શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ગોપીઓએ સુંદર રીતે સજાવેલા રથમાં બેસીને, જેમાં બળદો જોડાયેલા હતા, કૃષ્ણના પરાક્રમની ગાન ગાતાં, પુણ્યશાળી બ્રાહ્મણોના આશીર્વાદ પ્રાપ્ત કર્યા. ત્યારબાદ, કૃષ્ણે ગોપોનો આત્મવિશ્વાસ વધારવા માટે અલગ રૂપ ધારણ કર્યું અને જાહેર કર્યું કે “હું જ એ પર્વત છું.” અને વિશાળ રૂપ ધારણ કરીને, અનેક ભેટો સ્વીકાર્યા. વૃજવાસીઓ સાથે કૃષ્ણે, આત્માના આત્માને નમન કર્યું અને કહ્યું, “જો, આ પર્વત સ્વરૂપે પ્રગટ થયો છે અને અમને કૃપા કરી છે.” કૃષ્ણ, પોતાની ઇચ્છાથી રૂપ ધારણ કરીને, જંગલમાં રહે છે અને જે લોકો તેનું અપમાન કરે છે, એ смертલોને નાશ કરે છે; તેથી, અમે તેને ourselves અને અમારા ગાયોની રક્ષા માટે નમન કરીએ છીએ. વાસુદેવના પ્રેરણા પરથી, ગોપો અને કૃષ્ણે મળીને પર્વત, ગાય, બ્રાહ્મણ અને યજ્ઞ માટે નિર્ધારિત વિધિ અનુસાર પૂજા કરી અને પછી વૃજમાં પાછા ફર્યા. આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવત મહાપુરાણના દશમ સ્કંધના પ્રથમ ભાગના ચોવીસમા અધ્યાયનો અંત આવ્યો. પછી કૃષ્ણે કહ્યું: “મને, સર્વ આત્મામાં વસતા, સ્વ-પ્રકાશી, આત્માને, તું તારા અંદર જ અનુભવીશ, તો તું શોક અને ભયથી મુક્ત થાશે.” કૃષ્ણે પોતાની માતાને કહ્યું: “માતૃ, હું તને આત્મજ્ઞાન આપું છું, જે સર્વ કર્મોમાં શાંતિ લાવે છે; આ જ્ઞાનથી તું ભયને પાર કરી શકીશ.” મૈત્રેયે કહ્યું: “આ રીતે, પ્રજાપતિ શ્રી કપિલદેવના વચન સાંભળી, pleased થઈ, તેમણે કપિલદેવની દક્ષિણ દિશામાં પ્રદક્ષિણ કરી અને જંગલ તરફ ગયા.” તેમણે મૌનવ્રત ધારણ કર્યું, માત્ર આત્મા પર આધાર રાખી, અનાસક્ત રહી, neither અગ્નિ nor સ્થાયી નિવાસ રાખ્યા. તેમણે મનને બ્રહ્મમાં લીન કર્યું, જે પ્રગટ અને અપ્રગટ બંનેથી પર છે, ગુણરૂપે જણાય છે, પણ ગુણરહિત છે, એકાગ્ર ભક્તિથી જ અનુભવી શકાય છે. અહંકાર અને મમતા છોડીને, દ્વંદ્વથી પર, સર્વમાં એકતાને જોઈ, inwardly શાંતિ અને સ્થિરતા પામ્યા, જેમ શાંત સમુદ્રમાં તરંગ નથી. વાસુદેવ, સર્વજ્ઞ, અંતરયામી ભગવાનમાં, પરમ ભક્તિ દ્વારા, તેમણે પોતાનો આત્મા જાણ્યો અને બંધનથી મુક્ત થયા. તેમણે ભગવાનને સર્વ જીવોમાં પોતાનો આત્મા રૂપે જોયા, અને સર્વ જીવોને પણ ભગવાનમાં જોયા. રાગ-દ્વેષથી મુક્ત, સર્વમાં સમભાવ, ભગવાનમાં ભક્તિથી, તેમણે ભગવાનના ભક્તની અવસ્થા પ્રાપ્ત કરી. તેઓ દિવ્ય મુકુટ, કંકણ, હાર, પાયલ, કરધનથી શોભિત, શંખ, ચક્ર, ગદા, કમળ, વનમાલા અને શ્રેષ્ઠ રત્નોથી અલંકૃત, પરમ તેજસ્વી દેખાતા. કૌસ્તુભ રત્નથી શોભિત, સિંહ જેવા ભુજ, અવિનાશી કીર્તિથી તેજસ્વી, spotless ચિત્તમણિ જેવા પ્રકાશમાન. તેમના પેટ પર ત્રણ રેખાઓ, શ્વાસ-પ્રશ્વાસની લયથી, એવું લાગે કે વિશ્વ જ તેમના નાભિથી આવતું અને જતું હોય. અતિવિદ્યુત પીળા વસ્ત્ર, સુવર્ણ કરધન, શ્યામ કટિ, સુંદર જાંઘ, ઘૂંટણ, પિંડળ, અને પગ શરદના કમળ જેવા, પાંખડી જેવી, નખોથી પ્રકાશ ફેલાતો, આંતરિક અંધકાર દૂર કરતો; “હે ગુરુ, તમે તમારા પગ દર્શાવો, જે અજ્ઞાનના અંધકારથી પાર થવા માટે માર્ગ છે.” આ રૂપે ધ્યાન કરવું, જે આત્માની શુદ્ધિ ઈચ્છે છે; ભક્તિથી સ્વધર્મ પાળનારને નિર્ભયતા મળે છે. તમે ભક્તોને પ્રાપ્ત થઈ શકો છો, પણ embodied beings માટે અતિદુર્લભ છો; આત્મસ્વારાજ્ય પણ, એકાગ્ર ભક્તિથી પ્રાપ્ત પરમ અવસ્થાની સામે ક્ષીણ છે. જે ભગવાન, અતિદુર્લભ—even પાવન અને પુણ્યશાળી માટે—ભક્તિથી પૂજાય છે, તેમના પગ સિવાય બીજું શું ઇચ્છવું? જ્યાં મૃત્યુ, even when destroying the universe with its might and fierce brows, indifferent ભક્તોની નજીક પણ નથી આવતો. સ્વર્ગ કે મોક્ષ—even અર્ધ ક્ષણ માટે ભગવાનના ભક્તોની સંગત—મૃત્યુલોકના લોકો માટે, તુલનામાં પણ નથી; તો બીજાં લાભોની તો વાત જ શું? તેથી, હે પાપવિહિન, અમને એવા પાવન, સર્વજીવો માટે દયાળુ, પવિત્ર સ્વભાવવાળા ભક્તોની સંગત મળે, જેમની પાપો ભગવાનની કીર્તિમાં આંતર-બાહ્ય સ્નાનથી ધોઈ જાય; એ જ અમારું આશીર્વાદ છે. જેનું મન બહારના વિષયોથી ભટકે નહીં, અજ્ઞાનના અંધકારમાં પ્રવેશ ન કરે, ભક્તિ અને યોગથી મન શુદ્ધ થાય—એવા મહાત્મા તમારા માર્ગને નિશ્ચિત રીતે જોઈ શકે છે. જેમાં આ વિશ્વ દેખાય છે, અને જેનાથી વિશ્વ પ્રકાશિત થાય છે—એ પરમ બ્રહ્મ, સર્વોચ્ચ પ્રકાશ, આકાશ જેવું વિશાળ. જે પોતાના માયા-શક્તિથી આ વિશ્વ રચે છે, પોષે છે, અને ફરી વિલય કરે છે, પોતે અપરિવર્તિત રહે છે; ભેદની અનુભૂતિ મનની અસ્થીરતા કારણે છે—હે ભગવાન, અમે તમને સ્વતંત્ર માનીએ છીએ. શ્રદ્ધા સાથે, યોગીઓ વિવિધ વિધિથી પૂર્ણતાની પ્રાપ્તિ માટે માત્ર તમને જ પૂજે છે; તમે સર્વ જીવો, ઇન્દ્રિયો, મનમાં અનુભવાય છો—વેદ અને તંત્રના જ્ઞાતાઓ પણ તમને જ જાણે છે. તમે જ પ્રાચીન પુરુષ છો, જેમની શક્તિ સુપ્ત છે; એ શક્તિથી રજ, સત્ત્વ, તમનું વિભાજન થાય છે; તમારીથી મહત્ત્વ, આકાશ, વાયુ, અગ્નિ, જળ, પૃથ્વી, દેવ, ઋષિ અને સર્વ જીવો ઉત્પન્ન થાય છે. તમારી જ શક્તિથી, તમે આ સર્જનમાં પ્રવેશો છો, ચાર પ્રકારના શરીરમાં આત્માનો અંશ રૂપે નિવાસ કરો છો; thus, વિદ્વાન એ પુરુષને જાણે છે, જે અંદર રહી, ઇન્દ્રિયોની રસને મધ જેવો માણે છે. તમે જ સમયના તેજસ્વી રથ છો, જે સર્વ વિશ્વોને અપ્રતિરોધ્ય શક્તિથી ખેંચો છો; તત્વો, inferenceથી ઓળખાય છે, વાદળ સમાન, અને તમે પવન સમાન, અસહ્ય છો. લોકો, કર્મના વિચારોમાં મગ્ન, ઇન્દ્રિય વિષયની લાલચમાં, તમે, સદા જાગૃત, અચાનક તેમને પકડી લો છો, જેમ સાપ ઉંદરને ચાટે—હે મૃત્યુ. કયો વિદ્વાન તમારા કમળપદને ત્યાગે, જે માન અને વિનમ્રતાનું આશ્રય છે? ભયથી, even ચૌદ માનુઓ, અમારા ગુરુઓ, તમને પૂજે છે, positionથી પતન ન થાય. તેથી, હે બ્રહ્મન, પરમ આત્મા, તમે જ વિદ્વાનનું આશ્રય છો; જ્યારે વિશ્વ રુદ્રના ભયથી વેગે છે, ત્યારે તમે જ નિર્ભય આશ્રય છો. હે રાજપુત્રો, શુદ્ધ રહી, સ્વધર્મ પાળતા, ભાવ ભગવાનને અર્પણ કરીને, આ સ્તુતિ પઠન કરો—તમારા કલ્યાણ માટે. તે આત્માને, જે આત્મામાં વસે છે અને સર્વ જીવોમાં છે, હરીનું સતત સ્તવન અને ધ્યાન કરીને, પૂજા કરો. યોગ-ઉપદેશ પ્રાપ્ત કરીને, ઋષિઓના વ્રત પાળીને, એકાગ્ર મનથી, શ્રદ્ધાપૂર્વક આ સાધના કરો. પૂર્વે, ભગવાન, સર્વ સૃષ્ટિના સ્વામી, અમને આ જ્ઞાન આપ્યું હતું, ભૃગુપુત્રો અને બીજાં સૃષ્ટિ-ઇચ્છુકોને ઉત્પન્ન કરવા માટે. —આ રીતે, શ્રીમદ ભાગવતના દશમ સ્કંધના ચોવીસમા અધ્યાયની કથા પૂર્ણ થાય છે.