શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

પુરંજના પોતાના જ્ઞાનધારકો સાથે ઉત્તર દ્વાર દેવહૂથી પાંચાલ પ્રદેશમાં પ્રવેશ કરે છે. પશ્ચિમ દ્વાર આસુરીથી, અહંકાર સાથે, ગ્રામક પ્રદેશમાં જાય છે. પશ્ચિમ દ્વાર નિૃતિથી, લોભ સાથે, વૈશસ પ્રદેશમાં પ્રવેશ કરે છે. શહેરના અંધ અને અવમીષા નામના બે દ્વાર મૌન અને કુશળ છે; deren સ્વામી, જે દ્રષ્ટિ ધરાવે છે, એ તેમને પસાર કરીને ક્રિયા કરે છે. પુરંજના જ્યારે વિશૂચી સાથે આંતરિક કક્ષામાં પ્રવેશ કરે છે, ત્યારે પત્ની અને સંતાનોમાંથી ઉત્પન્ન થતી મોહ, આનંદ અને સુખની અનુભૂતિ કરે છે. એ રીતે, ક્રિયાઓમાં લીન, ઇચ્છાથી ચાલિત, મોભમાં અને અજ્ઞાનમાં, પોતાની રાણીની ઇચ્છા પ્રમાણે ચાલે છે. ક્યારેક, જ્યારે રાણી દારૂ પીવે છે, ત્યારે એ પણ દારૂ પીવે છે; જ્યારે એ ખાય છે, ત્યારે એ પણ ખાય છે; એના આનંદમાં એ પણ આનંદ માણે છે. ક્યારેક, જ્યારે એ ગીત ગાય છે, ત્યારે એ પણ ગીત ગાય છે; જ્યારે એ રડે છે, ત્યારે એ પણ રડે છે; એ હસે છે, ત્યારે એ પણ હસે છે; એ બોલે છે, ત્યારે એ પણ બોલે છે. ક્યારેક, એ દોડે છે, ત્યારે એ પણ દોડે છે; એ ઊભી રહે છે, ત્યારે એ પણ ઊભો રહે છે; એ સૂવે છે, ત્યારે એ પણ તેની બાજુમાં સૂવે છે; એ બેઠી છે, ત્યારે એ પણ સાથે બેઠો રહે છે. ક્યારેક, એ સાંભળે છે, ત્યારે એ પણ સાંભળે છે; એ જુએ છે, ત્યારે એ પણ જુએ છે; એ સુગંધ લે છે, ત્યારે એ પણ સુગંધ લે છે; એ સ્પર્શ કરે છે, ત્યારે એ પણ સ્પર્શ કરે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની દુ:ખી થાય છે, ત્યારે એ પણ દુ:ખી થાય છે; જ્યારે એ ખુશ થાય છે, ત્યારે એ પણ ખુશ થાય છે. આ રીતે, પત્ની અને તેના ગુણોથી મોભમાં આવી, ભલે એ ઇચ્છતો ન હોય, એ અજ્ઞાન પુરુષ તેની નકલ કરે છે, ખિલોનાની જેમ, એની કમજોરીને કારણે. શુકદેવજી કહે છે: કૃષ્ણના આવા અદભૂત કાર્યો જોઈને, ગોપો આશ્ચર્યચકિત થઈ, એના સત્ય સ્વરૂપથી અજાણ, નંદજી પાસે ગયા અને ગર્ગમુનિના શબ્દો યાદ કરતાં વાત કરી. ગોપોએ કહ્યું: આ બાળકના કાર્યો ખરેખર આશ્ચર્યજનક છે; ગામમાં જન્મેલા બાળકોને સામાન્ય રીતે તો અવગણવામાં આવે છે, પણ એ કેવી રીતે આવી અદભૂત કાર્યો કરી શકે? માત્ર સાત દિવસના બાળકે એક હાથથી મહા પર્વત ઉંચો ઉઠાવી દીધો, જેમ હાથી રાજ કમળ ઉંચો કરે છે. બાળક, જેની આંખો અર્ધ ખુલ્લી છે, એ પુતનાના સ્તનપાન સાથે એનું જીવન પણ પી ગઈ, જેમ સમય સર્વના જીવન લે છે. જ્યારે એ રડતો અને લાત મારતો, એના પગથી રથના ચક્ર પડ્યા. એક વર્ષના બાળકને તૃણાવર્ત રાક્ષસે ગળામાં પકડી આકાશમાં ઉડાવી લીધો, પણ એ દુઃખને એ જીતી ગયો. એક વખત, માતાએ મકખણ ચોરી બદલ એને ઓખળથી બાંધી દીધો હતો, ત્યારે એ બે અર્જુન વૃક્ષ વચ્ચે ચાલ્યો અને એની બાહુથી એ વૃક્ષો પાડી દીધા. વનમાં, વાછરાઓની સાથે, એ બકાસુરના મોંને ફાડી નાખી દીધું, જ્યારે બકાસુર એને મારવા આવ્યો હતો. જ્યારે રાક્ષસ વાછરાની રૂપમાં વાછરાઓમાં ઘૂસ્યો, એણે એને મારી નાખ્યો અને રમતાં રમતાં કપિઠ ફળ પણ પાડી દીધાં. એણે ગધા રાક્ષસ અને એના શક્તિશાળી સાથીઓને માર્યા અને તાળવનને સુરક્ષિત અને ફળોથી ભરપૂર કરી દીધું. એણે પ્રલંબાસુરને પણ મારી નાખ્યો અને વનાગ્નિમાંથી ગાયોને અને ગોપોને બચાવી લીધા. એણે મહા નાગરાજને, જે ગર્વથી ભરેલો હતો, subdued કરીને, યમુના તળાવમાંથી કાઢી દીધો, અને યમુનાના જળને વિષમુક્ત કરી દીધાં. વ્રજના તમામ વાસીઓને એના માટે એવી પ્રકૃતિગત પ્રેમ છે કે જે છૂટતો નથી; નંદજી, તમારા પુત્ર માટે અમારું આ પ્રેમ કેવી રીતે જન્મ્યો? સાત દિવસના બાળક પર્વત ઉંચો ઉઠાવી શકે, એ કેવી રીતે શક્ય છે? તેથી, વ્રજપતિ, અમને તમારા પુત્ર વિશે શંકા છે. શ્રી નંદજી કહે છે: ગોપો, મારા શબ્દો સાંભળો, અને બાળક વિશેની તમારી શંકા દૂર કરો. આ બાળક વિશે ગર્ગમુનિ, યદુવંશી ઋષિએ મને કહ્યું હતું. એણે ત્રણ રંગો ધારણ કર્યા છે: શ્વેત, લાલ અને પીળા; હવે એ કાળી કાંતિ ધરાવે છે. અગાઉ, એ વસુદેવના પુત્ર તરીકે જન્મ્યો હતો; હવે, એ તમારો પુત્ર છે. વિદ્વાન એને વાસુદેવ કહે છે. તમારા પુત્રના અનેક નામો અને રૂપો છે, એના ગુણ અને કાર્યો મુજબ. હું જાણું છું, પણ લોકો જાણતા નથી. ગોપો અને ગોકુલના આનંદદાતા, એ તમને સર્વ સુખ આપશે; એના દ્વારા તમે સહેલાઈથી બધા સંકટો પાર કરી લેશો. પ્રાચીન સમયમાં, વ્રજપતિ, ધર્મીજન, જ્યારે રાજા ન હતો અને લૂટારાઓથી પીડાતા હતા, ત્યારે એણે તેમને રક્ષ્યા અને એકત્રિત કરીને દુષ્ટોને હરાવ્યા. જેમ ભગવાન વિષ્ણુની રક્ષા હેઠળ રહેલા લોકો પર દૈત્ય જીતતા નથી, તેમ જે લોકો આ બાળક માટે પ્રેમ ધરાવે છે, તેમને દુ:ખ જીતતું નથી. તેથી, નંદજીનો પુત્ર ગુણ, ભાગ્ય, કીર્તિ અને પ્રભાવમાં નારાયણ સમાન છે; તેથી એના કાર્યોમાં કોઈ આશ્ચર્ય નથી. ગર્ગમુનિએ મને એ રીતે સ્પષ્ટ કહ્યું છે, અને એમના ઘરે પાછા ગયા પછી, હું કૃષ્ણને effortless deeds કરનાર, નારાયણનો અંશ માનું છું. નંદજીના શબ્દો અને ગર્ગમુનિની વાણી સાંભળીને, વ્રજવાસીઓએ કૃષ્ણના અપરિમિત તેજને જોઈ અને સાંભળી, આનંદપૂર્વક નંદજી અને કૃષ્ણનું સન્માન કર્યું, અને આશ્ચર્યથી મુક્ત થઈ ગયા. જ્યારે ઇન્દ્રદેવ, યજ્ઞમાં વિઘ્ન આવતા, ગુસ્સે થઈ, ભારે વરસાદ, ઓલો અને પવન મોકલ્યા, અને ગોપો અને ગાયો દુ:ખી થયા, ત્યારે કૃષ્ણ, જે બધા માટે આશ્રય છે, હસતા અને દયાથી, એક હાથથી પર્વત ઉખાડી, બાળક રમતાં રમતાં ખિલોના ઉઠાવે તેમ, પર્વત ઉંચો રાખી, ગોપ સમુદાયને રક્ષ્યા; એ રીતે, ઇન્દ્ર, પોતાની શક્તિથી ગર્વિત, ગાયોથી પ્રસન્ન નહોતો. આ રીતે, દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગનો છવ્વીસમો અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે, શ્રીમદ ભાગવત મહાપુરાણ, પરમ વૈરાગ્યવંતોની શાસ્ત્ર. સંતો, અનાસક્ત, મમમાં લીન, શાંત, સર્વમાં સમદૃષ્ટિ, મમતા અને અહંકારથી મુક્ત, દ્વંદ્વથી અશાંત ન થતા, અને લોભથી રહિત હોય છે. એમના વચ્ચે, હે ભાગ્યશાળી, મારા વાર્તાઓ હંમેશા ઉત્પન્ન થાય છે; એ પવિત્રતામાં ઉત્કૃષ્ટ હોય છે, અને જે તેમને પ્રેમ કરે છે, તેમના પાપ દૂર કરે છે.