’ કહે છે. તમારા પુત્રના અનેક નામ અને રૂપ છે, એના ગુણ અને કાર્યો પ્રમાણે. હું જાણું છું, પણ લોકો જાણતા નથી. એ ગોપો અને ગોકુલમાં આનંદ લાવનાર છે, એના કારણે તમે સર્વ સંકટો સરળતાથી પાર કરી શકશો. પ્રાચીન સમયમાં, રાજા વગરની ભૂમિમાં, ધર્મપ્રિય લોકો, લૂંટારાઓથી પીડાતા, એના દ્વારા રક્ષાયા અને એકત્ર થઈને લૂંટારાઓને હરાવ્યા. જેમ જેમ કોઈ એ માટે પ્રીતિ ધરાવે છે, તેમ તેમ એ દુઃખથી અપરાજિત રહે છે; જેમ દૈત્યો, વિષ્ણુ દ્વારા રક્ષાતા, અપરાજિત રહે છે. એથી, નંદનો પુત્ર ગુણ, વૈભવ, કીર્તિ અને પ્રભાવમાં નારાયણ સમાન છે; એના કાર્યોમાં આશ્ચર્ય નથી. ગર્ગમુનિએ મને સીધા જ કહ્યું હતું, અને પછી પોતાનાં ગૃહે ગયા. હું કૃષ્ણને effortless deeds કરનાર, નારાયણના અંશ રૂપે માનું છું.” નંદજીના શબ્દો અને ગર્ગમુનિના વચનો સાંભળીને, વ્રજવાસીઓએ કૃષ્ણના અદભૂત તેજને જોઈ અને સાંભળી, આનંદપૂર્વક નંદજી અને કૃષ્ણનું સન્માન કર્યું, અને હવે આશ્ચર્યથી મુક્ત થઈ ગયા. જ્યારે ઇન્દ્રદેવ, યજ્ઞમાં વિક્ષેપથી ક્રોધિત થઈ, વરસાદ, વરાળ અને પવનથી ત્રાસ આપ્યો, અને ગોપો તથા ગાયો દુઃખી હતા, ત્યારે કૃષ્ણને, એકમાત્ર આશ્રય, દયાથી હસતા જોઈને, એણે એક હાથથી પર્વત ઉખાડી, જેમ બાળક રમકડું ઉપાડે, અને એ પર્વત ઉપર ધારીને ગોપસમુદાયને રક્ષ્યા; એ રીતે, ઇન્દ્ર, પોતાની શક્તિમાં અહંકારથી, ગાયોની પરવા ન રાખી. આ રીતે, શ્રીમદ્ ભાગવતના પ્રથમ સ્કંધના દસમા પુસ્તકના છવીસમા અધ્યાયનો અંત આવે છે—મહાપુરાણ, શ્રેષ્ઠ ત્યાગીઓનું શાસ્ત્ર. સંતો, જે સંસારમાં અલગા, મારા માં તલિન, શાંતિથી, સર્વમાં સમદૃષ્ટિ ધરાવતા, અહંકાર અને મમતા રહિત, દ્વંદ્વોથી અપ્રભાવિત, અને લોભ વગર હોય છે. એમાં, હે ભાગ્યશાળી, મારા કથાનાં સર્વેમાં, શ્રેષ્ઠોમાં, હંમેશાં ઉત્પન્ન થાય છે; જે તેને પ્રેમથી સાંભળે, એ પાપોથી મુક્ત થાય છે. જે શ્રદ્ધાભાવે સાંભળે, ગાયે, અથવા સ્વીકાર કરે, અને મારા પ્રતિ ભક્તિ ધરાવે, એ મારા પ્રતિ ભક્તિ પ્રાપ્ત કરે છે. જે સંતે ભક્તિ પ્રાપ્ત કરી છે, એને બીજું શું મેળવવું? એ તો અનંત, બ્રહ્મ અને આનંદમાં, મારા માં, આનંદ અનુભવે છે. જેમ blazing fire પાસે જઈને ઠંડી, ભય અને અંધકાર દૂર થાય છે, તેમ સંતો સાથે રહેવાથી પણ એ જ થાય છે. જે લોકો ભયાનક સંસારના સાગરમાં ડૂબે અને ઊભરે છે, એ માટે, બ્રહ્મજ્ઞાની, શાંતિથી ભરેલા સંતો, મજબૂત નૌકાની જેમ છે. ભોજન જીવોનાં જીવન છે; distressed માટે હું આશ્રય છું; ધર્મ, મૃત્યુ પછી લોકો માટે સંપતિ છે; અને સંસારમાં ભય ધરાવતા માટે સંતો આશ્રય છે. સંતો, બહાર ઊગતા સૂર્યની જેમ, દૃષ્ટિ આપે છે; દેવ, સંબંધીઓ, સંતો અને હું—સર્વે સંત છે.