એક દિવસ ગોકુલમાં, ગોપાલકોને ભારે ભૂખ લાગેલી. તેઓ કૃષ્ણ અને રામચંદ્રજી પાસે આવ્યા અને વિનંતી કરી: "હે રામ, હે કૃષ્ણ, અમને ભૂખે તડપાવા દો નહીં, કૃપા કરીને અમારો ઉપાય કરો." શ્રીશુકદેવજી કહે છે કે ગોપાલકોની આ વિનંતી સાંભળીને, દેવકીનંદન ભગવાન કૃષ્ણએ હળવાશથી કહ્યું: "તમે ત્યાં જાઓ, જ્યાં બ્રાહ્મણો અંગિરસ યજ્ઞ કરી રહ્યા છે અને સ્વર્ગની કામના કરે છે. અમારી તરફથી, તથા રામ અને મારા નામ લઈને, તેમને રાંધેલું અન્ન માગો." પ્રભુની આજ્ઞા અનુસાર, ગોપાલકો યજ્ઞસ્થળે ગયા. તેમણે વિનમ્રતાપૂર્વક બ્રાહ્મણોને નમસ્કાર કર્યું અને કહ્યું: "હે ધર્મજ્ઞ બ્રાહ્મણો, અમે કૃષ્ણ અને રામ દ્વારા મોકલવામાં આવ્યા છીએ. તેઓ અહીં નજીક જ ગાયો ચરાવી રહ્યા છે અને ભૂખ્યા છે. જો આપને શ્રદ્ધા હોય તો કૃપા કરીને તેમને રસોઈ આપો." બ્રાહ્મણોએ આ વિનંતી સાંભળી, છતાં તેઓ પોતાના વિધિ-વિધાન અને અભિમાનમાં ગૂંજી ગયા. તેમણે કંઈ આપવું કે ના આપવું, એમ પણ નક્કી ન કર્યું. તેઓ ભગવાનને સામાન્ય માનવ સમજી બેઠા. ગોપાલકો નિરાશ થઈ પાછા આવ્યા અને કૃષ્ણ-રામને આ વાત કહી. આ સાંભળીને શ્રીકૃષ્ણ હસ્યા અને કહ્યુ: "હવે તમે બ્રાહ્મણપત્નીઓ પાસે જાઓ. તેઓ મનથી મારા પર પ્રેમ ધરાવે છે અને નિઃસ્વાર્થ ભક્તિથી ભરપૂર છે. તેઓ જરૂરથી આનંદથી ભોજન આપશે." ગોપાલકો બ્રાહ્મણપત્નીઓના ઘરે પહોંચ્યા, તેમને નમસ્કાર કરીને વિનંતી કરી: "હે માતાઓ, કૃષ્ણ અને રામ અહીં નજીક જ ગાયો ચરાવી રહ્યા છે અને ભૂખ્યા છે. કૃપા કરીને તેમને ભોજન આપો." આ સાંભળતાં જ, બ્રાહ્મણપત્નીઓ, જેમના મન હંમેશા કૃષ્ણકથામાં લીન રહેતા, આનંદથી તરબતર થઈ ગઈ. ચાર પ્રકારના ઉત્તમ ભોજન વાસણમાં ભરી, બધા જ ઉત્સાહપૂર્વક શ્રીકૃષ્ણને મળવા દોડી ગઈ, જાણે નદીઓ દરિયામાં મિલવા દોડે છે. પતિઓ, ભાઈઓ, પુત્રો વગેરે દ્વારા અટકાવાની છતાં પણ, તેઓ કૃષ્ણપ્રેમમાં અડગ રહી, બધું છોડીને નીકળી પડી. તેઓ યમુના કિનારે, તાજા અશોક પાંદડાઓથી શોભાયમાન વનમંડપમાં પહોંચ્યા, જ્યાં કૃષ્ણ, રામ અને ગોપાલકો સાથે વિહરતા હતા. તેઓએ કૃષ્ણને જોયા—મેઘજડિત શ્યામવર્ણ, પીતાંબર, વનમાલા અને મોરપાંખથી શોભાયમાન, એક હાથમાં કમળ, કાનમાં કુમુદની કળી, અને મુખ પર મલકાટ. બ્રાહ્મણપત્નીઓના મન-કાન-દ્રષ્ટિ બધું કૃષ્ણમાં લીન થઈ ગયું. તેઓએ કૃષ્ણને અંતરમાં ભેટી લીધા અને પોતાનાં દુઃખો ભૂલી ગઈ. તેમણે બધું છોડીને પોતાના આત્મારૂપ સ્વરૂપને જોવા આવ્યાં. કૃષ્ણે હસતાં-હસતાં કહ્યું: "આપ સૌ બહુ ધન્ય છો, આવો, બેસો. હું તમારા માટે શું કરી શકું? સાચા જ્ઞાની તો મને અનન્ય અને અવિરત ભક્તિ આપે છે." "જીવન, બુદ્ધિ, મન, આત્મા, પત્ની, સંતાન, ધન—બધું મારી સાથેના સંબંધથી જ પ્રિય બને છે. હવે તમે યજ્ઞસ્થળે પરત જાઓ, જેથી તમારા પતિઓ યજ્ઞ પૂર્ણ કરી શકે." બ્રાહ્મણપત્નીઓએ કહ્યું: "હે પ્રભુ, અમારે માટે બીજું કોઈ આશ્રય નથી. અમે બધું છોડીને તમારા ચરણરજ માટે આવ્યા છીએ. હવે પતિ, માતા-પિતા, સંતાન—કોઈ પણ અમને સ્વીકારશે નહીં. કૃપા કરીને અમને શરણ આપો." કૃષ્ણે સમજાવ્યું: "તમારા સંબંધીઓ દુઃખી ન થાય; હવે તો બધા લોક, દેવતાઓ પણ તમને સન્માન આપશે, કારણ કે તમે મારા સાથે જોડાઈ ગયા છો. શરીરથી જોડાણ સત્ય પ્રેમ માટે નથી—મનથી મને ધારણ કરો, તો જલ્દી મને પ્રાપ્ત કરી લેશો." શુકદેવજી કહે છે, પછી બ્રાહ્મણપત્નીઓ યજ્ઞસ્થળે પરત ગઈ, અને હવે તેમના પતિઓએ ઈર્ષ્યા છોડીને યજ્ઞ પૂર્ણ કર્યો. એમાં એક સ્ત્રી, જેને પતિએ રોકી, તેણે અંતરમાં શ્રીકૃષ્ણને ધારણ કર્યો અને શરીર ત્યાગી મોક્ષ પામી. પછી ભગવાને એ જ ભોજનથી ગોપાલકોને ચાર પ્રકારથી તૃપ્ત કર્યા અને પોતે પણ ગ્રહણ કર્યું. આ રીતે માનવ સ્વરૂપે અવતરીને, કૃષ્ણે ગાય, ગોપાલક અને ગોપીઓ—allને પોતાના રૂપ, વાણી અને લિલાથી આનંદિત કર્યા. પછી બ્રાહ્મણોએ, પોતાની પત્નીઓ દ્વારા ભગવાન પાસે કરાયેલ શ્રેષ્ઠ ભક્તિ જોઈ, અને પોતાની અપરાધની યાદ આવી, પસ્તાવું કર્યું. તેમણે સ્વયં પર નિંદા કરતાં કહ્યું: "અરે! અમારા જન્મ, જ્ઞાન, વ્રત, કુળ, વિધિ—બધું વ્યર્થ છે જો અમારે એ પરમાત્માથી વંચિત રહેવું પડે." "ભગવાનની માયા તો મહાયોગીઓને પણ મોહિત કરે છે; અમે તો મનુષ્યોના ગુરુ થઈને પણ, પોતાનાં કલ્યાણ વિષે અજ્ઞાન છીએ." આ રીતે, શ્રીકૃષ્ણની લિલા, ભક્તિ અને દયાળુતા અહીં પ્રગટ થાય છે.