શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

કૃષ્ણના આશ્વાસનથી વ્રજના વાસીઓ, તેમના પરિવાર, સંપત્તિ અને આધારિત લોકો સાથે, જગ્યા મુજબ ગિરિનાં ખોખામાં પ્રવેશી ગયા. hunger, thirst, દુઃખ અને આરામની ઇચ્છા છોડીને, વ્રજવાસીઓએ કૃષ્ણને સાત દિવસ સુધી પોતાના પગ હલાવ્યા વિના પર્વત ઉપાડેલો જોયો. કૃષ્ણની અદભૂત યોગ શક્તિ સાંભળીને ઇન્દ્ર આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો; stunned અને તેનો મનોબળ તૂટી ગયો, તેથી તેણે પોતાના વાદળો પાછા ખેંચી લીધા. જ્યારે આકાશ સ્વચ્છ થઈ ગયું, સૂર્ય પ્રકાશિત થયો અને ભયાનક પવન અને વરસાદ બંધ થઈ ગયા, ત્યારે ગોવર્ધનધારી ભગવાને ગોપો સાથે કહ્યું: "હવે બહાર આવો, ભય છોડો, તમારી પત્નીઓ, સંપત્તિ અને બાળકો સાથે; પવન અને વરસાદ બંધ થઈ ગયા છે, નદીઓ પણ ઓગળી ગઈ છે." પછી ગોપો પોતાની ગાય, રથ, સામાન, સ્ત્રીઓ, બાળકો અને વૃદ્ધો સાથે ધીમે ધીમે બહાર આવ્યા. પુણ્યશાળી ભગવાને પણ, તમામ જીવોની સામે, ગિરિ પર્વતને ફરીથી તેના મૂળ સ્થાન પર રમતાં મૂક્યો. વ્રજવાસીઓએ પોતાની પ્રેમની શક્તિથી કૃષ્ણ પાસે આવી, શાંતિથી તેમને અંકમાં લીધા અને તેમનાં જેવા અભિનંદન કર્યા; ગોપ સ્ત્રીઓએ આનંદથી, પ્રેમપૂર્વક, દહીં અને અખંડ ચોખા અર્પણ કરી, અને સતત આશીર્વાદ આપ્યા. યશોદા, રોહિણી, નંદ અને બલરામ—શક્તિશાળી લોકોમાં શ્રેષ્ઠ—એ પણ કૃષ્ણને અંકમાં લઇ, પ્રેમમાં ઓગળી, હૃદયથી આશીર્વાદ આપ્યા. આકાશમાં દેવો, સિદ્ધો, સાધ્ય, ગંધર્વ અને ચારણો પ્રસન્ન થઈ, કૃષ્ણની સ્તુતિ કરી અને આનંદપૂર્વક પુષ્પવૃષ્ટિ કરી. શંખ અને નગારા આકાશમાં વાગ્યા, દેવો દ્વારા પ્રેરિત; ગંધર્વોના નેતા તુંબુરુ સહિત સૌએ ગીત ગાયા. પછી, પ્રેમાળ ગોપોની વચ્ચે, હરી બલરામ સાથે પોતાના ગોપગામમાં પાછા ફર્યા; ગોપીઓ કૃષ્ણના અદભૂત કાર્યો ગાઈને આનંદથી, હૃદયમાં ભાવથી, પાછળ ચાલતી હતી. અહીં શ્રીમદ ભાગવત મહાપુરાણના દશમ સ્કંધના પ્રથમ અર્ધના પચ્ચીસમા અધ્યાયનો સમાપ્તિ થાય છે, જે શ્રેષ્ઠ ત્યાગીઓને શાસ્ત્ર છે. કૃષ્ણ કહે છે: "વિદ્વાનો, પ્રકૃતિના ગુણોમાંથી આસક્તિ દૂર કરીને, મને પૂજે; જેઓ વિવેકી, આસક્તિથી મુક્ત, સ્વનિયંત્રિત અને સતર્ક છે, તેઓ મને પૂજે." એક ઋષિ, સત્ત્વ ગુણથી રજ અને તમને જીતે છે; અને સ્થિર રહી, સત્ત્વ પણ વૈરાગ્ય અને શાંતિથી જીતે છે; તેથી, ગુણોથી મુક્ત થઈ, આત્મા મને પ્રાપ્ત કરે છે, વ્યક્તિગત અસ્તિત્વ છોડીને. આત્મા, અન્ય આત્માઓ અને ગુણોથી ઉત્પન્ન ઇચ્છાઓથી મુક્ત થઈ, પૂર્ણરૂપે મારા સ્વરૂપમાં સ્થિર થાય છે; તે બહાર કે અંદર ક્યાંય હલનચલન કરતો નથી. તેથી, જે મારા માયાના સ્વામી તરીકેની શક્તિને જાણે છે, જે આઠ પ્રકારની સત્તાથી સજ્જ છે, તેઓ લક્ષ્મીનો પણ ઈર્ષા નથી કરતા; તેઓ મારા પરમ પદને પ્રાપ્ત કરે છે. મારા ભક્તો, શાંતિથી ભરપૂર, ક્યારેય નાશ પામતા નથી; સમયનો શસ્ત્ર તેમને સ્પર્શતું નથી. જેમને હું આત્મા, પુત્ર, મિત્ર, ગુરુ, શુભેચ્છક અને દૈવી સ્વરૂપે પ્રિય છું. આ જગત, પરલોક, આત્મા જે બંને વચ્ચે ફરતો છે, અને અહીં જે કંઈ પોતાનું ગણાય છે—સંપત્તિ, ગાય, ઘર—તે બધું. બાકીના બધું છોડીને, માત્ર મને સર્વવ્યાપી તરીકે, એકાગ્ર ભક્તિથી પૂજનારને હું મૃત્યુની પાર લઈ જઈશ. સર્વ જીવોના આત્મા માટે, તીવ્ર ભય માત્ર મારા, સર્વજીવોના પરમેશ્વર અને પ્રકૃતિના સ્વામીમાં જ દૂર થાય છે. મારા ભયથી પવન ફૂંકાય છે, સૂર્ય પ્રકાશે છે, ઇન્દ્ર વરસાદ આપે છે, અગ્નિ દહે છે અને મૃત્યુ ફરતો રહે છે. જ્ઞાન અને વૈરાગ્યથી યુક્ત યોગીઓ, ભક્તિ યોગ દ્વારા, મારા નિર્ભય પદમાં પ્રવેશી, કલ્યાણ પામે છે. માત્ર આ જ, આ દુનિયામાં, લોકો માટે શ્રેષ્ઠ કલ્યાણ છે: તીવ્ર ભક્તિથી મનને મારા પર સ્થિર રાખવું. શહેરમાં સાત દરવાજા ઉપર, બે આગળ, અને બે નીચે બનાવવામાં આવ્યા છે; દરેક ઇન્દ્રિય વિષયોની ચળવળ માટે છે, અને તેમાં એક સ્વામી વસે છે, રાજા. આમાં, પૂર્વમાં પાંચ દરવાજા, દક્ષિણમાં એક અને ઉત્તરમાં એક છે; પશ્ચિમમાં બે છે. હવે હું તેમના નામો જણાવું છું. પર્વતની જેમ, બંને પૂર્વ દરવાજા સાથે બનેલા છે; Dyumatsakha તેમના દ્વારા જમીન પ્રકાશિત કરે છે. પૂર્વમાં બનેલા નલિની અને નાલિની નામના બે દરવાજા છે; Avadhūtasakha તેમના દ્વારા સુગંધિત પ્રદેશમાં પ્રવેશે છે. મુખ્યા નામે દરવાજો આગળ છે, જેમાં અનેક દુકાનો અને ખાદ્ય રથ છે; તેના દ્વારા શહેરનો રાજા, રસ જાણનારા વેપારીઓ સાથે, પ્રદેશમાં પ્રવેશે છે. દક્ષિણના Pitṛhū નામના દરવાજા દ્વારા, Purañjana દક્ષિણ પંચાલા પ્રદેશમાં જ્ઞાનવાહકો સાથે પ્રવેશે છે. ઉત્તરના Devahū નામના દરવાજા દ્વારા, Purañjana ઉત્તર પંચાલા પ્રદેશમાં જ્ઞાનવાહકો સાથે પ્રવેશે છે. પશ્ચિમના Āsurī નામના દરવાજા દ્વારા, Purañjana Grāmaka પ્રદેશમાં અભિમાન સાથે પ્રવેશે છે. પશ્ચિમના Nirṛti નામના દરવાજા દ્વારા, Purañjana Vaiśasa પ્રદેશમાં લોભ સાથે પ્રવેશે છે. Andha અને Avamīṣā નામના બે દરવાજા નિઃશબ્દ અને કુશળ છે; તેમનો સ્વામી, દ્રષ્ટિ ધરાવનાર, તેમના દ્વારા પસાર થાય છે અને કાર્ય કરે છે. જ્યારે તે આંતરિક કક્ષામાં Viṣūcī સાથે પ્રવેશે છે, ત્યારે પત્ની અને બાળકોમાંથી ઉદભવતી મોહ, સુખ કે આનંદ અનુભવે છે. આ રીતે, કર્મમાં લીન, ઇચ્છાથી ચલિત, મોહ અને અજ્ઞાનમાં, તે પોતાની રાણીની ઈચ્છા અનુસાર ચાલે છે. ક્યારેક, જ્યારે રાણી પીવે છે, તે પણ દ્રાક્ષરસ પીવે છે, મદમાં; જ્યારે રાણી ખાય છે, તે પણ ખાય છે; જ્યારે રાણી આનંદ કરે છે, તે પણ આનંદ કરે છે. ક્યારેક, જ્યારે રાણી ગીત ગાય છે, તે પણ ગીત ગાય છે; જ્યારે રાણી રડે છે, તે પણ રડે છે; જ્યારે રાણી હસે છે, તે પણ હસે છે; જ્યારે રાણી બોલે છે, તે પણ બોલે છે. ક્યારેક, જ્યારે રાણી દોડે છે, તે પણ દોડે છે; જ્યારે રાણી ઊભી રહે છે, તે પણ ઊભો રહે છે; જ્યારે રાણી સૂઈ જાય છે, તે પણ સાથે સૂઈ જાય છે; અને ક્યારેક, સાથે બેસે છે. ક્યારેક, જ્યારે રાણી સાંભળે છે, તે પણ સાંભળે છે; જ્યારે રાણી જુએ છે, તે પણ જુએ છે; જ્યારે રાણી સુગંધ લે છે, તે પણ લે છે; અને જ્યારે રાણી સ્પર્શ કરે છે, તે પણ કરે છે. ક્યારેક, જ્યારે પત્ની દુઃખી થાય છે, તે પણ દુઃખી બને છે; જ્યારે રાણી આનંદ કરે છે, તે પણ આનંદમાં ભાગીદારી કરે છે.