ભારે તોફાન અને ઓલાવૃષ્ટિથી વ્યાકુળ થયેલા, ગોકુલના ગોપ-ગોપીઓ અને બાળકોને પોતાની છાતીથી ઢાંકી, તેઓ ભયભીત થઈને ભગવાન શ્રીકૃષ્ણના ચરણોમાં શરણ લેવા આવ્યા. તેઓ વ્યાકુળ અવાજે બોલ્યા: “કૃષ્ણ, કૃષ્ણ, ભગવાન! હે ભક્તવત્સલ! ગોકુલ તારી શરણમાં છે, અમને દેવતાઓના ક્રોધથી બચાવો.” આવી પીડા અને દયનિય સ્થિતિ જોઈ, ભગવાન હરિએ સમજ્યું કે આ વિનાશક ઓલાવૃષ્ટિ અને પવન ઇન્દ્રના ક્રોધથી જ આવી છે. કૃષ્ણ બોલ્યા: “અમારા દ્વારા યજ્ઞ રોકાતા, ઇન્દ્ર અમારો વિનાશ કરવા માટે આ ભયાનક પથ્થરવાળી વરસાદ અને તોફાન મોકલી રહ્યો છે. હવે હું મારા યોગબળથી તેનું યોગ્ય પ્રતિબંધ કરીશ. જે પોતાને જગતના સ્વામી માને છે, તેમની અહંકારજન્મી દર્પતાને હું નાશ કરીશ. સચ્ચરિત્ર દેવતાઓને ભગવાનના ચમત્કારથી આશ્ચર્ય થતું નથી, પણ અયોગ્યમાં દર્પના વિનાશથી શાંતિ આવે છે. આ ગોપસમુદાયે મને પોતાનો સ્વામી માનીને મારી શરણ લીધી છે, તેથી હું મારા યોગબળથી તેમની રક્ષા કરીશ. આ મારું પ્રતિજ્ઞા છે.” આ રીતે કહ્યા પછી, શ્રીકૃષ્ણે એક હાથથી સહેલાઈથી ગોવર્ધન પર્વત ઉપાડી લીધો, જેમ બાળક છત્રી ઉપાડે. પછી તેમણે ગોપ-ગોપીઓને કહ્યું: “માતા, પિતા, વ્રજવાસીઓ, તમે અને તમારો ધન-પશુ, બધા પર્વતની ગુફામાં પ્રવેશો. મારી હાથમાંથી પર્વત પડી જશે એવી ભય ન રાખો, ન તો પવન-વરસાદથી ડરો. તમારી રક્ષા માટે બધું આયોજન થયું છે.” કૃષ્ણના આશ્વાસનથી વ્રજવાસીઓ, પોતાના પરિવારો, ધન-પશુ અને વસવાટ સાથે, ગુફામાં પ્રવેશ્યા. તેમણે ભૂખ, તરસ, દુઃખ અને આરામની ઇચ્છા બધું છોડીને, સાત દિવસ સુધી કૃષ્ણને પર્વત ઉપાડેલો જોઈને આશ્ચર્ય અને ભક્તિથી નિહાળ્યા. કૃષ્ણના અદ્ભુત યોગબળના સમાચાર સાંભળીને ઇન્દ્ર આશ્ચર્યચકિત થયો, તેના મનનો દંભ તૂટી ગયો અને તેણે મેઘો પાછા ખેંચી લીધા. જ્યારે આકાશ સ્વચ્છ થયું, સૂર્ય પ્રકાશિત થયો અને પવન-વરસાદ બંધ થયો, ત્યારે ગોવર્ધનધારી કૃષ્ણે ગોપ-ગોપીઓને કહ્યું: “હવે બહાર નીકળી જાઓ, ભય છોડો. પવન-વરસાદ બંધ થઈ ગયો છે, નદીઓ પણ ઘટી ગઈ છે.” ગોપ-ગોપીઓ, પોતાના ધન-પશુ, ગાડાં, સ્ત્રીઓ, બાળકો અને વૃદ્ધોને લઈને ધીરે-ધીરે બહાર નીકળ્યા. ભગવાન કૃષ્ણે પણ સૌના સમક્ષ ગોવર્ધન પર્વતને ફરીથી તેના મૂળ સ્થાન પર મૂકી દીધો. વ્રજવાસીઓ પ્રેમથી ભરીને કૃષ્ણ પાસે આવ્યા, તેમને હળવે હળવે સ્પર્શ કર્યો, embraced કર્યો. ગોપીઓએ આનંદપૂર્વક દહીં, અક્ષતથી કૃષ્ણની પૂજા કરી, શુભાશીર્વાદ આપ્યા. યશોદા, રોહિણી, નંદ અને બલરામે કૃષ્ણને પ્રેમથી ભેટી, હૃદયપૂર્વક આશીર્વાદ આપ્યા. આકાશમાં દેવતાઓ, સિદ્ધો, સાધ્યો, ગંધર્વો અને ચારણો પ્રસન્ન થઈને કૃષ્ણની સ્તુતિ કરતા ફૂલોની વૃષ્ટિ કરવા લાગ્યા. શંખ અને નગરાં વગાડવામાં આવ્યા, તુંબરૂના નેતૃત્વમાં ગંધર્વો ગીત ગાતા હતા. પછી, પોતાના ભક્તગોપો સાથે શ્રીકૃષ્ણ અને બલરામ વ્રજમાં પાછા ફર્યા. ગોપીઓ કૃષ્ણના અદ્ભુત કાર્યો ગાતી આનંદપૂર્વક પાછળ ચાલતી હતી, તેમના હૃદયમાં અનંત પ્રેમ હતો. આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવત મહાપુરાણના પ્રથમ સ્કંધના દસમા અધ્યાયના પঁચવીસમા અધ્યાયનો અંત થાય છે, જે પરમ વૈરાગ્યશીલ માટે શ્રેષ્ઠ ગ્રંથ છે. પછી ભગવાને ઉપદેશ આપ્યો: જેઓ પ્રકૃતિના ગુણોમાંથી આસક્તિ દૂર કરી, મનનિયંત્રિત કરીને, સદાય જાગૃત રહીને મને ભજે છે, તેઓ જ સાચા વિદ્વાન છે. સાધુ પુરુષ સત્વગુણથી રજ અને તમને જીતે છે, અને પછી વૈરાગ્યથી સત્વગુણને પણ પાર કરી, ગુણાતીત બની, આત્મા સ્વરૂપે મારી પાસે આવે છે. જે આત્મા અન્ય આત્મા અને વિષયકામનાઓથી મુક્ત થાય છે, તે પૂર્ણપણે મામાં લીન થઈ જાય છે અને અનંત શાંતિ પામે છે. મારી માયાના સ્વામી તરીકે, જે મારા અષ્ટૈશ્વર્યને જાણે છે, તેને લક્ષ્મીજીનું પણ સુખ લોભાવતું નથી; તે મારા પરમ પદને પ્રાપ્ત કરે છે. મારા ભક્તો, શાંત અને નિષ્ઠાવાન, ક્યારેય વિનાશ પામતા નથી; સમયનો શસ્ત્ર પણ તેમને સ્પર્શી શકતો નથી. જેમને હું આત્મા, પુત્ર, મિત્ર, ગુરુ, સુહૃદ અને ઈષ્ટદેવ રૂપે પ્રિય છું, તેમનાં માટે હું સર્વેમાં સર્વાધિક છું. આ જગત, પરલોક, આત્મા અને જે કંઈ પોતાનું માનવામાં આવે છે—ધન, પશુ, ઘર—તે બધું છોડીને, એકમાત્ર મને સર્વવ્યાપી માનીને, શ્રદ્ધાપૂર્વક ભજનારને હું મૃત્યુની પાર લઈ જાઉં છું. મારા સિવાય બીજે ક્યાંય જીવનના ભયનું નિવારણ નથી; હું સર્વજીવોનો સ્વામી અને પ્રકૃતિનો અધિપતિ છું. મારા ભયથી પવન ફૂંકાય છે, સૂર્ય પ્રકાશે છે, ઇન્દ્ર વરસાદ કરે છે, અગ્નિ દહન કરે છે, અને યમરાજ મરણ લાવે છે. જ્ઞાન અને વૈરાગ્યથી યુક્ત યોગીઓ, ભક્તિયોગથી મારા નિર્ભય ચરણોમાં સ્થાન પામે છે. આ જગતમાં મનને મારા પર અડગ રાખવી, ભક્તિપૂર્વક, એજ સર્વોત્તમ કલ્યાણ છે. પછી ભગવાને મનુષ્યશરીર રૂપે રહેતા પુરંજના શહેરના દ્વારોનું વર્ણન કર્યું: સાત દ્વાર ઉપર, બે આગળ, બે નીચે—દરેક ઇન્દ્રિયોના પ્રવેશ માટે બનાવેલા છે, અને તેમાં એક સ્વામી વસે છે. પાંચ દ્વાર પૂર્વે, એક દક્ષિણમાં, એક ઉત્તર તરફ છે; બે પશ્ચિમમાં છે. પૂર્વના બે દ્વાર, જ્યોતિષ્કો જેવી જોડીને બનાવેલા છે, જેમાંથી દ્યુમત્સખા પસાર થાય છે. બીજા બે દ્વાર, નલિની અને નાલિની નામના, પણ પૂર્વ તરફ છે, જેમાંથી અવધૂતસખા સુગંધિત પ્રદેશમાં જાય છે. મુખ્યા નામનું એક દ્વાર આગળ છે, જેમાં અનેક દુકાનો અને ભોજનપાત્રો છે; તેમાંથી શહેરનો રાજા રસિક વેપારીઓ સાથે પ્રવેશે છે. દક્ષિણના પિતૃહૂ નામના દ્વારથી પુરંજના દક્ષિણ પંચાલ પ્રદેશમાં જ્ઞાનવાહકો સાથે જાય છે. ઉત્તરના દેવહૂ નામના દ્વારથી પુરંજના ઉત્તર પંચાલ પ્રદેશમાં જ્ઞાનવાહકો સાથે પ્રવેશે છે. આ રીતે ભગવાને ગોવર્ધન ઉદ્ધારની લિલા અને આત્મજ્ઞાનના રહસ્યોનું પવિત્ર વર્ણન કર્યું.